nieuwe gips + coronatijden

Eerst het goede nieuws, er is een nieuwe gips waarbij mijn hand vrij is!

arm

Daarmee kan ik een pak meer (zoals zelf mijn BH aantrekken), maar er zijn helaas nog veel beperkingen ook en de pijn is bij momenten vervelend. Hoe meer ik doe, hoe meer pijn.
In deze Corona en ziektetijden werk ik veel van thuisuit en “tikken” is best vermoeiend omdat ik steeds in dezelfde positie zit.
Soit, je hoort me echt niet klagen, het is voor zoveel mensen zoveel erger op vandaag! Die zouden geld geven om te kunnen doen wat ik kan.

Zelf heb ik me ook nog geen minuut verveeld. Ik weet ALTIJD wat te doen. Huishouden, gaan wandelen, gesprekken met de kinderen, tijd voor de honden, werken, netflix, lezen,…. En nog zoveel zaken op mijn to do lijstje die ik wel doen.

De coronatijd, in mijn geval samen met de arm, doet me stilstaan bij zaken. Het leven gaat trager, niet zo jachtig en dat is voor mij allemaal best ok en zelfs aangenaam. Ik geniet ervan.

Ik maak ook tijd voor gesprekken met de kinderen. De voorbij 14 dagen was ik alleen thuis met 4 kinderen, bij momenten was het intens, zeker met de jongste die ADHD heeft en die altijd moet vermaken, maar ook daar waren momenten om dichter bij elkaar te komen dan anders. Dat biedt voordelen vind ik zelf.
En jazeker, Corona is erg, maar ik doe wat ik moet doen. Maar ik probeer echt wel het positieve van heel deze zaak op te zoeken ook.
Noem het een soort bezinning, herademen, maar voor mij voelt het echt zo.

Want het leven is soms een pittige rollercoaster als je voltijds werkt met 4 kids.

Het is bevreemdend als je op lege parkings rijdt, als je alle winkels dicht ziet. De lange rijen bij de supermarkt zijn wat vreemd, maar we passen ons aan.

supermarkt

‘k Zou zeggen, keep it save! 🙂

En tot gauw, ik beperk het tikken voor de arm 🙂

De operatie

Jawel, alles is goed verlopen!

Ik tik dit bericht op de gsm met 1 hand. Wat handiger is dan op de pc omwille van het woordenboek die mijn woorden afwerkt. Alles is goed gegaan alleen kan ik minder dan verwacht. Als ik dan toch iets wil doen moet ik het nadien bekopen met pijn.

De dag na de operatie

Ik krijg overal de best zorgen en de eerste ochtend kreeg ik al vrij snel mijn gips…(vrijdag) In de namiddag mocht ik dan naar huis.

Nu hopen dat ik binnen 2 weken effectief mijn andere krijg door de Corona problemen

Ik kan bijlange niet zoveel tikken, maar zorg voor elkaar en geniet van de zon!

Tot gauw, met kortere berichten maar K zal mijn best doen ☺️

De Lovie.

Gisterenavond was ik mee uitgenodigd met mijn man naar een avond in Poperinge/ Proven.
Meer bepaald  naar DE LOVIE:

De Lovie vzw is een sociale organisatie actief in heel de Westhoek. Zowel thuis als in onze locaties, ondersteunen zij kinderen, jongeren en volwassenen met een beperking. Samen met hen, en wie voor hen belangrijk is, bouwen we aan kwaliteit van leven en een sterk netwerk verweven met de samenleving. 

Maar ze hebben middelen nodig en daarom hun event “Chefs and Students for Charity”, een gastronomisch evenement in samenwerking met gerenommeerde chefs en studenten van Hotelschool Ter Duinen, ten voordele van de bouw van een nieuwe jongerencampus.

Ik zou kunnen zagen dat de receptie iets te lang duurde, dat ik koud had en dat we door de regen moesten stappen of dat het lang duurde en pas om 01u30 in bed lag en om 06u moest opstaan.
Maar in de plaats daarvan was ik dankbaar dat wij 4 gezonde kinderen hebben en vind ik dat ik vooral niet mag zagen.
Het doet je wel eens stilstaan bij wat we WEL hebben. Ik hoorde schitterende en hartverwarmende verhalen. Maar ook verhalen die je eens doen nadenken.

