‘k Jeune mie

Voor de niet West-Vlamingen eerst even een vertaling. “‘k Jeune mie” staat gelijk aan “ik amuseer me”.
Want meer dan ooit waardeer ik de tuin. We zijn al meer dan een jaar beperkt in onze vrijheid om te doen en laten wat we willen, dan blijkt die tuin goud waard voor mij.
Jawel, als regelmatige thuiswerker drink ik graag een kopje koffie buiten op één van de banken. Ik hoor de vele vogels fluiten en de stress glijdt van me af.
Een uurtje wieden en snoeien zorgt ervoor dat ik even niet nadenk.

Het levenstempo ligt lager in Corona tijden en dat is helemaal prima zo voor mij. Ik heb meer oog voor wat thuis gaande is, voor de kinderen en voor al het schoons dat de natuur te bieden heeft.
Een wandeling, bloempotten vullen, meiklokjes verplanten van bij mama thuis tot in mijn tuin wetende dat die van mijn grootmoeders tuin komen,… allemaal kleine gelukjes waar mijn hartje blij van wordt.
Groen is belangrijk voor mijn welbevinden merk ik nu. Het geeft me rust.
Maar ook stilte als in geen wagens voorbij horen razen. In onze vorige tuin was dat wel en dat stoorde me. Nu hoor ik vooral de natuur.

Ik zaaide veldbloemen met daarin mijn favoriete bloem, de klaproos. Butterfly mix 🙂 Dat hierbij zo’n bloem kan verdwalen in de tuin en uitbreiden, dat vind ik niet erg.
Het is heerlijk om te zien hoe de vaste planten zich een weg naar boven banen. De vijgenknopen in de boom duwen al en ik ben al benieuwd naar de oogst.
En ja ik kijk uit naar reizen, op restaurant gaan en vriendinnen zien, maar thuis wacht er telkens weer een oase van rust en groen en bloemenpracht en dat maakt me blij.

En zoals je gewoon bent, foto’s zeggen nog meer dan woorden.

Reizen in de verre toekomst…

Corona, iedereen is het beu gehoord en gezien en bij sommige families sloeg het virus in als een bom.
Ik probeer dus niet te klagen en zagen zolang ik gezond ben. 🙂
Integendeel, ik heb tijd tekort! Maar vandaag maak ik graag tijd om te bloggen en om blogs te lezen. Efkes ME-Time!

Wat ik het meeste mis: REIZEN. De wereld en culturen ontdekken, herinneringen maken, zaken beleven en genieten en die laten binnenkomen. Want een genieterke dat ben ik wel.

Normaal gaan we in mei naar Ibiza, niemand die weet of dit zal kunnen doorgaan.
Maar 14 dagen terug zag ik via een Facebook-vriend die zelf een reisbureau heeft (UniQuest te Poperinge) staan: “Lapland Action programma voor februari 2022”. En een paar foto’s die me deden smelten.

Reizen in een kleine groep… Hmmm hoe overtuig je dan je echtgenoot die niet op commando wil gaan kakken als een ander het zegt ;-).
Door het programma, de foto’s, even onthaasten van het werk,… Het vroeg een aantal dagen denkwerk maar jawel, deze week zei hij JA.
Lapland here we come!

We logeren in De Arctic River Lodge ligt in Tärendö, een klein dorpje dat aan een van de grote rivieren in Lapland ligt. Het dorpje ligt ruim 100 km ten noorden van de arctic circle of poolcirkel, midden in de aurora zone. Johan en Sara kochten een oud schoolgebouw en renoveerden het in een smaakvolle Scandinavische stijl. De huskykennel ligt in het prachtige bos en telt 80 enthousiaste viervoeters.

Voilà sie, daarvan alleen al werd ik blij, de ligging 🙂

We gaan op Husky-expeditie, voor een volle dag, en doen daarmee 35km doorheen de prachtige, uitgesterkte en besneeuwde bossen.

We gaan op stap voor een dag met een sneeuwscooter doorheen de wildernis. We volgen hiermee een route “Great river trail” net iets spannender dan de gewone tocht naar het schijnt.

We zullen kunnen lunchen bij het haardvuur, er zijn heerlijke diners voorzien.
Er is uiteraard ook voldoende vrije tijd voorzien waarin je kan doen wat je wenst en waarin je kan ijsvissen, of een andere uitstap plannen.

Er is ook voorzien om het noorderlicht te gaan bekijken op een goed plekje, maar daar ben je natuurlijk nooit zeker van!

