Mama Deel I

Waarom deel I? Omdat ik weet dat er nog delen volgen…

Ik zit achter mijn bureau en merk dat de kalender nog op september 2021 staat. Daar werd het allemaal NOG intenser in die maand. Zorgen voor was het motto. Voor mijn gezin, voor mama. Bovendien had ik al een nieuwe job. Wel met de overeenkomst dat ik er ten alle tijde mocht zijn voor mama. Er was/is veel begrip van de nieuwe werkgever, ze maakten 3 jaar geleden hetzelfde mee met de mama-echtgenote. Op dat vlak is het thuiskomen. Maar pittig dat was het zeker.

Mama was ziek en dat wisten jullie allemaal, maar dat het zo snel zou gaan plots, dat had niemand zien aankomen. Ik ben zo zo zo zo blij dat ik alles deed wat mogelijk was.

Ik maak teveel eten. Ik kookte al meer dan 2 jaar mee voor mama. Er worden geen potjes meer gevuld voor haar. Meer zelfs, er zit in de diepvries van haar nog eten voor haar die ze nooit meer zal kunnen opeten.

Dagelijks belde ik haar, ELKE dag als ik van het werk kwam, al zeker 10 of 15 jaar. Bij elke boodschap die ik deed of elke autorit belde ik haar. Soms lang, soms kort. We vertelde gewoon alles aan elkaar. Aan wie zal ik nu al die dingen vertellen? De laatste maanden kwamen dar nog erg veel fysieke bezoeken bij kijken.

Haar kledij vind ik nog terug in mijn was, want ik deed al een tijdje haar was. En ja ik heb me al genesteld in 1 van haar pyamas. ‘k Geloof niet dat mijn echtgenoot het erg sexy vindt, maar hij snap me wel en ik voel de geborgenheid.

Mama takelde af en zag af. Ze wilde niet meer naar het ziekenhuis. Haar wens was om thuis te sterven. Het zag er even naar uit dat dit niet zou lukken. De zorg werd te zwaar en mama zou naar een palliatieve eenheid gaan die week.

Ze is niet weg. Dat voel ik. Dat weet ik. Haar energie is bij me. Ik ben er zelfs zeker van dat ze me geroepen heeft de nacht dat ze zou sterven. Het ging al een tijdje bergaf, maar toen ik die avond naar haar toe ging, haar hielp met het toilet en met haar in bed stoppen was het anders. Ze zat al erg lang zonder adem. Op de rand van haar bed moest ze even bekomen. Ik legde mijn arm rond haar. We hadden alles al gezegd wat we wilden zeggen. We zaten vol begrip en liefde naast elkaar. Toen ze neerlag en lekker ondergestopt was begon na 5 minuten de onrust. Te warm. Ik deed haar deken weg. Nog te warm, ook het laken weg. Ze was onrustig en bewoog met haar armen. Ze had een rochel in de adem. Ik herkende het van bij mijn papa en schoonpapa zoveel jaren terug. Ik voelde dat ik bij haar moest blijven.
Mijn broer zou sowieso bij haar blijven. We besloten om de nacht te verdelen. Ik zou slapen van 22u30-03u en dan mijn broer aflossen. Ik werd een paar keer wakker omdat mijn broer zo hard aan het snurken was. Ik vroeg me af of mama zich niet zou opjagen hierin. Ze is immers al veel jaren zonder man…’k Moest plassen maar kon daarna de slaap niet terug vatten. Ik besloot naar beneden te gaan. Mama lag nog steeds zonder laken en deken, mijn broer zei dat ze niet wou. Ik voelde aan haar maar ze voelde ijskoud. Ze ademde traag en zwaar. Ik zette me naast haar en nam haar hand vast. Streelde haar hand, haar schouder. ‘k Zei tegen mijn broer dat ze naar me keek.
Mijn broer zei nog “zusje steek dit niet in je hoofd of je wordt gek deze nacht”.
Maar ik was zeker dat ze keek naar me. Ik bleef haar vasthouden en zei dat het ok was. Dat ze mocht gaan. Dat ze bedankt was voor alles wat ze voor ons gedaan had. Dat ze naar papa mocht en dat ik haar graag zie.
Uit beide ogen kwamen tranen. Nog een paar laatste zuchten… mama is gestorven om 02u36.
Er zijn tranen gerold en ik ben bij haar blijven zitten tot 07u tot ze haar kwamen halen. Haar hand warm houden, huilen. (op een WC uitzondering en me klaarmaken en iets eten na). Ik moest bij haar blijven.
Mama haar wens kwam uit, ze was thuis gestorven met ons erbij.

Maar de snelheid waarmee dat had ik niet zien aankomen.

Haar huisarts kwam het overlijden vaststellen. Een schat van een man die erg veel voor haar deed. We hadden nog een goed gesprek over mama.

Toen ze haar kwamen ophalen wilde ik erbij blijven en het zien. De mannen vroegen of ik zeker was, maar dat was ik. 23 jaar geleden als jong meisje zag ik bij papa alleen een glimp van een zwarte zak en dat wilde ik deze keer niet.
Er was een erg mooie zak, precies flueel met een gouden rits. Erg mooi, in zover dit mooi kan zijn natuurlijk.
In de stoffen zak vouwen ze een witte zak. Alles gebeurde heel sereen. De mannen vroegen een paar keer of ik ok was, maar dat was ik. Ik moest erbij zijn. ‘k Was erbij als ze haar naar buiten brachten.

De voorbije dagen ben ik in hoofdzaak bezig geweest met de uitvaart. Ik moest en zou alles zelf in elkaar steken. Normaal schrijft het funerarium de tekst. Maar ik wou het zelf doen. Ze vroegen of dat wel zou lukken, maar ik kreeg vandaag felicitaties met mijn voorbereiding. Ik heb gewoon mijn hart gevolgd, zonder moeite.
Mama had de muziek gekozen. Ik maakte alles errond, mijn broer zocht dan weer het perfecte gedicht uit.

