Stop pesten: facebookbericht

Ik ben normaal niet echt een facebook lezer of plakker, tenzij van die leuke filmpjes van America got’s talent. (my guilthy pleasure ;-))

Vandaag sprong een bericht in mijn oog van op 03-09, het werd massaal gedeeld en 3178 mensen hadden erop gereageerd:

“Dit moet effe van men hart,

Mijn hart brak deze namidag in 1000 stukjes.

Ik was aan het werken in de winkel en rond 17 uur kwam er een mama binnen met haar kindje, ze waren aan het kijken naar de boekentassen ik ga er naartoe en vraag of ik ze kon helpen, zeg die mama tegen mij we zijn is aan het kijken voor een nieuwe want hij is vandaag uitgelachen geweest op school met zijn schooltas, het gezicht van het kindje deed mijn hartje echt bloeden, het was vandaag zijn 1 ste schooldag en dan nog wel in het 1 ste leerjaar en hij is direct getekend voor de rest van het schooljaar , dat bedrukt gezichtje deed me echt pijn, ik hoop langs deze weg toch iets te kunne betekenen en nogmaals aandacht te vragen aan ouders. Zo iets kan NIET. Maak je kind er attent op alstublieft, want kinderen kunne hard voor elkaar zijn. Daarom moeten wij als ouders, leerkrachten, juffen, nonkels, tantes, oppasser …. er iets aan doen om dit te stoppen want geen enkel kind verdiend dit !!

Laat dit bericht rond gaan over heel de wereld”

Ik scroll dan heel graag door de reacties om te weten hoe de mensen erover denken of hoe ze erop reageren.
Persoonlijk heb ik er veel gedachten bij, zonder de oordelen over de situatie op zich. Maar op facebook werd het enorm uitvergroot naar pesten. Mensen die zich erin herkenden, of die een kind hadden die gepest werd enz.
Uiteraard is pesten niet ok, dat spreekt voor zich. Maar pesten is mijn inziens iets helemaal anders dan eens met iets uitgelachen worden.

+ De dame in kwestie maakt er meteen van dat dat kindje getekend is voor de rest van het schooljaar. Maar laten we er ook even bij stilstaan dat dit HAAR perceptie is.

Gepest? Kan je spreken van pesten als je op 03-09-2019, de eerste schooldag al een nieuwe boekentas gaat halen? Want we spreken hier over 1 dag en 1 dag uitgelachen. Is dit dan al pesten? Hebben we als kind al allemaal niet eens iets gezegd tegen een ander kind dat niet mooi was?  (ik alleszins wel) Gaande van een jas, haarsnit, een broek of iets anders?
Ik zocht het dus maar even op op internet:

Pesten is het gedrag waarbij iemand herhaald en gedurende langere tijd door anderen bejegend wordt op manieren die leiden tot fysieke verwonding en/of psychisch lijden. Dit kan variëren van woordgrapjes tot structureel geweld en afpersing.

Uitgelachen worden om een boekentas die niet mooi zou zijn, is mijn inziens nog altijd geen pesten. En al zeker niet als het op de eerste schooldag was.
Ik schrok dat er erg weinig mensen op die manier reageerden van die 3178 reacties.

Eén dame zei dat de “ontvanger” een mot moest uitgedeeld hebben. Ik ga niet akkoord met haar stelling, maar ik ga wel akkoord dat de “ontvanger” er iets kan aan doen – kan reageren. Allee durft niet iedereen dat.
Mijn broer werd vroeger ook gepest en het is inderdaad erg en niet correct als het gaande is. Ikzelf was de jongere zus, dus zouden ze het met mij ook eens proberen.
Ikzelf was echter anders dan mijn broer, beet van me af en verdedigde zelfs mijn broer. Ze hebben mij echt niet lang proberen te pesten, want na een paar keer hadden ze door dat ik geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken.
Veel heeft de maken met het karakter van de kinderen of mensen onder elkaar ook.