Awel ja, een mens teert op die vooruitzichten nietwaar?

Geen zorgen, ik stuur wel een verslag nadien hoor 🙂 Nu ga ik vooral een beetje verder dromen!

Positief :-)

Maar mensen toch wat ik geniet ik van ons nieuw huis!
Eigenlijk amuseer ik me in het algemeen enorm op dit moment waardoor ik niet vaak aan bloggen gekomen ben. Zelfs niet aan blogs lezen.
Vorig weekend een heel weekend in de tuin gewerkt, onkruid verwijderd, een bodembedekker willen kortwieken en beseft dat we zullen moeten investeren in deftige heggenschaar.
Maar in ’t West Vlaamse zeggen ze dan “‘k Jeune mie.”. Wat zoveel is als zeggen dat ik me amuseer 🙂
Terrassen werden geschrobd, de poolhouse gekuist en er werd een bar ontworpen die we op maat laten maken voor die zwoele zomeravonden, bloempotten werden gevuld met bloemen en planten, ik zette alles op orde, ben wat aan het testen met nieuwe aquarelpotloden, ik heb een aantal nieuwe boeken gekocht waar ik mee bezig ben (bloemen, tuinen, voeding,…), we zijn gaan wandelen met de hondjes, de eerste zon kwam piepen,…

Ik leef naar mijn waarden in het hier en NU. Ik zeg bij momenten letterlijk JA tegen mezelf. Wat me dan ook energie geeft. Ik probeer mijn energieGEVERS en -vreters te kennen en daarmee om te gaan. Loslaten wet me energie kost. Dus jawel, ik zit zéér goed in mijn vel. Pas op, ik moet daaraan werken hé de energie vreters loslaten…’t Is niet dat dit allemaal vanzelf gaat.
Ik bruis en heb altijd tijd tekort om alles te doen wat ik wil doen. Met andere woorden een dag mag voor mij meer uren tellen, maar zo werkt dat niet hé.

Leuke boeketten fleuren het huis op, mijn planten groeien en moet ik verpotten in keuring uitgekozen nieuwe potjes. (daar word ik gelukkig van :-))
We hebben 2 zitbanken en ik kan erop gaan zitten met een koffietje, gewoon luisteren naar de vogels, mijn ogen dichtdoen en zitten glunderen van geluk.

Vervelen: Ken ik niet.

Genieten: kan ik

Voelen en ervaren: des te meer.

Jawel, ’t gaat goed. En zoals je weet: foto’s zeggen nog meer dan woorden 🙂

Tjielp Tjielp

We zijn verhuisd en hebben uit alle ramen zicht op onze bomen. Zalig vind ik dat! Hieronder het zicht uit mijn keuken.


Zalig omdat ik hou van groen en rust. Zeker omdat er vogelhuisjes en nestkastjes hangen. Ik ben meteen helemaal wild gegaan in de winkel. Noten, zaten, vetbolletjes,… Een aards paradijs voor de vogels.
Ik kon uren door het raam staren naar de vogels. Soms zaten er wel 10 tegelijk.
De kinderen waren zelfs met me aan het lachen. “Mama het zijn maar vogels!” Ze stuurden soms zelfs een whatsapp bericht met een foto om te tonen wat ik miste. (en om met me te lachen om mijn vogelliefde)
Voor die beestjes was dit een paradijs, zeker in vriesweer.
Zelfs onze poes kreeg dagelijks een gratis cinema voor het raam, ze kon er al even hartelijk naar kijken als ik.

Ik installeerde zelfs een app voor vogelaars, om de vogels te herkennen. Trots dat ik was!
Pimpelmeesjes, koolmeesjes, een merelaar, roodborstjes,…
Weken zijn voorbij gegaan, ik genoot van het geluid, het zicht en het feit dat die beestjes niet naar eten moesten zoeken.