Dinsdag nemen we afscheid. Mijn lieve mama. Na morgen zie ik je fysiek nooit meer. Maar in gedachten des te meer. Ik ben zeker dat er harde tijden komen. Je was meer dan mijn mama, je was een vriendin. Je bent een kanjer, een straffe madame. Voor altijd.

Rust zacht lieve mama

Het was hier stil. Ik zorgde optimaal voor mama waardoor er geen tijd meer over was.

Maar ik deed het met 100% liefde en plezier. Het was en is heftig.

Mama is heengegaan om 2u36 ‘s nachts op 12-10-2021. Ze is thuis kunnen sterven zoals ze wou. Mijn broer en ik beide bij haar. Ik had haar hand vast maar het is allemaal zoveel sneller gegaan dan gedacht. We hadden gedacht dat ze nog december of zo zou halen. Maar die vreselijke ziekte besliste er anders over helaas.

Dinsdag is de uitvaart die ik nu met zorg aan het voorbereiden ben. Rust zacht mama ❤️‍🩹

Later meer …

De orchidee was haar lieveling. De rouwkaart koos ze zelf. 🙏🏻💫

Het leven zoals het is…

Soms is het leven niet helemaal hiep hiep hoera, dus mijn blogposts zijn op het ogenblik een beetje omvat in de ziekte van mama en mijn job. Ik ben van nature een erg positief persoon, laat dat mijn sterkte zijn.
Ik zal echter niet doen of het nu allemaal zo fijn en geweldig is.
Het verhaal die jullie onlangs lazen van op het werk (homeoffice) kreeg een staart. (geen staartje)
Iedereen die onze zaakvoerder kent of die bij ons werkt kent zijn kantjes. Als je eens “in zijn neus zit” dan trekt hij ten strijde. Hij gaat ver, zeer ver. Hij is zaakvoerder, heeft geld en als werknemer kan je er niet zoveel tegen inbrengen.
Sommigen op het werken noemen hem een autist. Anderen een narcist. Ik ben geen psycholoog, dus ik kleef er geen term op.
Het was voor mij snel duidelijk dat ik er weg wilde dus is mijn zoektocht naar ander werk toen meteen gestart. Ik wil echter niet holder de bolder kiezen. Dat hield ik echter voor mezelf, dat leek me het meest intelligente.
Ik ben HR Manager en deel een bureau met de zaakvoerder, al 4 jaar en 6 maanden.
Op vandaag schaam ik me dat ik zolang voor hem werkte. Ik zag al vaak oneerlijke praktijken gebeuren met anderen. We praten er onder elkaar veel over. Maar er waren altijd genoeg redenen om wel te blijven. De inhoud van de job, de collega’s, dicht bij huis, flexibele werkuren, mooie verloning, mooie burelen, …

Toen is hij dingen gaan uitvinden. Dat ik mensen kleineerde, dat ik niet discreet was,… Hij trok ten strijde om me het leven zuur te maken. Ik weet dat ik zo niet ben, ik kan in de spiegel kijken en liet me zo weinig mogelijk uit mijn lood slaan. Hij kon geen enkel voorbeeld geven, en tot op vandaag kreeg ik dat nog steeds niet. Hij wil me kraken, raken en kwetsen, maar zo is hij.

Een dossier om me buiten te gooien is er niet want mijn dossier is blanco.
Maar fijne weken waren het dus niet. Het was zelfs heavy.
Mensen leven met me mee. Hij zegt anders. De mensen zijn bang van hem en zeggen dat ook luidop tegen me.

Maandag hadden we een open gesprek, dat onze wegen zullen scheiden. Ik zoek ander werk, hij een andere HR Manager. Alleen was hij er niet aan uit, ik mijn ontslag geven of hij mijn ontslag? Hij speelde opnieuw spelletjes. Uiteraard ga ik geen ontslag indienen als ik geen ander werk heb, ik heb ook rekeningen te betalen.
Hij is aan iedereen in het bedrijf zijn kant van het verhaal gaan vertellen. Mensen spraken me erover aan.
Gisteren ben ik met een aantal mensen gaan praten en toen verloor hij de controle over zichzelf. Ik had hem ook gezegd dat ik dat zou doen. Hij had gezegd dat 2 mensen me buiten wilden. Die mensen vielen uit de lucht en zeiden dat ze dit niet zouden aanvaarden en hem erover zouden aanspreken.

Hij heeft staan roepen, bulderen dat hij me niet meer wilde zien. (echter zijn er delen van mijn werk dat niemand anders op vandaag beheerst).

Hij schreeuwde dat hij tegen de volgende dag 12u moest weten of ik mijn ontslag zou indienen. Hij vertelde dat ik hem was gaan zwartmaken, ik zei dat ik enkel ben gaan zeggen dat ik vertrek en hij iemand anders zoekt aan het management en dat ik niet indiscreet ben. (ik heb nog altijd een eigenwaarde).
Hij schreeuwde maar ik kon zelfs een hele boel zaken niet verstaan van wat hij zei. Hij bleef maar doorgaan over dat ontslag.
Als het echt allemaal zo erg was kon hij me al ontslaan hebben voor het verlof wanneer de feiten zich afspeelden, zijnde op 23 juni 2021.
Het ene moment zegt hij dat de homeoffice mail er niets mee te maken heeft, maar in het bedrijf zegt hij aan iedereen anders.
Uiteindelijk heb ik gezegd dat hij me dan maar moet ontslaan.
“Awel ’t is goed zei hij”. Hij belde naar Robert Half dat ze instant vervanging outsourcing mochten plaatsen, dat ik 2 weken opleiding zou moeten geven en dat hij me dan zou uitbetalen voor de rest van de 15 weken.
Hij belde naar zijn advocatenkantoor dat hij zou eens een gepeperde aangetekende zending zou sturen ook.
Ik ben rustig gebleven, ben rustig blijven praten en heb niet veel meer gezegd. Wat nut heeft het ook?