De organisatie zat goed in elkaar, het is voor een goed doel. Er werd meer dan 50.000 € opgehaald en dat maakt zoveel goed!
Het eten was erg lekker en van hoog niveau!

MENU

St.- Jakobsnootjes | Zwarte truffel | ponzu
Langoustine | ratatouille | raketsla
polderaardappel | Belgian kaviaar | zure room
Gerookte rivierpaling | platte peterselie | zuurdesem
wit blauw | oester
Pieter Verheyde – Terminus
Bert Recour – Pegasus

Rode poon
aardpeer | yoghurt | Belgische saffraan
Dries Cloet – Vincent Deceuninck – Ter Duinen

Hopscheuten “onze hoeve”
scharrelei | grijze garnalen | Poperings Hommelbier | karnemelk
Thierry Cornelis – De Kelle

Parelhoen
knolselder | terrine eendenlever | gele biet
Sébastien Ververken – Vol-Ver

Yoghurt
passie | mango | limoen | witte chocolade | fruitige caramel
Kris Pollentier – Manoir Ogygia

Tafelbordjes met Tripel St.- Bernardus
Bert Recour – Pegasus

Koffie “Rombouts Koffie”
Lukken, Minioliebollen- Macaron ‘Houblonesse’- Tartine Russe –
Dries Cloet – Vincent Deceuninck – Hotelschool Ter Duinen

Je weet nooit dat je hen wil steunen:

https://www.delovie.be/meer-de-lovie/een-project-steunen/
Neem een kijkje op www.delovie.be en maak kennis met hun hoeveproducten, muziekband Il Sogno, winkels, aanbod vorming en workshops, kunsteneiland Artîlerie, bezoeken en arrangementen, evenementen …

Wie weet kun jij iets betekenen voor hen en zij voor jou?

Voor mij was het alvast een zeer geslaagde avond.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een beetje van alles…

  • Dit weekend hebben we afscheid genomen van Lieve mijn nicht. Opnieuw die vreselijke ziekte, kanker. Ze was 48 jaar en laat 2 kinderen van 8 jaar na. Ik heb voorgelezen op de begrafenis (zelfgeschreven tekst) en deed dat met veel liefde. Een uitvaart mag best persoonlijk zijn vind ik. Ik ben zelfs van mening dat de kerk zijn gebouwen zou moeten openstellen voor niet kerkelijke begrafenissen. Ik zal Lieve en de herinneringen eraan koesteren in mijn hart.
  • Ik ben meer bezig met de operatie die volgt dan ik dacht. Zoveel zaken die ik niet meer zal kunnen. Weliswaar tijdelijk maar toch. Als ik internet moet geloven kan het ook best pijnlijk zijn de eerste dagen. Ik kocht al een zwangerschapskussen (niet zwanger!) om dan hopelijk beter te kunnen slapen, want ik ben een buikslaper. Ik kocht tevens een trolley om boodschappen te doen, gezien ik niet met de wagen kan rijden is stappen een mogelijkheid. Ik zie wel. Ik weet dat ik het op me moet laten afkomen. Zelfs mijn zaakvoerder wil me komen ophalen zegt hij, als is dat bij hem met de insteek om te kunnen komen werken. Tevens kocht ik nieuwe T-shirts, want mijn bloezen en andere zaken met lange mouwen zullen even niet lukken vrees ik.
  • Ik ben niet zo coronavirus gek dan vele anderen. In mijn hoofd is het de griep, niets meer en niets minder. Maar de mensen reageren zo uit onkunde en onwetendheid, angst. We overleven dit wel.
  • Ik ben weer helemaal gek van de tulpen in Albert Hein, ze zijn spotgoedkoop, mooi en staan een weekje goed. Gelukkig kan ik daar nog van genieten tot na Pasen.
  • Dit weekend zijn we nog eens naar Prison Island gegaan in Kortrijk, of anders gezegd, escape rooms. De vorige keer was het de jongens tegen de meisjes, maar nu waren we 1 team. (de oudste was niet mee). We waren de 5de van het dagrecord, dus we deden ons best J Al geef ik toe dat we niet zo ver zouden geraken zonder het masterbrein van mijn echtgenoot. Er zit nu eenmaal veel logisch denken en wiskunde in.
  • Zondag was er Kuurne-Brussel-Kuurne en ze passeren bijna letterlijk aan ons deur. Ikzelf heb het echter aan me voorbij laten gaan. Mijn echtgenoot is eens gaan gluren met de jongste.
  • Familiehulp werd geregeld voor na de operatie. Elke dag krijg ik hulp van 08u30-10u30. Ze kunnen helpen met koken, me wassen, de was wassen, strijken, poetsen, … Kortom de dagelijkse klusjes. Dat is toch een geruststelling 🙂