En uiteraard vind ik pesten niet ok en vond ik het erg voor mijn broer.

Maar mijn boodschap: Door al die reclamecampagnes tegen pesten, wordt plagen nu ook al pesten genoemd, terwijl plagen van een heel andere aard is.
Laten we de zaken dus aub wat in perspectief bekijken en niet te snel oordelen over zaken waar we het fijne niet van weten… Want voor hetzelfde geld had dit kindje een topjaar, zelfs zonder nieuwe boekentas.

Ben ik dan de enige die zo denkt?

Slaap kindje slaap…

Mijn echtgenoot kan zeker kampioenschappen winnen met zijn slaap. (als die al zouden bestaan).
Hij wint met voorsprong: – om het snelst inslapen – om het diepst slapen – en last but not least het minst makkelijk wakker worden.
Van die middelste ben ik stikjaloers!
Ik slaap al 18 jaar met oordoppen en word heel snel wakker van geluiden. Als je dit combineert met het laatste punt waar mijn man kampioenschappen zou mee winnen, dan kan ik je vertellen dat het soms wel eens voor spanningen zorgt.
Mijn man gaat vrij vroeg slapen, om 21u15 ligt hij al in dromenland. Maar elke morgen om 04u30 loopt zijn wekker af. Hij werk van 06u tot 19u, zeer lange dagen dus. Maar die strijd met zijn wekker, daar moet ik dus vaak van mee genieten.
04u30 wekker 1. Maar dat is dus met een mega irritant geluid en zijn wekker staat zeer luid! Tegen dat hij het hoort ben ik al KLAARWAKKER! Hij drukt op snooze.
04u40 wekker 2. Hij zit al terug even diep in zijn slaap en ik ben nog niet terug ingeslapen na wekker 2. Hij drukt opnieuw op snooze.
Wekker 3-4-5-6-7-8 gaan om de 5 minuten af. Tegen dan lig ik vaak al te balen in bed en ben ik al viesgezind. Ik heb hem dan ook al een paar keer geduwd. Rond 05u15 strompelt hij meestal uit bed en dan moet ik terug nog wat slaap zien te vinden tot 06u15, het uur waarop mijn eigen wekker gaat. Maar dat gaat moeilijk, want ik slaap niet zo snel terug in…

Ik hoef je niet te vertellen dat dit dagelijks tafereel al wel voor wat discussie zorgde. Want neen volgens hem zou dat niet lukken als hij zijn wekker later zet.
Volgens hem ben ik ook gewoon veel te gevoelig en “kan hij er toch niet aan doen dat ik zo licht slaap?”.

Het gevolg ervan is dat ik vaak in de jongste zijn kamer slaap de week dat hij er niet is. ZALIG is dat! Doorslapen en niet gewekt worden. Alleen denk ik dat onze poetsvrouw er niets van snapt. Die denkt waarschijnlijk dat het slecht gaat in ons gezin 😉 Want ik verleg dan mijn donsdeken, kussen enz. en mijn plaatsje in bed is onbeslapen.

Maar slaap en mezelf, Isabel. Het is iets bijzonders. Ik kan ook helemaal niet tegen slaaptekort. Iedereen kent wel die uitdrukking van oudere mensen die zeggen “dat ze daar niet meer zo goed tegen kunnen als vroeger”.
Awel, ik heb daar nog nooit tegen gekund, ook niet als ik een tiener was. Lang uitgaan met zelfs uitslapen was niets voor mij, ik ben de dag erna zo mottig als iets. Wetende dat ik dan nog geen alcohol drink, dus daar kan het niet aan liggen.
Vraag maar aan de vriendinnen waar ik mee in de chiro zat. Ik kan daar echt niet tegen en was altijd de eerste die naar bed ging.
Vaak aanzien ze je op feestjes dan als saai. Maar eigenlijk is dat gewoon omdat ik weet dat ik me de dag erna niets waard voel of omdat ik op dat moment gewoon echt moe ben en naar bed wil. Waarom zou ik daartegen vechten?