Vandaag is een nieuwe dag. Ik was vroeg wakker, ik geniet van de fluitende vogels en de rust.
Wat de dag brengt weet ik niet, hoe het verder zal gaan weet ik niet. Want hij kan er vandaag al helemaal anders over denken.
We zien wel. Ik zal ander werk vinden waar ik gelukkig kan zijn. Binnen een half jaar is dit slechts een zure bladzijde uit het leven die ik een plek moet geven.
Ik weiger dat zo’n mensen controle krijgen over hoe ik me voel.
Misschien is het wel een kans en geen tegenslag. Ik weiger slachtoffer te worden en me onder te dompelen in slechte emotie. Ik heb mijn energie nodig voor andere zaken.
Tuurlijk vloeiden er al tranen, ik ben geen robot. Maar ik herpak me telkens weer.
Mijn dochter van 16 zei : ” mama wat heeft hij die jij niet hebt? Tonnen geld en dat is het. “
Ja hij staat in de lijst van de rijkste Belgen, maar zijn vrouw is vreemdgegaan, hij leeft in een cocon, ik ben er niet jaloers op. Elk leeft zijn eigen leven. Het is wat het is.
Ik probeer het rationeel te bekijken en vind het erg oneerlijk, maar veel andere keuze dan doorgaan is er niet.
‘k Mag met mijn hoofd omhoog rondlopen en mijn borst vooruit, ik weet wie en hoe ik ben en hoe ik handel. Ik ben fair en eerlijk en trek me daaraan op.

Alweer een wordt vervolgd,
Nu ga ik douchen en me klaarmaken voor de werkdag.
Fijne dag aan alleen en geniet van de zon. Ik heb nog erg weinig verlof over, maar nam een halve dag verlof vandaag. Uit zelfzorg. Om te genieten van de zon, de dochters en de zaken even te laten berusten.
Dus enkel van 08u tot 12u werken.

Woelige week afsluiten met veel zon.

De voorbije week en periode was monsterdruk. Sinds 11 augustus dagelijks naar het ziekenhuis en wachten… vooral veel wachten.

We zagen opnieuw veel artsen de voorbije week.
Ondertussen weten we dat er uitzaaiingen zijn in het longvlies, de lymfen en de huid van de nek de armen en de rug.
Er werd een stukje van de huid weggenomen om te zien in welke fase de uitzaaiingen zitten.
We stelden veel vragen maar kregen weinig antwoorden.
Doordat de kanker zo uitzonderlijk is (Thymus carcinoom) is het niet zoals een kanker aan de longen of zo waar ze veel vergelijkende patiënten hebben waar ze kunnen mee vergelijken. Ze weten het simpelweg niet.
Dus geen reactie op de vraag: wat is de prognose zonder behandeling? Wat is de prognose met chemo?
Want dat is wat ze opnieuw voorstellen. Chemo. Ze konden echter nog niet zeggen welk soort chemo. Of mama terug kaal zou worden of niet. Of ze ziek zou zijn.
Daar moeten ze de uitslag van de huispunctie voor afwachten.
Komende vrijdag worden we dus terug verwacht in het ziekenhuis om dat alles te bespreken.
Mijn verlof voor dit jaar telt nog 1 dag dan, maar het is zo.
Voor mama heb ik dat over.
We hebben dus eigenlijk nog altijd veel vragen, maar ik besef dat we geduld zullen moeten hebben en dat de artsen het ook niet allemaal weten.
Voor de meeste artsen is het de eerste keer dat ze iemand zien met dit type kanker.
We maakten duidelijk dat mama in geen geval als proefkonijn wil dienen. Noch dat ze onnodig wil afzien al het toch alleen maar levensverlengend is.
Want helaas kan mama niet meer genezen. Maar genieten van alle momenten die kunnen, dat doen we zeker wel.

Mama wilde ook naar huis na het nieuws. Ze had het gehad en ik snap haar 100%.
Haar woning werd zo ingericht dat er een ziekenhuisbed staat in de living. Mama is dus thuis sinds donderdag. Er gaat thuisverpleging, ik ben al elke dag langsgegaan, zorg voor eten, de was enz.
Maar het was/is intens.

Dus gisterennamiddag met de zon besloot ik even tijd te nemen voor mezelf. Zaterdag hadden we boodschappen gedaan voor mama en onszelf, nieuwe kledij gaan halen voor het lentefeest van de jongste volgende week, de tuin in orde gezet enz. De wasmachine draaide op volle toeren en ze zon hielp alles te drogen. Ik plukte peren en er hangen er nog een hoop te rijpen van een andere soort ook. Als er eentje valt dan eten de honden ze op, de sloebers.
In de ochtend was ik met Fons naar de dierenarts gegaan, want hij houdt ons al een paar nachten wakker door een blassontsteking. Het voelde even alsof ik terug een baby had, zo moe was ik.
Maar om 14u lag ik in badpak naast het zwembad 😊

Wat indommelen, wat dobberen op het water, een kopje koffie, een goed boek, nog een wastje ophangen, UNO spelen met de echtgenoot,…. Wat heb ik genoten van deze zondag! De batterijen opladen dus. ’t Was eens nodig 😊

Vervolg op wachten….

Mama kreeg vanavond door een onbekende arts te horen dat de kanker uitgezaaid is, om ze dan nadien moederziel alleen achter te laten in de kamer en zelfs de verpleging niet op de hoogte te brengen.

Een echte fail.

De verpleging kwam vrolijk binnen en mama moest zelf zeggen dat ze slecht nieuws kreeg.