Operatie tenniselleboog

Gisteren morgen was het zover, opnieuw een echo en controle voor die verdomde tenniselleboog waar ik al mee sukkel sinds mei 2019.
3 infiltraties mochten niet baten helaas, ook al had ik gehoopt van wel.

Het Sint Vincentiusziekenhuis in Deinze weet ik ondertussen goed liggen en Dokter Mylle is er dé specialist van elleboog en schouder.
Toen ik aankwam en me mocht aanmelden met mijn ID rolden alleen etiketten uit het apparaat voor de echo, niet voor de consultatie. Die bleek niet te vinden, terwijl zij de afspraak gemaakt hadden.
Voornaamste is  uiteraard dat het in orde kwam.
Op de echo was te zien dat de ellnboog helaas nog slechter geworden is. Eigenlijk komt het erop neer dat ik niets meer kan doen zonder pijn, dus dat was te denken.
Je voelt je lichaam en je voelt zelf of iets ok is of niet.
Van de echoruimte naar de wachtzaal van de arts. Toch wel een dik uur in de wachtzaal tot ik bij de arts mocht.

Helaas kunnen ze geen infiltratie meer plaatsen, 3 is het maximum.
Een operatie is dus aan de orde. Veel andere keuze is er niet want het alternatieve circuit van acupunctuur en manuele therapie bracht geen soelaas en ik kan zo niet verder blijven lopen.

12 maart 2019 is het zover, om 13u word ik opgenomen, er volgt 1 overnachting omdat er een drain in de elleboog moet en de dag erna halen ze die uit.
Dan volgt 2 weken gips waarbij alles ingepakt is, mijn elleboog en ook mijn hand.
Na die 2 weken volgt nog een gips, maar dan zit puur je elleboog in het gips, dus dan is je hand normaal vrij.
Het is niet anders, en ik ben er zéér rationeel in, ik ben voor de rest gezond.

Het brengt natuurlijk wel wat gevolgen met zich mee. Als mama van 4 ben ik thuis de manager van het huishouden, ben ik vaak TAXI enz. Met de wagen rijden zal er even niet inzitten. Dus we gaan dit wel wat moeten organiseren.

Mijn echtgenoot vroeg me of we niet beter hulp zouden inschakelen in het huishouden, om te koken enz.? Ik zei dat ik dat allemaal wel zou doen met mijn linkse hand, eeuwige optimist die ik ben.
“Ah ja zegt mijn man gisterenavond, ik daag je uit de tafel af te ruimen en je mag je rechterhand niet gebruiken”.
Oeeps moeilijker dan ik dacht. Die avond sijpelde het tot me door dat ik die hulp misschien toch moest inroepen en aanvaarden.
Want bij alles wat ik nu doe denk ik “dit en dat kan ik niet met één hand”. Denk er maar eens over na…
Naar het toilet gaan, al en stuk moeilijker, was ophangen, je haar in een staart doen, BH aan en af doen, oorbellen aandoen,  kousen aandoen, rits van kleed dichtdoen, koken, … ik zie wel wat struikelblokken dus.

Deze morgen zette ik dus mijn trots opzij en stuurde ik een mailtje naar familiehulp. Alles is natuurlijk ook afhankelijk van de kost, ik heb daar geen idee van. Weet alleen dat het gebaseerd is op je loon, maar is dat dan 10 € per uur of 20? En kan 2u per dag of moet het 4u? We zien wel…

Ik ben ook wel wat nerveus voor de operatie, maar ik zal het op me moeten laten afkomen.
Tijdens de ingreep maakt de chirurg de aanhechting van de spieren op de buitenzijde van de elleboog gedeeltelijk los, waardoor de irritatie kan worden opgeheven. De chirurg kijkt ook na of er aangetast peesweefsel is. Nadien worden de pezen opnieuw gehecht, met minder spanning.