Ik vind uitgaan en afspreken fun, maar lig net zo graag terug op tijd in mijn bed.
Wat voor mij ook de hel is (en waar mijn man sterk in is) is wanneer je eindelijk naar huis denkt te gaan, maar er plots iemand van de bende nog het idee heeft een frietje te gaan eten. Neeeeeen!!! Ik wil geen frietje of slaapmuts, ik wil gaan SLAPEN.
Dan heb ik nog niet gesproken over het feit dat ik de BOB ben. Ik zie dan alle anderen “schuiven” en vaak hetzelfde vertellen. Maar zij “voelen echt niets” denken ze dan. Zucht….
Het is niet omdat ik geen alcohol lust, maar ik heb er gewoon totaal geen behoefte aan. Tot mijn 36ste dronk ik NOOIT, nu drink ik al wel eens een glas, maar het hoeft niet echt voor mij. En bier, BAH, echt niet lekker!
Ik heb dan nog de indruk dat degene die wel dronken en lang kunnen opblijven er de dag erna bitter weinig last van hebben. Ikzelf vind het vaak zo’n zonde dat ik me mottig voel dat ik net daardoor graag op tijd ga slapen. Saai? Dat kan. Soms ben ik zelfs bang dat ze me een aansteller vinden.
Onlangs op een feestje was mijn man in vorm en ik wou eigenlijk naar bed. Het was toen 01u30. Dan ben ik denk ik een beetje een zuurpruim 😉 Want de uitgaanders vinden het maar saai dat je naar bed wil en je man wil meenemen.
‘k Heb dan ook mega bewondering voor mensen die in de nacht werken! Dat zou onmogelijk zijn voor mij.

Soit, slaap is dus een beetje een issue bij mij. ‘k Wou dat het anders was, maar helaas.
En uiteraard ben ik stikjaloers op mijn man.

Iemand tips voor mij?

Back to reality…

Geen spannende of veel vertellende blogpost.
Het zomerverlof is voorbij, de school terug begonnen en we zitten terug middenin de rush van het leven. Op het werk is het erg druk gezien mijn zaakvoerder een bedrijf overnam in het Gentse en ik nu bepaalde zaken voor 2 bedrijven moet doen. Ik kom dus tijd tekort… Maar ik zal jullie niet lastigvallen met saaie zaken over mijn werk.

De jongste (11) zit nu in het 5de leerjaar, met maar liefst 30 andere klasgenoten! Mijn inziens veel te veel kinderen om iedereen deftig te begeleiden. Eindeloos respect dus voor de leerkrachten. Want die van ons heeft ADHD maar hij is vast niet de enige met extra zorgen. Je moet het dus maar doen als juf met 31 kinderen…. Hoedje af! Al baart het me wel zorgen. Junior kijkt graag rond, heeft moeite om lang geconcentreerd te luisteren, praat graag, is filou,…. Met 31 klasgenoten zullen er volop prikkels zijn…

De dames (tweeling) zitten voor het eerst sinds een paar jaar terug samen in de klas. Het 3de middelbaar Economie. Onze 2 puberdames van bijna 14 kunnen nogal kattig zijn tegen elkaar eerlijk gezegd, maar ze vonden het dan toch best ok om samen in de klas te zitten.

De oudste wordt 19 in januari en gaat dus naar het hoger. Al een hele vakantie vragen we hem wat hij zal doen volgend jaar na zijn 6de wiskunde-wetenschappen, maar hij weet het nog niet. Geen wiskunde meer, dat staat wel vast. Ik heb nu een ultimatum gesteld aan hem en hij moet tegen dit weekend een beslissing nemen. Hij twijfelt tussen Psychologie, TEW (toegepaste economische wetenschappen) en bedrijfsmanagement. Benieuwd wat hij zal kiezen. En ja je wil als ouders tips geven en toekomstgericht meedenken, maar eigenlijk moet hij ook kiezen met zijn hart. Want wat wil je als ouder het liefste? Dat je kind gelukkig wordt in het leven.

