Overload of cuteness! Alice :-)

Oh ja, ik zal jullie vandaag even overladen met foto’s waar mijn hart althans van smelt 🙂

Dit weekend zijn we namelijk om een 2de hond gereden naar Nederland. Een maatje voor Fons dus. Ik zei een aantal weken terug nog resoluut neen tegen een 2de hond, maar ik heb er enorm veel over gelezen en zei uiteindelijk toch ja. Het heeft nadelen maar zeker ook voordelen.
Op voorwaarde dat ik de pup mocht kiezen deze keer, het een meisje moest zijn (2 jongens kunnen vechten als ze iets ouder zijn), ik de naam mocht kiezen en ze uit een gezin kwam. En dus niet van bij een broodfokker.
ALICE werd haar naam en ze werd geboren op 23-08-2019 te Hilversum, in een nestje van 5 pups.
Zaterdag was best een pittig ritje. 3u15 heen en 2u45 terug.
Maar wat een schatje!!! Ze is nu 8 weken oud.

Ze is best een pittig dametje, ze moet toch iets van mij hebben he?
De kennismaking met Fons verliep al bij al goed. Soms moeten we nog eens tussenbeide komen. Hij toont dat hij baas is en duwt met zijn poot in haar rug, maar er waren evengoed al zeer vertederende beelden waar hij bij haar gaat liggen en superlief doet.
We merken dat het gisteren al heel wat beter was.

Voor Fons is het denk ik niet evident. Zijn  rust is wat weg, want Alice huppelt nu in de nacht naast zijn bench op haar plekje.

Ze doet flink haar best te plassen buiten of op een puppypad, dus dat zal wel goedkomen.
Daar waar mijn man voor Fons altijd opstond in de nacht, staat haar bench nu in de puppyren en stapt ze uit haar bench op een puppypad om te plassen of kaka te doen. Dan hoef ik enkel dat op te ruimen en valt het wassen zelfs mee.
Iets helemaal anders dus dan Fons die van een Slovaaks land komt en de eerste 4 maanden zijn plas en kak liet vallen waar hij stond. Daar hebben we dus best wat training aan gehad. De tijd dat ik 100 keer zei “Fonske pipi doen….” Poeh! Terwijl zij meteen plast als ze buiten komt.
Het verschil in broodfokker en eentje met een stamboom is dus duidelijk merkbaar, maar ook in de prijs.
Voor Fons betaalden we 1200 € en voor Alice 2250 €.
Maar het is het me wel waard.
Nooit gedacht dat ik zoveel liefde zou voelen voor 1 of  honden.

Maar op dit moment mogen jullie vooral mee smelten 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Weetjes die je moet weten voor je een hond in huis haalt of als je een hond in huis hebt.

  1. Wanneer je de hond in huis haalt is hij NIET proper. Lees, je moet puppytraining geven, geduld hebben, veel plas en kak opruimen,….
  2. Je kan bijlange niet meer gaan slapen wanneer jij het wil, want je moet rekening houden met de hond. ’t Is te zeggen, als je niet wil dat hij wakker is om 05u in de ochtend mag je hem niet te vroeg in de bench stoppen in de avond.
  3. Wanneer de hond blaft moet je je bed uit in de ochtend, want dan start de dag. Je kan proberen te negeren, maar wakker om 06u is wakker om 06u. (ik slaap daar helaas niet doorheen)
  4. Als je een propere bench wil was je die best geregeld uit, moet je het kussen erin vaak wassen.
  5. Laat NIETS in de zetel liggen of op een hoogte waar hij/zij aankan. Hij/zij eet ALLES op. Boeken, tijdschriften, schoenen, Ipadhoes, oortjes van GSM, bakjes van de TV,…. (yip al allemaal zaken die er moesten aan geloven)
  6. Wees geduldig in alles. Geduld is een mooie deugd.
  7. Als je andere huisdieren hebt hou er dan rekening mee dat het niet altijd zoals in de films is waar ze braaf samen in een mand of zetel liggen. Bij ons leven ze werkelijk samen zoals het gezegde “als kat en hond”.
  8. Als je zoals wij een hond neemt die niet zo netjes drinkt kan je er maar beter snel bij zijn om zijn muil af te kuisen als hij heeft gedronken. Anders: waterstraat doorheen je huis
  9. Hou steeds een vod klaar om poten af te vegen als ze van buiten komen en het nat is.
  10. Hou er rekening mee dat ze jouw agenda overhoop kunnen gooien, ziekte : dierenarts, en dan kan dat meestal niet wachten.
  11. Neem een deftige hondenverzekering, kosten kunnen snel oplopen. Onze hond had een operatie en die kostte 427€. Dan spreek ik niet van de consultaties vooraf of achteraf….
  12. Je kan er leuke wandelingen mee maken, maar vergis je niet, hondentraining is aangeraden want zonder vlieg je mee met de hond en gaat het kris kras.
  13. Honden training helpt echt, je leert alles wat je moet weten over hondenmanieren. Wijzelf namen een privétrainer waar we erg tevreden van zijn. http://www.dogsanddiscipline.be/
  14. Als ze hun kakje in de tuin neerleggen moet je dat ook opruimen in “poepzakjes”. Reken toch maar op 2-3 keer per dag als je een hond hebt met een gezond stoelgang.
  15. Ze vertonen pubergedrag en je moet hen net als bij kinderen aanleren wat mag en wat niet mag. Dat kost opnieuw tijd en stress, vaak zal je je ook ergeren.
  16. Mijn lijstje is waarschijnlijk nog niet ten einde, maar wel belangrijk is dat je er veel liefde voor in de plaats krijgt. En liefde, dat is één van de schoonste dingen in het leven die er is!