Vermoedelijk kan ik bloggen, met linkerhand, maar zal moeten zien hoe dat gaat met de muis en zo. Tijd brengt raad, zoals met alles!

Vakantieweek…

Vakantie… Het is toch altijd een ander ritme.

De kinderen zijn meestal bij mij, maar in de vakantie nu een weekje bij de papa.

Ze morren vaak als ze erheen moeten (ook de weekends 1 op 2), maar ik snoer ze vaak de mond, want ze moeten dat niet aan mij zeggen, maar aan de papa en hun wensen daar duidelijk maken. Op den duur blok je dat, want ze “zagen” tegen mij, maar durven daar niets of niet veel zeggen.

Deze keer valt het mee, ze blijven in eigen streek en dat maakt een groot verschil. Bovendien gaan ze naar oma en opa voor een paar dagen. ’s Avonds eten ze daar met heel het gezin.

Een zorg minder voor mij, want daar zijn ze in goede handen.

De laatste keer dat ze bij de papa waren ben ik met de dochter naar de kapper gegaan, ze had reuzehonger toen ze in de wagen stapte, want er was niets in huis om te ontbijten. ‘k Ben dan meteen gestopt aan een bakkerij. (10u) Als mama breek je hart dan. Hijzelf denkt daar niet aan omdat hij niet ontbijt.

De meeste Ex-en zijn jaloers als hun ex een nieuwe vriendin heeft, ikzelf was mega gelukkig. Want een andere mama die mee voor de kids zorgt, dat stelt me gerust. Ze doen leuke dingen samen, ze komen in een echt gezin. Ze doet het mijn inziens ook goed. De kinderen kunnen er wel commentaar op hebben, maar dat hebben ze wel op elke ouder aan die leeftijd, dus ook op mij. Ik kan dat sterk relativeren.

Ik ben immers van hem gescheiden omdat hij autisme heeft en het echt geen leven meer vr me was. (ga er veel dieper op ingaan, want dat is nog steeds een wonde, maar zelfzorg was aangewezen)

Ik zie en hoor nu dingen die hij wel “kan” of “doet” die hij nooit deed in die 16 jaar dat hij samen was met mij. Dus soms stel ik me daar wel vragen bij. Want wat was er dan autisme en wat was er luiheid/ karakter? Maar ik probeer dat zo vaak mogelijk los te laten. Ik leef in het nu.

Ik kan me zeer goed inbeelden dan er mensen gekwetst waren toen ik snel bij Tom was, maar ik was al jaren bezig met mezelf sterk te maken om alleen door het leven te gaan. Dat was het plan.
Weinigen weten het, maar het zou niet goed gekomen zijn met mezelf als ik bij hem gebleven was. Ik ging eraan kapot en ben zo blij dat ik een nieuwe weg ben ingeslagen.

Er gebeurde ondertussen al erg veel waardoor de genegenheid die er toen nog was diep onder het vriespunt zit. Maar zo gaat dat. Mensen en hun familie vergeten snel het aandeel van de andere partij in zo’n verhaal en wijzen snel naar de ander. In eigen boezem kijken is zoveel moeilijker.
Ik hoorde al verhalen waar mijn hart van bloedde ten opzichte van de ex-schoonfamilie.
ALTIJD zeg ik dank je wel. Aan de voordeur meer dan eens gezegd, ook via mail als ze iets voor de kinderen doen. Dat kan ik zelfs bewijzen. Ik ben er wekenlang niet goed van geweest toen ik een tijd hoorde dat mijn ex schoonfamilie op een feestje zei “dat het de eerste keer was sinds de scheiding dat ik dank je zei”. ‘k Heb er dan moeite mee om dat te plaatsen…maar je kan niet anders. Je kan het oneerlijk vinden, maar je moet je erboven plaatsen. Maar heb me toen toch moeten inhouden om geen mail te forwarden van in de voorbije jaren om te bewijzen dat ik WEL al meermaals dank je zei. Ik heb door dit voorval wel besloten om het nu niet meer te doen. Ze doen het tenslotten voor hun kleinkinderen, niet voor mij. En ook de kinderen zijn zo opgevoed om dank je te zeggen.