Alleen weet ze niets meer. Tenzij dat er donderdag opnieuw samengezeten zal worden.De grond werd even onder de voeten weggeveegd.
Is het nog de moeite voor chemo?

Kan er een termijn op gekleefd worden? Zoveel vragen waar ze mee achter bleef. (en ook wij)

Ook wij werden niet verwittigd om het te zeggen of te vragen of we bij het gesprek wilden zijn.
Zorgwekkend dat dit nog bestaat in 2021.
Ze wil nu graag zo snel mogelijk naar huis en vooral weten wat haar te wachten staat en wat besproken werd.

En nu maar wachten tot de behandelende arts reageert op mijn mail en foons.

Ik zal in ieder geval alles doen wat ik kan voor mama en zoveel mogelijk genieten van alle mooie momenten samen.

wachten…

De historiek van de mama kennen jullie al, mama is trouwens nog steeds in het ziekenhuis, maar herstelde al vrij goed van de 2 operaties.
Donderdag kreeg ze een PETSCAN om te weten of er uitzaaiingen te zien zijn van haar Thymus Carcinoom. Ze beloofden vrijdag de uitslag.
Vrijdag zijn ze met 3 artsen binnen gegaan in haar kamer. Om te zeggen dat nog niet alles binnen was, dat ze verder moest aansterken enz. Mama vond dat vreemd.
Ik probeerde de arts nog te pakken te krijgen maar ik kreeg hem uiteraard niet aan de lijn.
Deze morgen zijn ze plots gaan zeggen dat ze haar dossier zouden bespreken komende donderdag en dan vrijdag feedback geven.
Maar als het gaat om te weten of er uitzaaiingen zijn, dan heb je dat geduld niet hé?


Mama kreeg nu al zoveel artsen, dat ze zelfs niet meer weet wie binnen gaat.
In Izegem was dat dokter M Vanfleteren. Hij is vaak zeer moeilijk te pakken te krijgen en beloofde soms om terug te bellen en doet dit dan niet, wat ik best frustrerend vind. Beloftes moet je nakomen. Spreek soms in “ALS” termen en vaak heb je nog vraagtekens.
Meestal als ik iets wil weten moet ik via mama haar huisarts gaan, Dokter Parmentier. Een topper! Die doet wat moet voor de patiënten, zeer menselijk en warm is en altijd tijd maakt. Is ook zeer duidelijk in communicatie.


Als chirurgen had ze Dr Lerut, Dr Yoshihara, en Dr Desmul. Stuk voor stuk toppers en top in communicatie. Die zal ik nog een bedankingsmail sturen. Hun communicatie onder elkaar en naar ons was excellent. Hun dossierkennis professioneel. Ik kan daar geen enkele verkeerde opmerking over geven.

Mama is ook al naar Dokter Leys gegaan ook specialist longen.
Bij hen moesten we nooit “wachten” of smeken om te bellen. Zij deden dat altijd uit zichzelf en communiceerden zeer duidelijk. Dus een dikke pluim.

Nu plots komt Dr Vanderbotermet op de proppen. Een arts die ik nog niet zag of hoorde. Zijn assistent is ook vaak mee zegt mama. Soms ziet mama ook iemand die ze niet kent.
Het is dus nagelbijten.
Ik stuurde nog maar eens een mail deze morgen en mijn broer belde in de hoop dat iemand ons iets kan zeggen.
Wat op CoZo het patiënten platform staan de beelden van de PETscan. En nee je mag niet op google kijken en zelf voor arts spelen. Maar je doet dat toch met een klein hartje. Daarin staat dat de zaken die oranje oplichten gevaarlijk kunnen zijn. De hersenen, darmen en nieren zijn altijd oranje wegens de activiteit.
Bij mama is er vrij veel oranje te zien, maar is dat een ontsteking? Zijn dat kwaadaardige plekken? God mag het weten…
Alleen draait dan wel de molen. Een arts kan dit zien, inkijken en toch interpreteren? Waarom dat lange wachten anno 2021 waarin alles digitaal loopt?

Geduld is een mooie iets zeggen ze. Maar zo mooi is het niet momenteel Pfffffffffffffffff ’t moest er eens uit.

Homeoffice

Dit zou wel eens een lange blogpost kunnen worden, maar sla gerust over indien geen interesse. 😉
‘k Zal het zo kort mogelijk proberen te maken. Onderwerp: Homeoffice, mijn zaakvoerder.
Degene die het lezen mogen gerust hun advies geven, die is welkom.

Ik werk nu 4.5 jaar als HR manager van een bedrijf met 150 werknemers in dienst. Een drukke job, maar ik voer die met hart en ziel uit. Het is een ruime functie die alle facetten van HR aan bod laat komen.
12-03 de start van Corona. Al zéér snel begonnen bedrijven aan homeoffice. Maar niet het bedrijf waar ik voor werk. Want het wantrouwen is altijd al groot geweest. Zullen de mensen wel werken als ze thuis zijn?
Aan de IT infrastructuur ligt het niet, het kan perfect.
Uiteindelijk werd homeoffice verplicht van de overheid. Ook dan stond hij er erg sceptisch tegenover. Voltijds thuiswerken en niet naar kantoor komen was hier uit den boze. Bij voorkeur zo veel mogelijk op kantoor. MAX 3 dagen thuis. (dus niet zoals de overheid het wilde)
Laten we zeggen dat mijn zaakvoerder en ik niet altijd op één lijn zitten qua normen en waarden ook. Ik zag hem al veel dingen doen die voor mij niet door de beugel konden en hoorde hem al veel hallucinante dingen zeggen ook. Wij als werknemers fronsen soms de wenkbrauwen, kunnen het eens tegen elkaar kwijt. De meeste zijn bang om ertegen in te gaan of hun mening te zeggen. Ikzelf zeg meestal wel mijn mening om ik anders simpelweg niet zou functioneren op lange termijn. Echter kan dat zeker ook niet op alle vlak. Ik doe het ook altijd respectvol.