 

Ik wens jullie dus alleen een liefdevol weekend en verwen jullie mama maar goed op Moederdag zondag!

 

Staartje af….

Fonske onze viervoeter is nu zo’n 9 maanden. Een pup dus eigenlijk nog, maar best al groot in volume. (lees 23 kilo)

Hij is al gewoon aan ons en wij aan hem. Ik zou veel redenen kunnen geven om niet aan een hond te beginnen, maar dat spaar ik voor een andere blogpost.

Er zijn er minstens evenveel waarom wel. Zoals Liefde met de grote letter L erbij.

Doordat we elkaar al wat kennen zien we ook snel als hij anders doet dan anders. Hij wiebelde de laatste dagen dus heel vreemd en het leek of er iets was aan zijn poten of zijn heupen… Maar een hond kan niet praten dus was het wat raden. Dit ras (Engelse buldog) is gevoelig aan gewrichten, dus dachten we dat het iets in die aard zou zijn.

Maar we waren helemaal mis, hij zat dus met een zware ontsteking aan zijn staart, zo zei de dierenarts.

Dit ras heeft een korte staart en door het groeien en sterker worden van de spieren wordt die vaak onbeweeglijk bij dit ras.

Daardoor blijft wat ontlasting zitten als hij naar het groot toilet moet en dat gaat ontsteken.

Wees heel blij dat er bij een blogpost geen geur kan hangen, want mannekes, stinken dat dit doet!!! Ongelooflijk.

Gezien hij dit al zo erg had op die jonge leeftijd zou dat zeker en vast nog gaan gebeuren dus werd een amputatie van de staart voorgesteld.

Oharme Fonske.

Dus na een weekje medicijn smeren was Fonske klaar om deze week zijn operatie te ondergaan.

Een staart amputeren werd vroeger trouwens veel gedaan bij dit ras, maar is nu strikt verboden, tenzij om medische redenen.

Ik bracht hem met een zeer bang hartje binnen bij de dierenarts en ’ s avonds mochten we hem terug ophalen.

Als bij wonder had de dierenarts de staart gespaard en vroeg of we die even wilden zien. De dochters hun hart keerde bijna toen hij het toonde en demonstreerde waarom de amputatie nu eigenlijk echt nodig was. Ze kunnen daar trouwens van sterven als de ontsteking zo erg wordt.

Ikzelf wilde dat wel graag zien en kan daar vrij goed tegen. Dan weet ik tenminste hoe en waarom en wat.

Dus jawel ik nam er een foto van. Langs de mooie kan weliswaar, niet waar gesneden was.

426 € betalen, Fonske mee en ’t beestje was klaar om te recupereren.
De eerste avond was hij wat suf en vond zijn draai niet echt goed om te slapen.

Maar de ochtend nadien was het precies of er niets gebeurde, liep hij vrolijk en dartel rond en was enthousiast.

Zijn kont ziet er nochtans niet zo sexy uit met zijn vacht die eraf is, de draadjes enz… Maar kijk binnen enkele weken heelt dat wel.

Nu nog een aantal dagen antibiotica geven en hij zou er helemaal bovenop moeten geraken.

Zonder vies geurtje en zonder staart dus.

De foto’s die volgen zijn niet voor gevoelige kijkers, al vind ik dat het meevalt op de foto’s.

Beddendans

Jawel, je leest het goed, geen stoelendans maar beddendans.