Sorry voor dit ventileermoment, maar dat kan nu eenmaal goed doen.

Als de kinderen niet thuis zijn heb ik altijd MEGA veel tijd over. Het huis blijft netjes, er is geen was, er zijn geen vragen, TAXI mama is in verlof, ik moet minder koken want mijn man moet soms uit eten voor het werk, ik kan de bakker vaak overslaan, enz…
Bovendien doe ik dan klusjes waar ik anders minder tijd voor heb, kasten uitkuisen of andere zaken op orde zetten.

Ik was dan ook alle hoofdkussens, draai de matrassen, was hun donsdekens enz.

En vooral, ik kan meer lezen, ik heb langer tijd voor mezelf.

ZALIG!

In de ochtend is mijn man al weg naar het werk en ik geniet zo van die rust en stilte dan. Koffie, zelfs een tijdschrift, mijn ontbijt en de honden rond me.

’s Avonds nooit een verzuchting dat de tafel niet netjes opgeruimd werd, of de handdoeken in de badkamer niet deftig hangen 😉

Alles blijft gewoon piccobello!

De kinderen hoor ik elke dag, ik heb zelfs leuke sms conversaties met de kinderen. Dus dat maakt veel goed.

Tuurlijk mis ik ze, maar ik kom er openlijk voor uit dat ik ook geniet van het ander ritme.

Tegen het einde van de week ben ik helemaal ZEN 🙂

Sinds vorig jaar plannen we ook elk jaar een vakantie in zonder de kinderen. Op reis dan. Dit jaar gaan we nog eens extra apart voor een 5tal dagen weg met een koppel vrienden. (dus 2 keer zonder kinderen) We praten over alles: de kinderen, het werk, vrienden, dingen waar we van genieten. Tijd voor jezelf en elkaar hebben we nodig, ook om ontspannen ouders en partners te blijven. Daarbij komt dat we allebei een erg drukke job  hebben en we niet steeds in het gezinspatroon willen blijven hangen. Het geeft ons een gevoel van verbondenheid, je ervaart weer hoe het is om een verliefd stel te zijn in plaats van ‘papa en mama’.
Zalige gesprekken hebben we vorig jaar gehad. Voor mij is dat thuiskomen. Bij je partner volledig jezelf kunnen zijn en goed gesprekken kunnen hebben samen.
ZO Belangrijk. Dat gevoel van verbondenheid, oprechte interesse in  elkaar en soms zelfs zaken dieper uitpraten dan waar je doorheen het jaar soms minder tijd voor hebt.
Afspraken maken ook. Oh ja, ik ben er helemaal klaar voor!
Maar deze week is dus ook al best ok qua ZEN zijn, ook al moeten we beide werken.

De hemel!

Zondagochtend. Een zondag zonder kids en in alle stilte wakker worden.

Een heerlijk ontbijtje met de echtgenoot, wat huishoudelijke klussen en DING DONG, daar gaat de bel.

Martine is er, of anders gezegd https://tinyblogt.wordpress.com/ is er. We leerden elkaar kennen puur via onze blogs. Voor mijn echtgenoot wat moeilijk om te plaatsen, maar als je zelf niet blogt is dat waarschijnlijk moeilijk te snappen dat je puur virtueel een band kan voelen met iemand.Ze straalt en begroet me met een hartelijke glimlach. Haar handen vol met haar massagetafel en attributen.

Kom erin!

Nog even de honden buiten loodsen 😉

Martine is massagetherapeute in bijberoep: https://www.manutine.com/

Ze woont in Wevelgem maar komt uit Brugge en met sommige mensen voel je dat meteen, die KLIK.

Zo had en heb ik dat bij haar.

Maar wat een gouden handen en armen! Ik kreeg een full body massage en er werd geen plekje overgeslagen.(Allé wel eentje, maar je snapt wat ik wil zeggen ;-))
Mijn nek is mijn tere plek en daar werd extra aandacht aan gegeven.