Zijn normen soms:
Zo sluit hij 1 persoon uit bij personeelsevents, krijgt die man geen praline als anderen dat krijgen, geven de zaakvoerder en zijn echtgenote bewust taart voor hun verjaardag als die man met verlof is, zegt hij er geen woord tegen enz.
Ik heb 1 medewerkster en we zijn wel een sterk team. Tegen elkaar kunnen we zo goed als alles kwijt. Dat in combinatie met de job zelf die ik graag doe maakt dat ik er toch nog werk.
De Corona-maanden gingen voorbij. Bedrijven dachten na over het post-Corona tijdperk. Kranten, media, het stond er vol van dat home-office een blijver zou worden.
Ik kan daar perfect in volgen, want ikzelf vond het ook een echte meerwaarde. 1-2 dagen homeoffice en de rest op kantoor lijkt me een perfecte combinatie.
Echter merkte ik zeer duidelijk dat dit tegen de zin van mijn zaakvoerder was. Hij was TEGEN. Want we lagen onder onze parasol, of in bed enz. We waren niet aan “t werk. (later beweerde hij dat niet gezegd te hebben maar dat is natuurlijk makkelijk dan).
Toen ik zei dat medewerkers op kantoor ook de krant kunnen lezen of surfen enz zei hij “Ja dan heb ik liever dat ze het hier doen dan thuis”.

Hij leek ook niet te kunnen geloven dat de mensen die homeoffice deden dat wilden blijven doen.
Vroeger reageerde hij ook zo aangaande flexibele werkuren.

Ik stuurde dus een mail naar de mensen die aan homeoffice deden:

Collega’s,

 Ikzelf geloof als HR manager in structureel telewerk, toegestaan voor 1 of 2 dagen per week.

Ik ben er zeker van dat het goed zou zijn voor het imago van het bedrijf en dat we ermee zouden kunnen uitpakken in onze rekrutering en selectie.
Het toont namelijk dat je als bedrijfsleider vertrouwen hebt in je werknemers, je investeert in de toekomst en openstaat voor innovatie.

Maar zover zijn we bij ….. nog niet. Aan mij dus om DL te overtuigen 😊

Gezien jullie mensen zijn die regelmatig thuis werken roep ik even jullie hulp in.

Wat zijn voor jullie de 3 grote voordelen en de 3 nadelen van homeoffice?

Wat denk jij dat een goede balans zou zijn?

Zou je gebruik maken van telewerken als het toegestaan zou worden?

Maakt het jou een meer gelukkige …. Medewerker? Indien ja op welk vlak? 

Jullie antwoorden worden anoniem verwerkt.

Voor mezelf:

Voordelen:

Het grootste voordeel van telewerken is natuurlijk een betere balans tussen werk en privé. Althans voor mij toch. Zowel praktisch als mentaal.
Geen last meer van druk verkeer, waardoor minimum 40 minuten tijdswinst. (ik woon dan nog dicht, 20 minuten heen en 20 terug)
En jazeker ik steek een wastje in en stop het in de droogkast. Dat zorgt dat ik minder stress heb de dagen dat ik van 08u30 tot 18u op kantoor ben. Want er is meer evenwicht.
Ikzelf kan veel geconcentreerder werken, want in mijn functie stappen veel mensen binnen. ‘k Heb minder prikkels en ben minder afgeleid om een babbel te slaan.
Werk en privé lopen meer in elkaar over, maar dat vind ik persoonlijk niet erg.
Ik heb vooral meer innerlijke rust algemeen, wat mijn werk ten goede komt.

Over de middag ga ik even wandelen met de honden. Zij gelukkig, ik gelukkig.
Of ik sta 20 minuten op de crosstrainer of ik zwem een half uur.
Allemaal win win.

Ik werk op het einde van de rit evenveel en misschien is de output zelfs wat beter en ik kan zelf mijn dag indelen.
Soms haal ik de jongste op van school en werk ik ’s avonds langer. Dat is goed voor het welbevinden van beide.

 Nadelen:

In mijn HR functie ben ik soms nodig op kantoor. Maar eigenlijk kan dat snel opgelost worden door dan alsnog naar kantoor te komen.

M en ik bellen vaak of facetimen. Het is bijna even goed als real life, maar soms slechte verbinding en dan iets minder makkelijk.
Het gevoel van wantrouwen van de werkgever vind ik niet fijn.

Iedereen reageerde massaal.
Ik mailde dus naar de zaakvoerder:

Dag ….,

Graag kom ik nog even terug op het home office verhaal.

Los van het feit dat je graag zou hebben dat iedereen vanaf 01-09-2021 terug voltijds op kantoor aanwezig is deed ik even mijn HR- huiswerk.

Ik was toch van plan om dat te doen dus bij deze….

Ik heb aan alle telewerkers gevraagd wat ze de voor- en nadelen vinden van homeoffice en heb deze in een lijst gegoten.

De mensen zijn globaal genomen voor minimum 1 dag homeoffice, MAX 2 per week.

In bijlage ook een artikel van in de krant De Standaard van gisteren.

Het is een onderwerp dat leeft in de HR-wereld zoveel is zeker.

Mijn mening: Ik ben VOOR want het wordt een belangrijk item in de War for talent en in behoud van personeel. Ik zie en ken natuurlijk ook de voordelen.

Dat het goed zou zijn voor het imago van het bedrijf en dat we ermee zouden kunnen uitpakken in onze rekrutering en selectie blijkt een feit.
Het toont namelijk dat je als bedrijfsleider vertrouwen hebt in je werknemers, je investeert in de toekomst en openstaat voor innovatie. Iets wat onmisbaar is in de toekomst.

Neem het gerust even door, zonder verplichting.

Tijd brengt raad,

De voordelen en nadelen:

Na rondvraag bij de telewerkers komt onderstaande naar boven.