De naschoolse activiteiten zijn opnieuw gestart. Dus TAXI-mama is weer volop van de partij. Beau danst op maandag en woensdag, Luna doet atletiek op dinsdag en donderdag, junior Jakke wil badmintonnen op vrijdagavond en de oudste heeft de fiets.

Trouwens, over fietsen en wagens gesproken… De oudste moet ook starten aan zijn rijbewijs. (allé, mag, want dat mag al een jaartje.)
Maar mijn man rijdt met een automatische wagen, ikzelf ook en mijn ex-man ook. Die van mij en mijn ex zijn bedrijfswagens en daarbij mogen de kinderen niet met de wagen rijden. Die van mijn man is leasing op de zaak, maar zou mijn man hem niet toevertrouwen…
Dus hoe doen jullie lezers dat met de kinderen? Een wagen kopen? Wat moeten ze zelf betalen en wat betaal je als ouder? Niet evident en wij hebben 4 kids, dus dat kan een dure bedoening worden en moet doordacht worden…

Je ziet, een druk leven op heden, wat dagdagelijkse zorgen… maaaaaaaar ik heb goede vooruitzichten want op 20-09 vertrekken mijn man en ik een weekje naar IBIZA zonder de kinderen. En ja daar kijk ik ongelooflijk naar uit. En dan kan een mens veel aan met zo’n toekomstperspectieven!

Fonske 1 jaar & Eddy

Ik heb hier wel al eerder geschreven over onze viervoeter Fonske de hond. Daar waar mijn man en kinderen weeeeeeeeeken aan een stuk moesten zagen om een hondje in huis te halen…en ik uiteindelijk plooide.
Hij was ook zeker van het ras dat hij wilde, het MOEST een Engelse Bulldog zijn. En laat ik dat nu net lelijke honden vinden en totaal geen aaibaarheidsfactor hebben!
Maar goed, na veel tijd ben ik dus toch gezwicht voor die viervoeter die in het begin mijn huis vol geplast heeft en kakte waar hij zin had.

En oh jawel, ik heb veel gevloekt en ik vind nog altijd dat een hond veel tijd van je vraagt. Laat dat nu net zijn waar ik niet zat op te wachten. Extra werk in een gezin met 4 kinderen. Maar jawel, Fonske werd één jaar vorige week! Weliswaar nog niet een jaar in ons leven, maar wel al een jaar op de planeet. En ja na al die tijd ben ik het beestje ook echt heel graag gaan zien en mis ik hem als we bijvoorbeeld op reis zijn.
Dus zijn  verjaardag kon niet ongezien voorbij gaan.

Hij kreeg een nieuwe bak om uit te eten (met een anti-slip rand langs onder, anders dweilt hij heel de garage met zijn bak), speelgoedjes, snoepjes enz… Er werd gezongen (echt waar) en gespeeld met hem.

Jullie krijgen op het einde van de blogpost nog een aantal birthdaypictures te zien.

Maar eerst nog dit verhaal.
Na het verlof kom ik terug van Albert Hein en vragen ze me thuis om in de zetel te gaan zitten. Ik dacht al dat ik een cadeau zou krijgen, maar neen, de 5 gezinsleden hadden een zeer belangrijke vraag: of er aub nog een hondje mocht bijkomen zoals Fonske? Ze hadden zelfs al een hond gevonden en een naam: Eddy. “Aub aub aub?” Oh boy….nneeeeeeeeeeen!
Ze kregen me zover om mee te gaan kijken naar waar Eddy zat. Maar ik zei dat ik GEEN nieuwe hond erbij wilde. (het was op 16-08).
Eddy heeft zelfs in mijn armen gezeten en was mega lief. Maar ik zei neen. (met tranen tot gevolg bij de jongste). Mama was weer de slechte.