Op een avond zitten we te eten en zie ik mijn zoon geamuseerd naar buiten kijken.
Langs onze lange ramen over heel de living liep zijn inziens een schattig muisje.
Ik draai me om en zie een dikke vette bruine rat met lange staart die gezellig naar binnen gluurt! Geen schaamte had hij!
brrrrrr. Ik ben niet vies van een spin of muis, maar een RAT! Die zie ik toch liever niet binnen komen.
Mijn mama had me nochtans verwittigd, zij eten graag de zaden en noten die op de grond vallen, de restjes die de vogels op de grond laten tuimelen. Ze zei het nog: “Pas op dat je geen ratten aantrekt”. Maar zoals iedereen lachen we al eens een paniekje van de mama weg.
Ik begon echter te lezen op internet. Ratten komen nooit alleen, waar eten te vinden is, daar verhuizen ze met hun familie heen.
Maar niet in mijnen hof zulle!
Ik kocht op bol.com meteen een toestel die ultrasone geluiden afspeelt om muizen en ratten te verjagen. Andere dieren zouden er niet gevoelig aan zijn. Die zaken zitten nu buiten in het stopcontact.
De vogelhuisjes werden ontdaan van eten.
In de plaats daarvan zette ik nu 2 huisjes op de tafel buiten, in de hoop dat de ratten daar niet omhoog klimmen.
Ik heb den Eddy (zo noemde ik hem), niet meer gezien.
Ook met de sneeuw zag ik geen rattenstaart of rattenpootjes. OEF!
En de vogeltjes komen nog, maar op de tafel nu 🙂

’t Is iets minder schoon, maar ik ben blij dat ik ze nog eten kan geven. Maar als ik Eddy nog eens zie, dan moet ik toch eens nadenken wat ik met het eten voor de vogels doe….

Wat zouden jullie doen?

(vergif leggen is geen optie met onze honden en poes)

Den Eddy

Met pantoffels naar het werk.

Home-office is nog altijd de norm in België.
Het Corona-beest zorgt daarvoor.
Ikzelf heb het geluk zelf mijn agenda te kunnen plannen. Vrijheid heb ik altijd een belangrijk item gevonden in het leven.
Door de band genomen ben ik 2-3 dagen thuis en de rest op het werk.
Er zit totaal geen lijn in wanneer ik waar ben. Dat hangt af van meeting en sollicitaties.

Een mens loopt thuis rond op zijn pantoffels en zo geschiedde dat ik Corona-gewijs thuis vertrokken was rond de middag naar het werk. Toen ik er bijna was voelde ik plots dat ik mijn pantoffels nog aan mijn voeten had.
Schattig, dat wel, maar ik denk niet dat mijn zaakvoerder dat zo schattig en professioneel zou vinden.
Bovendien had ik een sollicitant en ben ik dan wel het visitekaartje van het bedrijf op zo’n moment.
Hmmmm wat nu?
Schoenen? Ik kan denk ik 5 jaar verder zonder ooit een paar te kopen als het niet langer is. Maar ja, nood breekt wet.

Dan maar snel binnen springen in de BRISTOL.
Mijn redder in nood!

Geef toe, 22.50 € en je komt niet meer met schaamrode wangen aan op je werk.
Je kan ze nog eens dragen om te gaan wandelen in het bos ook.

Maar grappig was het wel 🙂

23 jaar geleden

Lieve papa,

Naar goede gewoonte proost ik op jouw gezondheid vandaag.
23 jaar geleden ben je overleden na een zware strijd. Al jouw dierbaren, thuis, rond je bed.
Maar wat was je een kanjer. Wat zeg ik, in mijn hart en hoofd blijf je altijd mijn kanjer en mijn knuffelbeer.
Ik was 19 jaar en vond het veel te vroeg om één van mijn ouders te verliezen. Het was hard, maar het was een wijze leerschool. Want het maakt dat ik sta waar ik sta, dat ik kan relativeren en doorzetten waar het moet. Maar vooral dat ik geniet van het HIER en NU.
Van zoveel zaken zei jij “later als ik in pensioen ben, dan ga ik….” maar dat haalde je verre van.
Mijn motto is dus hard werken & hard LEVEN. Genieten waar het kan, want dat nemen ze me niet meer af.
Ik hoor nog steeds jou lach, de spreuk op je graf “niets was jou teveel” probeer ik dagelijks zelf na te leven. Ik hoor je zingen, zie je blauwe ogen, ik voel mijn handen door je zalige kroezenkrullen gaan.
Ik ben dankbaar voor de jaren samen.

Ik mis je, maar ik treur niet want je leeft verder binnenin mij. In mijn kracht, in mijn wil, in mijn harde werken en positief verder gaan. In het zot zijn.

Daddy in zijn jonge jaren

Belle and the beestjes

Oh mannekes jullie hebben nog zoveel blogposts tegoed van me. Ik bruis van de ideeën, maar ontbrak wat tijd om te bloggen. Ik beloof vanaf nu mijn best te doen 🙂
Mijn “to-do -blog-lijstje” is groot en de foto’s staan klaar.