De meeste zijn te vinden voor minimum 1 max 2 dagen telewerk per week.

Output te controleren door de leidinggevende.

Pas aangeworven medewerkers moeten eerst X aantal maanden voltijds op kantoor werken voor ze er gebruik kunnen van maken.

Voordelen telewerken

  • Geen woon-werk verkeer
    • Tijdswinst voor sommigen 1,5u/dag, maar ook degene die dicht wonen zien het als voordeel (bijvoorbeeld aanschuiven Kortrijkse steenweg)
    • Geen file/verkeersstress (afrit Waregem richting Gent moet je soms 20min aanschuiven in de spits)
    •  Geen risico op ongevallen of boetes
    • Tijd die ik kan spenderen aan iets nuttigs (privé of professioneel)
  • Betere balans werk/privé
    • Minder stress

bv. ’s avonds moet ik niet ‘rushen’ naar de crèche om er op tijd te geraken

  • Mentaal welzijn
  • Minder gevoel dat ik ‘werk’ door thuisomgeving
  • Efficiënter werken omdat ik niet gestoord word
  • Output: minstens even efficiënt, of zelfs efficiënter want ook buiten de kantooruren meer betrokkenheid door thuiswerk
  • Minder gestoord in bureau door andere mensen waardoor je met grotere focus kan doorwerken.
  • Je wordt inventiever. Wat je zelf niet weet, vraag je snel even aan iemand op kantoor. Thuis lukt dat niet en dus word je inventiever en pro-actiever. Je gaat zelf op zoek naar oplossingen.
  • Je blijft gespaard van ‘kantoorpolitiek’. Geen ‘onderhandelingen’ met collega’s of luisteren naar perikelen en overbodige discussies. De ‘tactische spelletjes’ zijn vaak vermoeiend. Als je thuis werkt, doe je uw eigen werk zonder meer. Die nutteloze energie die je soms op kantoor verliest, spaar je thuis uit. En die kan je buiten de werkuren dan weer aanwenden voor veel aangenamere dingen.
  • Je bent meer gefocust. Want in je eigen woonkamer zijn er geen collega’s die staan te bellen in de gang of praten.
  • On-line meetings en webinars zijn thuis beter te volgen dan op kantoor. Thuis leg je gewoon teams/skype aan, terwijl op kantoor moet je al in een aparte ruimte gaan zitten en een ganse verhuis doen. Op kantoor zijn de vergaderzalen niet voorzien zijn op presentaties volgen, geluidsproblemen, …(Waregem)
  • Betere work-life balance. Je kan al eens snel een was insteken/drogen, een pakketje thuis laten leveren, …..

’s Avonds werk je ook langer door. Terwijl het avondeten in de oven zit, zet je u nog even achter de PC en werk je nog enkele zaken af. Maar ook ’s morgens start je al vroeger, want er is geen verplaatsing of de ochtendrace tegen de klok.

  • Thuis werken geeft het bedrijf een aantrekkelijk en modern imago. Het helpt zeker om divers talent aan te trekken en te behouden.
  • Over de middag kan je kort sporten (halfuur joggen crosstrainer, zwemmen en in eigen badkamer snel klaar, op het werk is dat een heel gedoe) kan je de aardappelen schillen. Het zorgt voor enorm veel tijdwinst.
  • Leuk voor echtgenoot, tafel is eens gedekt in pauze en anders moet hij dit doen.
  • Gevoel van vrijheid en vertrouwen draagt positief bij aan de werkbeleving.
  • Ik kan kinderen naar school brengen en hoef geen opvang te betalen en werk toch evenveel of meer. Privé moet er minder georganiseerd worden en zorgt het voor de wellbeing van de ouders en kinderen = gemotiveerde medewerkers
  • De dieren zijn blij dat het baasje thuis is
  • Je hebt minder het gevoel dat elke werkweek of werkdag dezelfde is, het thuiswerken doorbreekt eens de sleur. Het brengt me meer rust en evenwicht om in ene vertrouwde omgeving in rust te kunnen werken.

Nadelen telewerken

  • Sociale cohesie met de collega’s en betrokkenheid met de werkvloer
    • Indien telewerken beperkt zou zijn tot 1 a 2 dagen/week speelt dit in feite geen rol voor mij
  • Om thuis te werken, moet je zelfdiscipline hebben en goed kunnen plannen en organiseren.
  • Je moet het vertrouwen krijgen maar eens je dat vertrouwen krijgt om thuis te werken is er een vorm van appreciatie en hierdoor wordt je meer gemotiveerd en loyaler naar de werkgever toe. Geven en nemen.
  • Er is minder controle op fysieke aanwezigheid, maar kan m.i. opgevangen worden door te controleren over de te bereiken doelstellingen.
  • Missen van communicatie. Door home-office te beperken in 1 à 2 dagen/week, neem je snel weer de draad op. Voor dringende boodschappen, bereikbaar op GSM en ter plaatse komen.
  • Als je geen printer thuis hebt is het niet altijd evident alhoewel dit euvel de komende 2 jaar door de digitalisatie zou verholpen moeten worden.
  • Frustratie door collega’s op het werk, iets minder efficiënt maar de telefoon kan dit oplossen
  • Telkens moeten verhuizen van PC
  • Sommigen kunnen minder goed de grens bewaken en zeggen ’s avonds nog te mailen of door te werken. (mentaal niet snel afsluiten, het “deur achter je dicht trekken” principe).
  • Bepaalde organisatie van meetings.
  • Sommige programma’s heb ik thuis niet op PC
  • De voeling met wat er dagelijks gebeurt, maar als dat slechts 1-2 dagen is dan is dat geen probleem.
  • Gebrek aan vertrouwen knaagt soms wel, terwijl dat ik doe wat er verwacht wordt en naar mijn gevoel nog meer. Mocht het definitief ingevoerd worden dan verwacht ik wel dat het vertrouwen WG t.o.v. WN aanwezig is.
  • Bepaalde taken kan ik enkel op kantoor zoals afdrukken lay-outs, fotograferen verpakkingen, enz.