Fons onze kleine viervoeter is nu zo’n 3 maanden bij ons. Hij is al helemaal proper, “vraagt” (lees blaft) flink als hij naar buiten moet voor zijn behoefte.

MAAAAAAAAAAR, het is een grote maar, het is zoals een baby en die nachten neemt hij precies niet altijd heel serieus.

Het is al meermaals voorgevallen dat mijnheer midden in de nacht klaar is met slapen en begint te blaffen.

In het begin dacht ik dat het om te plassen was, maar niets in minder waar; hij wil gewoon spelen, aandacht en is helemaal klaar voor de dag.

Even dacht ik dat het aan het deken over zijn bench lag, maar dat lijkt het dus ook niet echt te zijn. Ikzelf ben dan verre van klaar voor de dag, dus is het wat zoeken.

De gekste tips zijn op internet te lezen. Negeren, doen schrikken, een schoen tegen de bench gooien als hij het niet ziet (maar wie staat daar midden in de nacht met een schoen om de hoek?)…

Maar dat brengt mij dus bij de beddendans.

Ik ben een zéér slechte slaper van nature, slaap al 18 jaar met oordoppen en kom voor het minste wakker.

Mijn man is van nature de beste slaper ooit, ik zweer je dat als er een kampioenschap zou bestaan voor om het snelst inslapen en om het diepst slapen, hij kampioen wordt! Echt waar! ZO *** Jaloers ben ik daarop!!!

We hebben 5 slaapkamers en laat onze slaapkamer nu net deze zijn die het dichtst bij de garage ligt en waar je de hond hoort blaffen. Anders gezegd, dan slaap ik niet meer terwijl de rest van het gezin daar gewoon door slaapt. Gelukkig kunnen buren er geen last van hebben gezien we alleenstaand wonen, zou me anders wel eens kunnen verwachten aan een bezoekje van een buur vrees ik.

Zoals jullie weten hebben we 3 kids 12 op de 14 dagen en 4 kids week om week. (nieuw samengesteld gezin)

Mijn man gaat altijd héél erg vroeg werken en zit om 06u al op het werk achter zijn bureau.

Gezien ik zo’n slechte slaper ben slaapt hij dus een week naast me en een week niet, want ik word telkens wakker van zijn wekker en zijn 100 keer snoozen. (ok ik overdrijf, maar hij snoozed echt zeker 5-10 keer en dat is moordend voor een slechte slaper als ik). Dan slaap hij in de kamer van de jongste en maakt zich klaar in de badkamer van de kids. Zo slaap ik ten minste nog een beetje door.

ALS Fonske de hond dus niet vervelend doet.

Gisterenacht was Fonske helemaal klaar met de nacht om 03u45. Dus heb ik deze nacht snel het bed van de jongste ingepalmd, want dat ligt het verste weg van de hond en met oordoppen kan ik daar dus doorslapen.

Niemand die weet of Fonske dus aan het blaffen is gegaan deze nacht, maar ik heb het in ieder geval niet gehoord. Met andere woorden, ik kies de piste NEGEREN.

Zijn bench was droog dus het is zeker niet om te plassen dat hij blaft.

Nu vrijdag starten we met een cursus gehoorzaamheid bij honden, een dame die privé aan huis komt. Benieuwd welke tips ik daar allemaal van zal ontvangen.

Het is prijzig, maar hopelijk loont het. Want elke zondagvoormiddag tussen een groep van 30 andere honden gaan staan zien we beide niet zo hard zitten. Vandaar. (maar meer over die privé trainingen in een latere fase)

Maar geef toe, als je hem ziet is hij om op te eten. Hij is schoon in zijn lelijk zijn. Zoals je ziet was een Engelse bulldog niet meteen de hond die bij mij het hoogste in de lijst van aaibaarheidsfactor staat, maar mijn echtgenoot wilde persé zo één. Ik had de voorwaarde dat het een schoontje moest zijn en geen ondertanden hebben die uit zijn muil voor zijn voorste lip hangt. Nu heeft hij nog melktandjes, maar hopelijk wordt hij geen zo’n lelijk mormel. Ik zou hem even graag zien hoor, maar een mooie hond is toch fijner dan een lelijke, niet?

Hier probeert hij alvast mee te gluren in mijn interieurboekje.

update: hoe gaat het met Fonske de hond?