’s avonds heb ik me ingelezen en blijkt dat 2 mannelijke honden ook niet eens zo’n goed idee is omdat beide dominant kunnen zijn en dat zorgt nogal eens voor problemen. Dus beter een meisje. Maar eigenlijk wil ik helemaal geen 2de hond. Voorlopig hou ik vol!
Iedereen die we wil mag me een tekstje sturen waarom ik GEEN 2de hond zou nemen. Kwestie dat ik volhou en later geen spijt heb als ik nog eens “plooi”.

Fonske 1 jaar:

En foto’s van den Eddy:

Van citroenhaaien tot drijven op het water.

Ondertussen zijn we thuisgekomen 14-08 om 22u ’s avonds, ben ik al naar de wasserette gegaan om 9 wasmachines te draaien  (daar kan meer in dan thuis), hangt de was te drogen en heb ik zelfs al gestreken. Verder ben ik verse groeten en fruit gaan halen en we voelen ons alweer helemaal thuis. Ik moet eerlijk zijn, de thuiskoffie smaakte me enorm en die mis ik altijd al ik van huis ben.

Tijdens de laatste dagen op Sal hebben we nog heerlijk genoten van het zwembad, de zee, de stad en het vakantieleven. Tom en Luna namen ook een namiddag surflessen en vonden het geweldig.

Maar als je op reis gaat moet je natuurlijk ook iets gezien hebben, meer dan het buggy rijden en de schildpadden eitjes zien leggen zoals je al kon lezen.
Ik weet ook graag hoe de mensen er leven en wat ze verdienen en bezoek graag de lokale supermarkt. Wat ik dus ook deed.
Wat daar groot is, wordt bij ons aanzien als een kleine Spar zeg maar. Die mensen zouden nogal hun ogen uitkijken als ze hier in Delhaize rondlopen. Een poetsvrouw heeft een loon van zo’n 250 € netto en iemand die een zeer goed loon heeft zo’n 800-900 €. Tenminste zo zei mijn gids, maar ik vraag me af of dat eigenlijk wel klopt…

Mijn echtgenoot is er helemaal niet wild van om een tour te doen, maar we besloten voor een privétour te gaan met eigen gezin. Dat was niet alleen veel goedkoper dan met Tui, maar we konden alles op eigen tempo doen en dat was geweldig, en bovendien hadden we nog eens een Nederlandstalige gids.

Wat hebben we allemaal gezien en gedaan?

Citroenhaaien bezoeken, een lichtbruine haai. Ze kunnen op Sal bekeken worden van dichtbij. De haaien zijn geen bedreiging voor mensen. Ik had er erg naar uitgekeken, want op internet zagen die haaienvinnen er erg spectaculair uit, maar in werkelijkheid was het wat teleurstellend.
We moesten waterschoenen huren (2€ per persoon) en het stappen op de stenen deed echt pijn aan de voeten. Uiteindelijk kregen we slechts 2 baby citroenhaaien te zien en ok ze zwemmen erg dicht, maar meer dan dat was het niet.
De Lemon Shark is van gemiddelde tot grote omvang en is over het algemeen geen bedreiging voor mensen, maar kan een gevaar betekenen voor andere dieren in de oceaan. De wetenschappelijke naam is Negaprion Brevirostris. De gemiddelde lengte van een Lemon Shark is ongeveer 2,5 tot 3 meter. Enkele van de grootste citroenhaaien meetten ongeveer 3,4 meter. Deze haaien groeien ongeveer 0,50 cm. per jaar. Maar deze die wij zagen waren dus hoop en al 45 cm….

We bezochten eilandsteden waaronder Palmeira, Murdeira en Espargos. Het is vooral erg mooi om hierbij de lokale bevolking te zien. De huizen (erg kleurrijk) , hoe ze leven… Er zijn zelfs dorpjes waar ze nog geen stromend water hebben en water in bidons moeten gaan ophalen. Dan sta je toch wel even stil bij de luxe die wij hebben.

