Together strong.

Soms zijn er van die blogposts waar je veel zou kunnen over schrijven, maar waarbij je aarzelt.

Omdat ze erg diep inkijken op je privé leven.

Ik heb er dus even over gedaan of ik deze hier vrijuit zou schrijven, maar het leven is niet alleen maar rozengeur en maneschijn en een woordje tussen je man en jezelf maakt nu eenmaal deel uit van het leven.

Het gaat ook niet om gelijk krijgen of fout zijn. Het gaat om gevoelens, verschillende meningen, karakters en het toch samen tot éen geheel doen komen.

Tom en ikzelf zijn ondertussen al verschillende jaren samen en ik vind het nog steeds een schat van een man. Een hottie ook, want voor mij een echter knapperd met stijl en smaak.
Ik ben voor hem gevallen voor wie hij is, hij is nog steeds dezelfde man. Een harde werker, gevoel voor humor, knap gekleed, lief, enz… Ik kan nog wel een tijdje doorgaan.

Samen bouw je een leven op.

In ons geval een nieuw samengesteld gezin waarbij mijn 3 kids van 2 keer 13 jaar en 1 keer 18 jaar twaalf op de veertien dagen bij ons wonen. En dan hebben we de jongste, zijn zoon van 10 die week om week bij ons woont. De grootste woorden bestaan over de kinderen denk ik.
Wij komen op de meeste vlakken eigenlijk goed overeen. Reizen, interesses, samen lekker eten, hetzelfde type mensen fijn vinden,…

Op 2 grote vlakken komen wij minder overeen. Werken en het materiële. Die 2 staan voor mij niet op nummer 1, bij mijn man staan ze beide erg hoog aangeschreven.

De jaren dat we samen zijn, die zijn in ieder geval voorbij gevlogen. Wij zijn het grootste deel van de tijd erg gelukkig, soms zweven we nog eens samen als 2 pubers.
Op die momenten zijn we lief, dagen elkaar uit, doen leuke dingen en vinden we de ander de beste partner die we wensen konden. Zalig! Genieten is dat.

En ja soms zijn er momenten dat het moeilijk loopt en dan lopen we naast elkaar in plaats van hand in hand. Dan zou een handleiding soms wel eens handig kunnen zijn.

Want mister T wil dan alles meteen uitpraten en ikzelf ben niet zo. Ik moet eerst bedaren, rustig worden en nadenken voor ik daarover kan praten. Want praten met mij in mijn volle emotie of woede, dat staat gelijk aan escaleren omdat we beide dingen zeggen die we beter niet zouden zeggen. In mijn opzicht kan niet alles meteen opgelost worden of uitgepraat worden en moet ik er eerst eens over nadenken. In dat van hem wel. (als hij gelijk krijgt ;-))

En jawel, dan hebben we in sneltempo een vol onweer met alles erop en eraan, met bliksemschichten, donder en hevige regen. (lees ook tranen van mijn kant omdat ik me niet begrepen voel). En dan leef je wat naast elkaar omdat je elkaar niet begrijpt.

Het issue deze week was het thema WERK.

Al heel zijn leven werkt mijn man hard. Elke morgen staat hij op rond 04u30-05u en hij zit zeker voor 06u achter zijn bureau. Tijd om deftig te ontbijten neemt hij niet, de eerste koffie neemt hij dan ook op zijn werk. Ook het middagmaal moet soms inboeten en wordt een simpele yoghurt of banaan. (ik zou NOOIT zo willen leven)

Als ik geluk heb is hij stipt thuis voor het avondeten van 19u. Als ik pech heb is hij later, ik heb zo af en toe eens pech en moet daar vooral niet veel over zagen. Maar dat is het verschil tussen een hamburger of kipfilet die precies op smaak is of eentje die helemaal uitgebakken is of te droog.

Het was de laatste maanden héél erg druk omdat ze een nieuw gebouw hebben geplaatst en alles moest geregeld worden, van eerste steen tot en met de verhuis.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat er altijd wel iets is waardoor het druk is. Een werknemer die zijn ontslag indiende, iemand die langdurig ziek is, een erg groot project die af moet,….

En daar komt ie: “Soms lijkt het alsof hij liever werkt dan dat hij bij mij is.”

En daar ging de hele discussie over.

Zodra ik begin over “meer tijd samen, of werk op de eerste plaats” treedt bij hem zijn verdedigingsmechanisme in werking en zitten we in no-time op elkaar kap over andere zaken en wie nu gelijk heeft en niet.

Terwijl mijn initiële schreeuw om aandacht gaat “Ben ik wel belangrijk genoeg voor je? Toon het me en doe moeite”.

Mijn gezegde is werken om te leven, maar soms lijkt zijn gezegde leven om te werken. En daar zitten we niet zo goed op één lijn.

Streven om verder te komen in het leven of je dromen achterna gaan: daar is natuurlijk niets mis mee, dat wil ik ook wel en daarom werk ik ook voltijds en hard in plaats van halftijds. Maar het kan je de spuigaten uitlopen als het enige waar je lover nog aan denkt zijn werk is. Of tenminste, als het zo lijkt over te komen. De voorbeelden, die laat ik hier even voor wat ze zijn, maar ze zijn er wel.