  • Fonske is zindelijk en daar ben ik blij om. Hij plast netjes buiten op het gras en ook zijn grote boodschap kan ik netjes in een zakje opbergen. Ik raap nogal veel stront op moet ik zeggen, want dat is iets wat kids niet snel uit zichzelf zullen doen.
  • de ochtenden gaan vlot, als hij niet gewekt wordt door een vroege echtgenoot, dan slaap hij best goed. Meestal kan ik dus een slaapkopje uit de bench halen die nog eens gaapt en zichzelf strekt. Hij moet wakker worden… Op ’t gemakske. Dus niet meteen een bakje vol eten.
  • zijn topmaaltijd is de middag, maar hij groeit flink en de kilo’s gaan ook vlot. (dat is nu eenmaal zo met een bulldog)
  • hij is lief en een knuffelbeest. Ik heb al van kinds af aan een poes en die begroeten je bijlange niet zo enthousiast als een hond 🙂 Zalig is dat wel 🙂
  • Hij is een trouwe volger. Letterlijk. Als hij wakker is = waar ik ga gaat Fonske. Zo goed als altijd. Hij zit aan mijn voeten als ik eet. Hij zit aan mijn voeten als ik kook. Hij zit aan mijn voeten als ik de was doe….en als hij kan vlucht hij met een BH of sok 🙂
  • Hij eet alles wat hij kan vinden, ook zaken die helemaal niet eetbaar zijn. Zoals oortjes van de kinderen. Het is de beste les om niets meer te laten rondslingeren, want alles wat slingert, daar gaat Fonske mee aan de haal.
  • Hij wandelt soms graag maar soms ook niet. En als hij geen zin heeft dan legt hij zich languit op de grond, benen open…grappig, maar ook al 1 keer gehad dat ik mijn man, zoon en hond moest ophalen. Want Fonske had geen goesting meer.
  • Ik zie op tegen de puberteit en naar ’t schijnt rijden sommige honden dan op alles wat beweegt…. oeh boy.
  • JA ik zie hem graag, zonder twijfel, maar ik blijf er zeker van dat een hond wel wat werk vergt als je het goed wil doen. Je moet het echt willen en ikzelf zou meer rust hebben mocht hij er niet zijn. Bezin eer ge begint dus zou ik zeggen aan alle mama’s die twijfelen of ze ja zouden zeggen of niet. Want het is helemaal zoals ik dacht….Het is en blijft een grote verantwoordelijkheid. En het lastigste vind ik moeten opblijven terwijl je moe bent, omdat je weet dat hij zijn plas niet kan ophouden tot het uur dat jij wil. Ik mis ook het opstaan en alleen zijn, gewoon GSM en boekske lezen. RUST, niemand om je heen. Maar laten we zeggen dat de liefde groot genoeg is al kan het soms vervelend zijn.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

RIP Tholo

Elk jaar organiseert Kasteel Wallemote de beurs ‘Tuin en Sfeer’, zo ook 9 jaar geleden. Het kan ook 8 zijn, maar ik vermoed 9. De meiden waren toen nog zéér klein.

Thomas en Louis waren toen 2 handen op één buik, het was maar een straat ver wandelen, dus de “mannen” besloten samen naar die beurs te trekken.
Even later waren ze terug, want ze hadden er zo’n coole konijntjes en natuurlijk wilden ze eentje. Ge kent dat hé, 2 zo’n jonge gastjes die met puppieogen de vraag komen stellen.  ‘k Geloof zelfs dat ze op de knieën zijn gegaan met een grote “alsjeblief”. En jawel, de mama plooide door haar weke “ertje”. THOLO zijn naam is dus ook een samenvoegsel van Thomas en Louis. Het heeft dus altijd een zeker waarde gehad qua naam. We woonden er maar 14 maanden, nadien gingen de jongens nog vaak logeren bij elkaar, maar ik vermoed dat Louis ondertussen 18 geworden is, toch bijna.

Het konijntje had goede dagen en kreeg altijd héél gevarieerd eten, korrels en veel groen, wortel, enz… Ook hard gedroogde korsten brood vond hij/zij lekker. (geen idee welk geslacht het had)

Uiteraard is het steeds moeder de vrouw geweest die voor eten en drinken zorgde, anders lag het beestje al vele jaren eerder dood.

Bij de komst van Tommy vond hij dat het beestje in een veel de klein hokje zat, dus kreeg hij een groter perkje. Tholo beleefde de laatste maanden van zijn leven dus als een prins en heeft tunnels gegraven dat het geen naam had! Ikzelf vond het niet altijd even leuk de gangen terug dicht te maken, maar ’t beestje heeft zich er in ieder geval uren mee geamuseerd.

Zaterdag merkte Luna na het ontbijt op dat Tholo wel vreemd lag te slapen…Ik keek door het raam en zag meteen dat het niet sliep maar overleden was. R.I.P.