De gids wilde ons onderweg de fata morgana van Terra Boa laten zien en een bepaalde foto laten nemen waarbij de zoon zou “zweven”, maar wij zagen HET niet echt 😉

We kwamen voorbij Kite beach waar in januari en februari erg veel mensen aanwezig zijn en waar blijkbaar kampioenschappen in Kiten wordt gehouden. Moet wel mooi zijn om eens te zien, maar in augustus is het eigenlijk een stukje verlaten strand met restaurantjes waar geen kat te zien is.

Het is echter één van de beste hotspots ter wereld als je wilt losgaan op het water. Surfers halen hun hart in Kaapverdië op. Het is altijd rond de 25 graden en de wind waait (bijna) altijd.

Daarna een leuke: De zoutkrater van Pedra de Lume, in de plaatselijke taal: Salinas, is een van de meest karakteristieke plekken van het eiland, en tevens de meest bezochte plek op het eiland Sal. Beroemd als het op één na zoutste water ter wereld met een zoutgehalte van 26% tot 28%. We konden er heerlijk liggen drijven op het water, een prettige ervaring. Het zout schijnt ook geweldig goed te zijn voor de huid, dus ben ik alvast met een babyvelletje huiswaarts gekeerd 🙂

We zagen ook het strand Ponta Preta en de natuurlijke poelen van Burracona. Een natuurwonder dat te zien is aan de kust van Buracona is de zogenaamde ‘Blue Eye’. Het is een grot met een natuurlijk zwembad die door de oceaan is gevormd tussen de rotsen. Het water kleurt magisch helderblauw als het zonlicht recht boven de opening schijnt. Dit heeft iets weg van een oog en is prachtig om te zien. Maar misschien wat overroepen door internet enz. Wel een mooi zicht.

Maar door die tour zagen we het eiland en daar ben ik blij om. Dan zag ik ook wat er rond de hotels te beleven valt en dat is toch altijd een stukje wat ik wil meepikken als ik op reis ben.
Zoals altijd zeggen de foto’s natuurlijk meer over de sfeer en zijn dat blijvende herinneringen.
En nu maken we weer fijne herinneringen in La Belgique!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter…

Het zorgeloos leven blijft hier even verder bestaan. Af en toe moet ik mezelf in de arm knijpen en zeggen aan mezelf “GENIETEN BELLE”. Want op reis moet je daar extra bij stilstaan. Wanneer ik op een terras zit, aan de zee, met palmbomen en een fantastische setting, dan moet ik inderdaad even aan mezelf zeggen dat ik daar doorheen het jaar zou naar snakken. En meer zelfs, dat ik van dat uur aan het strand in zo’n setting, er waarschijnlijk een hele week zou op teren. Nu is er een overload aan rust, setting, lekker eten. Dus jawel, ik verplicht mezelf er extra bij stil te staan.
Een hele dag niksen, dat kan anders namelijk niet. Terwijl het nu heerlijk wel kan en dat het nog niet meteen voorbij is ook.