Hoe kan het dat sommige mannen zulke workaholics zijn? Ik zocht het even op. Drs. R.E. Klein, psychologe bij Max Ernst GGZ: De status die het werk hem verleent of de toekomstige financiën die het oplevert, zijn voor jouw partner dermate belonend, dat zijn prioriteiten op het werk liggen. Jouw partner is dan erg toegewijd en behandelt zijn baan als een relatie in plaats van een transactie (uitwisseling van vaardigheden en kennis, waar een beloning tegenover staat)”, vertelt ze.

“Eenmaal in die fase beland, is iemand bereid om steeds meer te geven, waardoor er minder tijd overblijft voor de belangrijke relaties met de geliefde, familie en of vrienden. Daarnaast kan een baan ook onzekerheid opheffen, als je vriend bijvoorbeeld een negatief zelfbeeld heeft. Ook als je vriend armoede gekend heeft in zijn kinder- of jeugdtijd, kan een baan heel belonend voor hem zijn.”

Mijn man kende zeker geen armoede, maar de rest, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

Er zijn ook momenten dat ik daar erg goed mee om kan, ik ben een zeer zelfstandig iemand en kan van tijd tot tijd ook eens genieten van rust, een boek lezen of netflixen in mijn eentje.

Maar goed, ja er is een ander…. En ik ben jaloers op die ander. Namelijk zijn werk.

Maar hey, we hebben erover gepraat. Voortaan beginnen we te eten om 19u als het eten klaar is en wachten we niet langer tot hij thuis is. (één van de zaken) Ik doe mijn best en hij zal zijn best doen.

Op het einde van de rit gaan we verder en zitten terug op één lijn. Maar toch met elk onze verwachtingen.

We moeten zelf wel nog proberen om de zaken wat deftiger rustig uit te praten. Maar we zijn nu eenmaal 2 hevige en passie volle of temperament volle mensen.

We leren maandelijks dat we water bij de wijn moeten doen.

Soms moet je gewoon zwijgen omdat je geen ruzie zou hebben of het niet zou escaleren. (voor ons beide niet evident)

Maar we doen ons best en doen moeite, en zolang we dat doen dan zit het goed zeker?

Ik haat die ruzies, ik ben zeker hij ook. Maar soms zijn ze nodig om verder te kunnen en door te gaan. Om afspraken te maken. Om elkaar terug te vinden als je even verdwaalde.

Soms hou je als partner de ander ook eens een spiegel voor, maar dan moet je het uiteraard wel willen zien.

Daar gaat soms wat tijd over.

Het uitpraten hoort erbij, al ben ik zeker dat wij dat nog beter zouden moeten kunnen. Het is met vallen en opstaan en elke dag bijleren.

Maar we geraken er wel. Together strong.

 

 

 

 

 

6 reacties op ‘Together strong.

  1. Goed uitgelegd en mooi geschreven, ik snap je volledig. Misschien moeten we toch eens samen dat roseetje gaan drinken (niet noodzakelijk de soort van Kaai!)…
    Hier ook een nieuw samengesteld gezin, een harde werker en een iets minder harde werker maar we willen allebei ook wel van het leven genieten. En hoe zot ik ben van mijn lief, er vallen soms ook eens woorden.

    Like

  2. Het is niet makkelijk he… Sommige dagen maakt mijn man dezelfde uren. Maar maandag tot woensdag stopt hij dan wel om 16u30 om tegen 18u aan de opvang te kunnen staan of de kinderen naar de voetbal te brengen. En die dagen ben ik pas tegen 19u30 thuis van het werk. We moeten allebei nogal lang pendelen naar de job en willen geen van de twee die job laten vallen en iets dichter bij huis zoeken…Dus dan maakt het leven (nodeloos?) druk.
    En die spanningen, iedereen herkent ze zeker? Als ik het zo lees, dan gaan jullie er eigenlijk wel mooi mee om. Het is ook wel goed om gewoon te zeggen waarom je zo reageert, dat het eigenlijk dat gevoel is van niet belangrijk genoeg te zijn, al die emoties die achter je gedrag zitten…

    Like

  3. Een koppel blijft altijd een samenstelling van 2 karakters hé, ik vind het eerlijk en mooi hoe je er over schrijft.
    Wij zijn vandaag 30 jaar getrouwd en 34 jaar samen, zijn voor elkaar gemaakt denk ik… ik herken zo wat je schrijft, we zijn maar mensen hé!
    Together strong, dat kan alleen maar door jezelf te blijven in een relatie!

    Like

  4. Na de vorige reacties trap ik een open deur in door te zeggen dat het overal al eens waait. Ook bij ons soms. Vroeger meer, want zoals je zegt komen al eens wat woorden door ‘acties’ van de kinderen. Die laatsten weten maar al te goed hoe sommige situaties uit te buiten om hun zin te krijgen…
    Wat ik ook herken is het onmiddellijk een geschil kunnen uitpraten. Ook bij mij moet het wat rijpen, wil ik op het gemak de juiste woorden vinden om één en ander niet te laten escaleren.
    Dat wijntje met Tiny? Zeker doen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s