Ze werkt zeer zorgvuldig, het heiligbeentje, je knieschijf, de toppen van je vingers, de voeten, je hoofd en achter je oren… Super!
Het doet zo’n goed en haar muziek die ze mee heeft maakt het af. Het leek wel of de muziek aangepast was aan het moment van wat ze aan het doen was, zo fijn voelde het en alles klopte!

Ze vroeg ook op voorhand wat ik heb graag heb. Mensen die niet houden van een voetmassage kunnen dat deel dus overslaan.

Alles is dus op maat!

Eigenlijk had ik ook zin om een gezellige babbel met haar te voeren, maar laat een massage nu één van de dingen zijn waar ik net graag zwijg en geniet. Kwestie van optimaal te beleven.

We hadden visite die namiddag, maar ik had gerust een hele dag met haar kunnen samen zitten om te vertellen. Bij een kopje koffie en een taartje zeg maar.

Zalig!

Dus jawel, zéér geslaagd in al zijn facetten.

Mijn lijf was relax jong! En mijn hoofd idem. Daar probeer ik de laatste week voldoende rust te vinden, want zelfzorg is zeer belangrijk!

‘k Weet één ding, Martine mag nog komen. Neem gerust een kijkje op haar website en plan je afspraak.

Vertrekkend vanuit Wevelgem of Brugge, verplaatsing gratis in een straal van 25 km.Daarbuiten 0,4€/km.

Maar vooral: herboren na de massage en je geniet nog een hele dag na.

PS Los daarvan, we hebben samen met vrienden gisteren wel een half uur de slappe lach gehad met zijn allen. Een half uur is lang, geloof me. Maar deugd dat het deed 🙂

Naamloos

 

Ons kringloopmomentje.

Ouders met kinderen kennen het wel, de jaarlijkse carnaval gekte waardoor de kinderen verkleed naar school moeten.
‘k geef toe, ‘k ben zo’n ouder die daar altijd zijn best voor deed. Zo getuigen deze foto’s. (er zijn er nog meer maar zou moeten zoeken). Ik vind dat mega, alles uitzoeken en hen klaarstomen en make-up aanbrengen.

De kinderen vonden het altijd even leuk als ik, en de meiden zitten in het 3de middelbaar en zijn nog altijd even enthousiast. Het thema dit jaar is “New Kids”. Geen zorgen, ik heb het ook moeten googlen en het is van de jaren 80.
Ik zou de kinderen meenemen naar de kringloopwinkel en dat zagen ze wel zitten. Want waar moet je anders zo’n kledij vinden?
Meer zelfs, ik nam een halve dag verlof gisteren en eerst zijn we iets gaan eten om daarna naar de kringloop te gaan. Ik heb mega genoten van ons momentje samen!
Maar eenmaal in de kringwinkel wist ik niet wat ik zag! Ik zag mijn tienermeiden enthousiast van het ene rek naar het andere lopen! Niet alleen voor carnaval, maar dus ook for real! Voor echt he!

Stel je even voor dat je de kinderen zou verplichten om naar de kringloop te gaan voor een nieuwe trui, ze zouden je gek verklaren! Ze zouden zelfs niet mee willen gaan! En nu kwamen ze enthousiast aandraven met 2de hands spullen! Zot!
Blij en tevreden holden ze naar de pashokjes. Meerdere zaken werden gepast.

‘k Dacht: ‘k zal ook maar eens kijken wat daar zo allemaal tussen hangt. En jawel, ik kocht zelfs een blazer voor mezelf ook. Mijn man zei: “ We zijn toch geen landlopers?”  Maar dat staat er niet op he dat het van daar komt.
De buit voor Carnaval: een skipak – een truitje voor eronder – een rood jasje voor erop – opnieuw een T-shirt voor de andere dochter en een vestje voor erop – een buidelzakje. Voor eigen gebruik meiden: 2 T-shirts – 3 wintertruien – een trui zonder mouwen – 2 passerdoosjes en voor mezelf de blazer. Alles samen voor 52 €. Kan een mens sukkelen? Oh en nylonkousen nog in de verpakking!

Geen zever, daar liep dus veel volk! Arm, rijk, alle nationaliteiten, de winkel deed goede zaken.

Je bent benieuwd natuurlijk! En wil onze buit zien. Bij deze een paar van onze stukken: (de foto’s van carnaval volgen morgen)

Deze diashow vereist JavaScript.