Sal is niet zo héél groot en het is zeker niet zo dat je hier 15 dagen zou kunnen vullen met tal van bezienswaardigheden, maar we zullen wel kunnen zeggen dat de zaken die te zien zijn ook gezien zullen zijn. Dat is ook al wat natuurlijk 🙂
Zo moet je bijvoorbeeld ook eens de schildpadden eitjes zien leggen ’s avonds laat op het strand.
Via Tui betaal je 35 € per persoon, wij deden het met de lokale bevolking voor 95 € met 5 personen. De dame van Tui zei (toen ik ver verschil vroeg) dat zij dat erg onrespectvol doen, maar ondertussen kan ik vertellen dat dit helemaal niet correct is. Integendeel. Ze doen het vol respect voor de schildpadden en hun proces.
Als ware paracommando’s slopen we met een groepje toeristen op het strand, tot we het signaal kregen om dichterbij te gaan. Een rood lichtje die knipperde betekende dat we dichterbij mochten sluipen.
En jawel, een schildpad van zo’n 70 cm groot had haar gat in het zand gegraven en was haar eitjes aan het leggen.
Blijkbaar staat Kaapverdië in de top 3 qua locaties om schildpadden te spotten.
Nadat de schilpadden eieren hebben gelegd, duurt het ongeveer 2 maanden voordat de eieren uitkomen. Op de Kaapverdische eilanden zijn s’ avonds verschillende natuurbeschermers op de stranden te vinden. Zij beschermen de eieren om de kans te verminderen dat de eieren opgegeten of vernietigd worden.
De meest voorkomende schildpad op Kaapverdië is de bedreigde karetschildpad (Caretta Caretta of Loggerhead). In totaal komen er 5 van de 7 zeeschildpadden voor rondom de Kaapverdische Eilanden. Alle 5 de diersoorten zijn bedreigd en worden daarom goed beschermd door de bevolking en natuurbeschermers. Er gelden strikte regels rondom de eilanden m.b.t. het bezoeken van de nesten. Die hebben we dan ook gewaardeerd.
Geen flits, geen fel licht,… De gidsen schijnen enkel met wat infrarood licht op het achterste van de schildpad. Voor de rest is het dus een vrij donkere aangelegenheid waardoor er niet echt topfoto’s voor handen zijn.

Maar soms is een herinnering even schoon natuurlijk 🙂

Op de pier van Santa Maria rond 10u30 in ochtend zijn dan weer de vissers te bewonderen. De vis wordt er schoongemaakt en dat is wel eens een fijne ervaring om te zien. Ze staan er gewoon met hun blote voeten in het bloed, spoelen hun voeten en handen af en toe even af en dat is het. Die mannen liggen ook niet wakker van een eeltje meer of minder aan hun voeten. Je moet het eens gezien hebben.

Door de foto’s zijn jullie een beetje mee op reis….

Nu gaan ik even lekker verder luieren. Gewoon, omdat het kan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Buggy rijden op Sal

Zoals jullie al konden lezen, of zoals ik hier al eerder zei, een vakantie waarbij ik alleen maar op een ligstoel lig is helemaal niet iets voor mij. Ik heb wat actie nodig om blij van te worden, of ik wil zaken zien en ontdekken die ik niet eerder kende.

Dus wat ontspannen en de combinatie van andere zaken maken het voor mij wel ok om all-inclusieve op vakantie te gaan. (mijn man zou wel een hele vakantie aan het zwembad kunnen liggen en alleen maar zwemmen, kruiswoordraadsels invullen en eten ;-))

Toen we zagen dat je op Sal een 2 uur durende offroad buggy tour kon doen moesten we niet lang twijfelen. Enige nadeel is dat één van de kids apart bij de gids moest zitten, maar gelukkig stelde Beau vrijwillig voor om dat te doen.
Het leek ons wel wat om gebieden in te rijden die niet toegankelijk zijn voor gewone voertuigen, rijden over witte zandstranden, zoutvlakten, zandduinen en zoveel meer.

Zogezegd zo gedaan, ze kwamen ons ophalen aan het hotel en amper 5 minuten later werden we in kledij gehesen om de woestijn te gaan verkennen. We kregen een helm, een bril, een pak en een stofdoek voor het zand die zou opvliegen en we waren er helemaal klaar voor. Oh jawel, het voldeed aan alles wat we hoopten. Als chauffeur (volwassene) heb je uiteraard nog de fun van het sturen erbij ook. We vonden het dus met zijn allen een erg fijne activiteit.

Los daarvan leverde het ook nog eens erg fijne foto’s op 🙂
Op naar het volgende avontuur!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Cabo Verde

Terwijl ik dit schrijf is dit mijn zicht vanop het terras. Wat je je er vooral moet bij voorstellen is NO STRESS. De leuze van de mensen hier, maar ook van ons als we op vakantie zijn. NO STRESS. Alles zonder tijdsdruk. Ik heb het daar altijd wat moeilijk mee, omdat ik van het ondernemende type ben. Maar ik besef anderzijds ook telkens weer dat dit me mega goed doet, die rust.