Laat ik beginnen met nog een duivenavontuur. Herinner je nog de gevallen duif op het werk waar ik me over ontfermde? https://debendevan6.wordpress.com/2020/09/15/roekoekoe-roekoekoe
Die helaas een snelle maar tragische dood had?

We waren nog niet zolang verhuisd, ik ga naar buiten en jawel, weer een duif geland! Ik trek dat aan zeker? 😉

Ze zag er echter niet ziek uit, dus geen idee wat ze aan de hand was. Ik maakte natuurlijk al progressie in die maanden, want nu durfde ik de duif wel al zelf vast te nemen, al was dat nu ook niet binnen de eerste minuut. (met handschoenen natuurlijk).
Ik wist door de eerdere ervaring ook al perfect wat ik moest doen en wie ik moest contacteren: VOC (Opvangcentrum voor Vogels en Wilde Dieren Beernem) een centrum die vogels in nood helpt.
De duif even aan de kant leggen en geen water geven en ze laten bekomen.
De bol.com doos kwam goed van pas en ik legde ze op een dekentje en zorgde dat ze warm had want het vroor buiten.

De kinderen leefden mee en de poes en de honden hielden we uiteraard binnen!
De duif was rustig…

Ze sloot haar ogen en zag er vredig uit. Ik aaide ze. Na een half uur ben ik nog eens gaan kijken. Ze deed haar ogen open en had nog niet bewogen. Maar nog een half uurtje later was ze helaas overleden.
‘k Vond het jammer want ik had ze natuurlijk liever kunnen redden.
Wat ze had zal ik ook nooit weten. Ze kreeg een waardige rustplaats.

De 3de keer dat een duif me opzoekt voor hulp hoop ik dat het dan wel de goede keer zal zijn!

De volgende post gaat weer over vogels 😉 Maar een ander soort! 🙂

einde 2020 – start 2021

Het is standaard, maar ik wens jullie allemaal een goede gezondheid en een gelukkig 2021!
Ik ga er niet om liegen, voor mezelf was 2020 een topjaar.
2020 was geen lieverd op Corona-vlak en sterfgevallen. Maar gelukkig is niemand van mijn naasten getroffen. Ik kan me best inbeelden dat het voor veel mensen wel een horrorjaar was.

Maar met meer dan voltijds werken & 4 kinderen, was de rust die Corona meebracht hier welkom. Ik werd me terug meer bewust van bijzondere dingen. Home-office vond en vind ik de MAX door het eens thuis zijn ook al moet je werken, het is anders. De honden aan de voeten en thuis zijn als de kinderen thuiskomen van school. Het lijkt banaal, maar dat vond ik fijn.

Ik werd net voor de eerste Coronagolf op 12-03 geopereerd aan mijn elleboog en die is super goed genezen, ik kan terug alles, ben pijnloos en heb terug kracht.
Een aantal verplichtte nummers vielen weg door Corona, maar die tijd thuis: ZALIG!!!!
Meer van dat graag!

We kochten een nieuw huis en 22-12 was er de verhuis.
Het was keihard werken, maar vanaf 30-12 waren we wat gesetteld. In die tussentijd werden 3 nieuwe WC’s geplaatst en geschilderd, kreeg alles een vaste plaats, werd gepoetst, werd een kerstboom gezet, schilderde ik ons bed van vreselijk blauw naar ecru, kookte ik, wandelde ik, …

Ook de echtgenoot was constant bezig, een herstelling aan de chauffage, andere verlichting hangen, surround systeem doorheen het huis in orde brengen, TV ophangen en nieuwe TV in kleine living installeren, enz… Handig, zo’n man die alles kan 🙂
Gisteren dan pas kunnen starten met wat ontspanning en een boek beginnen lezen.
Ik zorgde ook voor eten voor de vogels bij de nestkastjes en geniet van de vele koolmeesjes die komen eten. (meer daarover in een aparte blog).

Morgen begint de rush terug, MAAR met nog steeds homeoffice waar mogelijk. Oh I love it!

Ik ben helemaal klaar voor 2021. Wat het me brengt weet ik nog niet, maar we moeten de zaken nemen zoals ze zijn.

En zoals jullie het gewoon zijn, een paar sfeerbeelden 🙂

Mijn home-office stekje 🙂 Ik zit hier nu, rustgevend plekje weg van de rest van het huis.
Onzen oudsten, enthousiast om mee te verhuizen.
Meerdere ruikers prachtige bloemen gekregen, erg fijn om in huis te hebben als je thuis bent.
Ook hier moest een kerstboom geplaatste worden!
Blauw = voor

Mijn jaar is alvast goed begonnen 🙂