Voordelen telewerken voor bedrijf

  • Geen woon-werk verkeer
    • Geen brandstofverbruik
    • Geen risico op ongevallen, schade aan de wagen, en dus geen risico op hospitalisatie
    • Auto’s gaan langer mee, minder onderhoud,…, kost wagenpark daalt
  • Bedrijfsimago aantrekkelijker maken = een werkgever die meedenkt en kan ervoor zorgen dat je de war for talent wint t.o.v. een andere WG. Elke medewerker die kon thuiswerken heeft met het luik homeoffice kennis gemaakt en kent ook de voordelen ervan.
  • Zorgt ervoor dat ziekteverzuim lager is doordat er van thuis uit doorgewerkt kan worden als een medewerker toch gezondheidsklachten heeft (kan even uitgerust worden over de middag).
  • Zorgt voor meer gemotiveerde, loyalere medewerkers met focus op H van Human.
  • Besparing op kosten verlichting/verwarming
  • Betere balans werk/privé
    • Welzijn werknemer verhoogt, wat de productiviteit en mentaal welzijn verhoogt
    • Minder kans op burn-outs
  • Parking wordt minder belast (wordt interessant wanneer er te weinig parking beschikbaar is)
  • Naast loon, een mooi voordeel voor de werknemer
    • Minder verloop
    • Attractief
    • Zoekregio voor kandidaten kan verhoogd worden (woon/werkverkeer wordt dan minder belangrijk)
    • Competitief: grote bedrijven bieden telewerk sowieso al standaard aan
  • Bijdrage aan milieu -en fileproblematiek in de regio

Hij was woedend blijkbaar en deed zijn rondgang in het bedrijf om me zwart te maken. Dat ik achterbaks rondvraag deed. (ik mail zo vaak naar meerdere mensen in het bedrijf). Dat het onvergefelijk was, dat hij NOOIT homeoffice zou doen enz. Hij is bij meerdere medewerkers zijn verhaal gaan doen. Hij noemde het een enquête en vond het not done dat de mensen die geen homeoffice deden dat niet gekregen hadden. Maar je kan moeilijk de voordelen op sommen als je het niet mocht doen en niet kent natuurlijk. Hij dacht dat ik hem een mes in de rug wilde steken.
En ja ik maakte achteraf gezien een fout. Ik gaf als HR manager mijn eigen mening en dat moest ik niet gedaan hebben, mijn eigen mening moest ik weggelaten hebben. Ik heb me daar ondertussen 3 keer voor ge-excuseert.
Toen ik hoorde dat hij zijn rondgang deed in het bedrijf sprak ik hem erover aan. (wat hij omgekeerd niet zou doen zei hij wegens te kwaad.)
Ik vroeg hem hoe wij in godsnaam goed konden samenwerken als hij zo’n zaken niet gewoon tegen mij zei ipv zijn rondgang doen?
Hij maakte er een grote zaak van en wilde er een externe coach bij om “mijn geval of de affaire” te bespreken. Dat gesprek heeft plaatsgevonden. Meerdere gesprekken met hijzelf ook erover.

De coach probeerde uit te leggen dat ik inhoudelijk wel gelijk heb dat homeoffice een blijver zal worden, maar dat ik mijn eigen mening misschien inderdaad niet moest gezegd hebben. Maar meer ook niet. Niet de grote zaak dat de zaakvoerder ervan wilde maken.
Plots in dat gesprek vond hij daarbij uit dat ik niet discreet zou zijn en dat dit nog het grootste probleem was. Ik viel compleet uit de lucht. Wat? Excuseer?
Voorbeelden kon en wilde hij niet geven. Niet aan de coach apart en niet aan mij.
Ah hij zocht gewoon een stok om mij mee te slaan, ik zag het hem al zoveel bij anderen doen en nu was ik aan de beurt.
Ik vroeg of hij nog verder met me wilde. Hij zei geen ja en geen neen.
In dat gesprek zei hij ook nog hoe goed hij bezig was en dat hij het zich niet aantrekt als mensen weggaan omwille van hem. “Ik trek me dat geen bal aan, ik heb een gezond bedrijf”.

Hij sleurde er nog een aantal andere zaken bij. Ik was op een homeoffice dag met zijn toestemming gaan eten met een leverancier, dat was gedaan rond 14u30 en hij vond het not done dat ik daarna verder werkte van thuisuit. “dat is een vorm van respect,  je moet aanvoelen dat dit niet hoort en moest naar kantoor gekomen zijn.”

De coach vroeg “kan ze nog een eerlijke kans krijgen?”
Dan wrong hij zich weer in bochten maar kreeg ik geen duidelijke reactie.

We zouden het even laten bezinken en erop terug komen.
Ik hoorde erna van een werknemer vanwaar het discretie verhaal kwam, die man had dat gezegd, maar bedoelde het niet zo. Ik bespaar je het verhaal, maar die man had over iets gelogen tegen mij en verontschuldigde zich nadoen, zijn werknemers wisten dat (door zijn leugen), niet door mij.
Maar mijn zaakvoerder zoekt nu gewoon iets. Heel het homeoffice verhaal zint hem niet.

Straks na mijn pauze nu heb ik een “vervolggesprek”. Ja ik heb gewacht op hem. Want hij verwijt me zaken die niet correct zijn. Dan is het niet aan mij om een stap te zetten.
Ik ben klaar voor alle scenario’s. Hij die me buiten wil werken en me zal aanmanen ander werk te zoeken, hij die me buiten gooit, … Ik had tijd genoeg om erover na te denken voor mezelf en weet waar ik heen wil. (dat deel ik later met jullie)

Hij liet me alvast ook weten dat ALS er ooit homeoffice komt, het nooit op MA kan noch op VRIJDAG want dan hebben ze een lang weekend. (toont de perceptie van zijn thuiswerk). En uiteraard niet op WOE want dan zijn de kinderen thuis.