IMG_4085

We zijn thuis vertrokken in het midden van de nacht, zijnde 2u50 om onze vlucht te halen zondag om 06u10. Na een vlucht van 7u zijn we aangekomen op bestemming. Het eiland SAL is best klein, dus ben je in no time ook op je hotel.

Het hotel is voor ons alles wat wij ervan verlangen. Wat luxe, mooie ruime kamers, een bar, enz. Daar genieten wij van. Het eten en restaurant, dat is overvloed in alles. Het is echt gek wat ze hier per maaltijd aanbieden. Veeeeeeeeeeel te veel. ’s ochtends gaat dit van spek, eiren, wortstjes, tot wafels, wentelteeftjes, pannenkoeken, pasta, chips, fruit, en alles wat je maar kan denken bij een ontbijt. En laat ik nu net erg graag eten en genieten van die ontbijten. (van de rest ook hoor ;-))

Ik wou ook al eerder bloggen, maar vergat tekens het paswoord van mijn man zijn laptop te vragen. Bloggen op een mobieltje is dat niet he.

Vervolgens zijn we gestart met rust dus. Heerlijk luieren aan het zwembad, zwemmen in de zee, Santa Maria gaan bezoeken en wat cultuur opsnuiven. Voor 3 € (of 3.30 escudos) brengt de taxi je hier naar Santa Maria, het dichtstbijzijnde stadje. Meteen werden we aangeklampt door een man die erg vriendelijk uitlegde wat er allemaal te beleven viel en waar we wat konden vinden. In no time stonden we in het winkeltje van zijn familie en mama. Ja een truc waar zelfs wij in trapten. Daarna begon het “bieden” op zijn waar. Met schriftje en al. Hij schreef zijn prijs, ik de mijne, daarna weer hij. In ieder geval mag je hier meer dan de helft afdingen. (die uitleg kreeg ik pas later van een Tui hostess, maar gelukkig had ik dat gedaan). 2 Souvenirs later, wat armbandjes later enz hadden we dus al een heel deel van die lokale winkeltjes gezien. We zijn nog steeds op zoek naar een gewone bakker een beenhouwer, maar kwamen die nog niet tegen. Alles voor die mensen hier draait om toerisme…. Ik zou erg graag weten wat iemand hier heeft aan loon. Bijvoorbeeld een tuinman in het hotel enz. Misschien door mijn job, maar ik vraag me altijd af hoe het echte leven eraan toe gaat. Veel verder dan het toerisme dus.

De haven in Santa Maria is er ook prachtig. Jongeren hangen er wat rond op het strand, springen vanop de pier met kunstjes in het water. Zalig om te zien. We gaan er zeker nog terug, want Luna en Tom zouden graag eens surflessen willen nemen. Het zijn er ook mooie locale terrasjes en gewoon een leuke sfeer. Elke dag tussen 10u30-12u30 komen de vissers er heen en naar het schijnt hakken ze de hoofde van de tonijnen daar ter plaatste af op de pier. Naar het schijnt iets dat je wel eens moet gezien hebben.

Verlof is voor mij als gezin ook altijd één groot gevoel van samenhorigheid. Omdat je je echt meer tijd hebt voor elkaar. De gesprekken zijn vaak wel aangepast aan de kinderen, maar toch is het fijn dat niet alles in een haast moet. Ikzelf neem ook altijd te tijd om alles eens te laten bezinken en neem op vakantie ook altijd graag even mijn leven onder de loupe. Dat zit goed 🙂

Ik kom later nog terug met meer nieuws, met verslagjes van iets spannendere activiteiten. Maar tot nog toe gaat het hier dus prima 🙂

NO STRESS 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.