74 vandaag

Ik denk dat ik wel kan stellen dat ik als kind een papa’s kindje was.

Heerlijk vond ik dat als hij elke ochtend boterhammen voor me smeerde. Of als hij me in bed onderstopte, me kietelde en ik zelf zijn schaterlach hoorde. Die lach, die hoor ik nog altijd. Zot hé?

We hebben ook vaak liggen rollebollen in ons kleine tuintje. Hij liep op zijn handen of zat op handen en knieën. Samen ravotten, daar deinsde hij niet voor terug.

In de grote vakantie (deze tijd dus) was hij zot van de tour de France. Hij volgde elke etappe nauwkeurig op. Ook voor een bokswedstrijdje durfde hij al eens opstaan, ook als het daarvoor nacht was.

Huishoudelijke klusjes werden ook wel eens samen gedaan, mijn papa was namelijk een nieuwe man ziet u. Koken, poetsen, hij deed het allemaal. Net zoals het klussen in huis en in de tuin.

Zijn wagen was zijn trots. Die blonk ALTIJD als een spiegel. Zot hoeveel uren hij daarmee bezig was. Als het buiten regende en hij zette de wagen binnen, dan droogde hij die zowaar af omdat hij droog zou zijn en blinken. Grappig was dat en ik heb er hem meermaals mee uitgelachen.

Vloeken, dat kon hij ook. Maar met een dochter al mij was het al eens nodig om te vloeken denk ik.

Hij geloofde er ook steevast in dat hij de lotto zou winnen op een dag. Hij bereidde die nummers keurig voor op een blaadje en de lotto: believe me, dat was serieuze business zulle. Ik nam hem ooit in de maling. Hij volgde de lotto altijd live mee als het op TV uitgezonden werd. Hij was er namelijk zeker van dat hij die ooit zou winnen. Op een dag moest hij naar “het groot toilet”, maar geen nood, ik zou de nummers afroepen en dan kon hij afstippen of hij dat nummer had. Ik was tiener en had uiteraard snel een reeksje van 6 juiste cijfers overgeschreven. Ik riep het eerste cijfer af en die had hij, ik riep het 2de af en die had hij ook… en zo dreef ik het verder op. Ik ben doorgegaan tot 6 punten! Die vloog van het toilet en kwam naar ons toe gelopen in zijn blote kont!!! JIHAAA 6 cijfers en de lotto gewonnen. En toen… moest ik zeggen dat het een grapje was. Ohhh maar hij was zo kwaad. Ikzelf vond het wel grappig, maar het heeft wat tijd gehad voor hij dat kon plaatsen. 😉

Hij gaf me een stuk seksuele voorlichting en zei dat ik altijd de pil moest nemen als ik zou vrijen met een jongen. Op dat vlak zijn wij thuis altijd open geweest. Als kind denk je vaak dat je ouders ouderwets zijn, maar als ik er achteraf op terugkijk waren die van mij best wel mee met hun tijd.

Hij kon ook luisteren naar de dagelijkse bekommernissen. Gaf raad en advies.

En viel net zoals mijn man nu ook meteen in slaap van zodra hij in de zetel plofte.

Handig was hij ook en wat hij niet kon dat leerde hij zichzelf aan. Hij legde nieuwe elektriciteit in mijn kamer, ik kreeg nieuw behangpapier en mocht een nieuwe kamer kiezen. Top herinneringen.

Het was zo’n harde werker, geen stilzitter ook. Maar bezig zijn met zijn handen.

Hij was ook zo’n trotse man en op zondag zat hij piekfijn in zijn kostuum. Dan werden zijn krullen perfect in de plooi gelegd. Als je hem zag zou je gedacht hebben dat hij ergens directeur was. Hij vond dat belangrijk om er onberispelijk uit te zien.

En toen was ik 17, kwam ik in de zomer thuis van een chirokamp en bleek er niemand thuis te zijn. Bleek dat papa onwel geworden was en dat er longkanker werd vastgesteld.

Hijzelf was net 50 geworden. Hij voelde al van in het begin dat het niet goed zat met die pijn, ook als zijn ene long verwijderd werd. Hij kreeg nog radiotherapie na de operatie maar dat mocht niet baten. We zagen hem aftakelen van een gespierde fiere man naar een schim van zichzelf. Mens onwaardig. Hij vroeg meerdere keren om euthanasie, maar die wetgeving was toen nog niet goedgekeurd. Dus dat kon niet.

Hij kon me toen nog troosten, mijn hoofd naast het zijne op zijn ziekenhuisbed. Wij knuffelden vaak, hij was mijn teddybeer. En hij was zijn leven lang rug patiënt en noemde mijn handen de gouden handjes. Tubes zalf die ik daarop uit masseerde, ik ben de tel kwijt.

Na een lijdensweg om “U” tegen te zeggen stierf hij. Ik was intens verdrietig, naast de ‘opluchting’ dat zijn lijden voorbij was. Als ik verdrietig was, was er onder andere papa die dat altijd direct door had en die dat altijd zag. Die was er niet meer. Ik voelde me verloren in mijn gevoel.

Inmiddels heb ik meer dan een half leven geen vader meer. Ik was een jonger 20-ger en word dit jaar 42. Ik mis hem. Het is inmiddels zo ‘gewoon’ dat ik, dat je er wel leert mee omgaan. Als ik naar mijn mama ga, denk ik er echt niet meer over na dat hij daar zou moeten zijn. Toen ik kinderen kreeg en huwde enz, ja, toen miste ik hem. Ik denk niet elke dag aan hem. Ik mis hem niet elke dag. Maar ik mis zijn lach, hij zou zelfs eens mogen vloeken op me of goede raad geven. Het is geen open wond meer. Het is een litteken. Dat is pijnlijk en tegelijk prima. Want zoals al eerder gezegd en geschreven, het was een zéér wijze levensles om te leven in het NU en alleen te piekeren over de zaken die er ECHT toe doen ipv een ramp maken aangaande bepaalde zaken.

Vandaag is het zijn verjaardag. Hij zou 74 geworden zijn in plaats van 52. Hij moest al veel missen en wij moesten hem al veel missen. Maar het is ok. Ik kan het plaatsen. Ik klink op hem vandaag en op het leven die zo schoon kan zijn! Met opgegeven hoofd! Gelukkige verjaardag papa, ik denk met trots aan je terug!

2 reacties op ‘74 vandaag

  1. Onze verhalen lopen een beetje hetzelfde, ik was 16 toen ik thuiskwam van een scoutskamp, mijn mama bleek ook kanker te hebben, ze werd 43. Ik mis haar ook zo in de kleine dingen, zoals jij beschrijft. Het is bij mij 35 jaar geleden, je leert met de pijn omgaan, maar weg gaat die nooit.
    Ik voel met je mee!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s