Wordt vervolgd.
 

Pralines + mama

Mensen die al eens naar AZ Groeninge moesten zijn in Kortrijk, die weten dat je verdorie ver moet stappen voor je ergens bent. De parking is best veraf, zelfs de invalide parking.
Als je slecht te been bent is het eigenlijk bijna onmenselijk. Ja er is een shuttlebusje op bepaalde uren, maar je kan er soms lang staan, ik zie het busje meer niet dan wel.
Corona gooit roet in het eten, mensen met een rolstoel sukkelen dus ook vaak alleen.

Begin deze week stapte ik naar de lift en duwtje een jongedame een rolstoel binnen. Echter zag ik dat de oudste dame in de stoel in kwestie zich kwaad maakte. Dat de dochter terug naar de kamer moest en dat ze moest luisteren.
Ik had snel door dat de dochter de patiënt was en dat er iets scheelde “mentaal”.
Ik nam over en zei dat ik haar mama wel veilig naar beneden zou brengen. Het meisje was gerustgesteld en ging naar haar kamer en de mama was ook opgelucht.
Terwijl we naar beneden gingen van het tweede verdiep keek ik naar de vrouw. Ze is zwaarlijvig en ik vroeg me af hoe ze dat deed met haar rolstoel. Dus stelde ik voor om haar naar haar wagen te brengen.
De vrouw lachte. “Zou je dat willen doen?” Ik zei “Tuurlijk, daarom stel ik het voor.”
Ze verontschuldigde zich nog dat de receptie eerst haar parking kaartje zou moeten valideren, maar ik hielp haar ook daarmee. Tevens zat ze ermee dat de parking ver was, maar het lag op mijn weg.
Onderweg vroeg ik hoe ze dat normaal deed? Want ze lijkt helemaal niet mobiel.
Wat blijkt, die dame doet er anders 45 minuten over heen en 45 terug en ze schuifelt met haar voeten tot ze er is. Ik viel bijna achterover, amai wat een tocht voor die mama om haar dochter te kunnen zien. Ik bracht haar naar de wagen en stak haar rolstoel in de koffer.
‘k Was een beetje verontwaardigd over de schrijnende situatie en het feit dat ze zo alleen aan het sukkelen was. Ze vertelde dat haar dochter zou weglopen en de weg niet meer terugvinden en dat ze dankbaar was.

Maar goed, ik was blij, mijn goede daad van de dag had ik dus volbracht.

Vandaag hadden mijn broer en ik een afspraak bij de arts die mama opereerde. We zijn dus ook samen naar buiten gestapt en toen ik in de hal kwam zag ik opnieuw moeder en dochter. Opnieuw moest de mama zich kwaad maken. Spontaan nam ik de rolstoel over en zei terug aan het meisje dat ik haar mama zou brengen. Braaf is ze naar de kamer gegaan.
Mijn broer begreep er niets van. Huh? Kende ik die mensen?
Ik riep naar mijn broer dat hij even moest wachten en deed opnieuw hetzelfde als eerder deze week.
Bleek dat ze jarig was en ze had pralines mee maar mocht ze niet afgeven in het ziekenhuis. Ze stond erop dat ik die doos pralines zou aannemen als dankbaarheid. Ik zei dat dit niet hoefde, maar het moest zei ze.
Ze zei ook dat mijn broer een knappe man was en dat haar man het niet mocht horen 😉
Ik stopte de rolstoel in de wagen en wenste haar een gelukkige verjaardag.

Mijn broer keek ervan op en zei dat hij dat nooit spontaan zou doen/durven. En dat ik er toch maar mijn tijd voor moest nemen en zelf een druk gezin heb en dat de tijd schaars is.
Ja dat klopt. Maar ik doe zo’n dingen van nature en ik krijg daar zoveel energie van!
Als je iemand kan helpen, waarop niet? En het is zo’n kleine moeite om te doen.
Die vrouw gelukkig, ik gelukkig en de dochter veilig op de kamer.

Aangaande de mama:

We zien mama beetje per beetje verbeteren in vergelijking met meteen na de operatie.
Vandaag zat ze al eens op in de zetel. De adem is nog steeds zoals voor de operatie, maar zowel de longspecialist als de chirurg zeggen dat we geduld moeten hebben en dat dit nog zou moeten verbeteren. Vandaag hadden mijn broer en ik een gesprek met de chirurg die haar de 2de keer opereerde.Er werden verschillende puncties genomen + vocht. Ze waren allemaal kankervrij met uitzondering van 1 gezwel in de rechter onderkwab van de long.
Ze noemen dit een metastase. Die hebben ze helemaal kunnen verwijderen en ook een stuk goed weefsel errond. Doordat het op de andere plaatsen kankervrij was spreken ze nog niet over een palliatieve fase gezien ze het kwaadaardige konden wegnemen.
Morgen bespreken ze met een team artsen en oncologen de situatie.Waarschijnlijk zal een PET scan volgen, en mogelijks stellen ze opnieuw chemo voor. (afhankelijk ook van wat de PET zou zeggen)
MAAR: eerst moet mama aansterken en op krachten komen. ALS ze daar ja op zegt zal dit niet voor meteen zijn. Ze mag verder revalideren in het ziekenhuis in de eerste fase.

En elke keer dat ik die dame zie breng ik ze veilig naar de wagen, dat is het plan.

Oh ja, mijn broer en ik probeerden een andere uitgang wat niet lukte, dus we deden een omweg. Het feit dat we die dame terug zagen is het lot zeg ik dan 🙂

En dan ga ik straks een praline eten sie 🙂