Traantjes bij Beau, onze grote dierenvriend… In de namiddag hebben Jakke en ik het hok schoongemaakt, alles mooi afgespoten met de tuinslang (lees: Jakke spelen met water, ik schrobben ;-))

Uiteraard krijg ik al het hele weekend de vraag naar een nieuw konijn, van zo goed als alle gezinsleden. Tranen, puppieogen, enz… Ik moest al ijzersterk zijn om nee te zeggen. Begrijp niet niet verkeerd maar:

  1. Je moet altijd iemand mooipraten als je op reis gaat.
  2. Verdriet en pijn bij overlijden, (ik zie het konijn al heel de tijd voor mijn ogen, (I kid you not!)
  3. La mama draagt 90 % van de verzorging (lees opkuisen en verversen hok)
  4. ’t is zo wegwerp, één konijn overleden en meteen een ander…Ik zag dat beestje echt graag en ja ik heb verdriet erom en denk er veel aan.

En tuurlijk is dat mooi zo’n fluffie ding, zeker dat, maar er komt meer bij kijken dan alleen maar kijken en koddig wezen.
Ik neem het dus nog even in beraad.

Voor de rest dit weekend:

Thomas wil naar Bokrijk op zijn bucketlist, BOKRIJK begot 😉
Jakke zag een kindje op restaurant met hetzelfde speeltje als wat hij kreeg op de kermis de laatste keer, eenvoudige conclusie “hij zag een kindje uit Harelbeke” 🙂

Maar laat ik toch afsluiten met en foto’s van onze Tholo als waardig afscheid:

Tholo
Tholo
Tholo
Tholo

03

Ons ei-productiehuis ;-)

Sommige mannen dromen van een boormachine voor hun vaderdag, anderen iets met auto’s of toch in ieder geval iets waarbij het testosterongehalte vrij hoog staat. Zo niet mijn lekkertje. Die wilde kippetjes. Niet het ik-exemplaar, neen dat kreeg hij al, en dat is natuurlijk de opper-kip, maar echt in de vorm van kippen.

Zodus ikzelf met de kids naar de Aveve waar ik een spoedcurcus kippen kreeg. Van soorten (of zeg je rassen in geval van dieren ;-)) tot grotes, ei-productie, kleur en gewoontes. Ondertussen weet ik al van waar het gezegd “zo dom als een kip” komt, maar toen was me dat nog vreemd. Maar kippen zijn echt “domme” wezens. Zo niet de opper-kip natuurlijk, dat spreekt voor zich.

Op vaderdag kwam het kippenhok dus aan, de week erna de kippen zelf. Oscar en Kamiel. De namen koos lekkertje, dus hij bombardeerde ze meteen tot transgenderkippen 😉 😉 Ik koos niet voor de gebruikelijke bruine klassieke kippen, maar een muisgrijze en een kalkoenachtig kleur (zie foto’s)

Alleen bleek 1 kip een haan te zijn. Mening familiemomenten werd erover gepraat, gelachen dat Kamiel wel eens een haan kon zijn. Tot ik op een ochtend een paar luide “kukelukuuuussss” hoorde. De kenners hadden gelijk gekregen en Aveve leverde dus niet correct. (volgens hen de eerste keer) We vertrokken net op reis en ik wilde het de buren niet aandoen in hun verlof met “kukelukuuuusss” gewekt te worden, dus hielp buurjongen Lowie ons met de wissel.

Een paar weken later was Kamiel II aangekomen in het kippenhok, transgenderkip 2. De eerste dag was hels. Ook bij kippen geldt territorium afbakenen en 1 die de baas wil/ moet zijn. Zoals bij ons thuis, lekkertje is ook de baas, het haantje zeg maar 😉 (grapje hé lieverd;-))

Kamiel II zijn hoofdje werd in bloed gepikt en hij gedroeg zich zéér onderdanig. Man, medelijden dat ik had met dat kippetje. Ik ging er elke dag tegen praten… Maar geen zorgen, ondertussen loopt alles goed en opperbest. Ze schieten op, eten goed en de ei-productie van Oscar zit op pijl. Elke dag trouw 1 eitje! Kamiel de IIde is nog iets te jong maar dat komt vast ook wel in orde.

tok tok tok, alles gaat goed dus.

Deze week zelfs voor de eerste keer karnemelkpatatjes gegeten met eitjes van Oscar. Zelfs de américain werd gemaakt met een eitje van haar-hem 😉 Ja ik maak de préparé zelf, maar dat is voor een andere blogpost.

Fijne zondag aan allen!

unnamed

Kamiel en Oscar
Kamiel en Oscar
Ei-produktie eigen kweek
Ei-produktie eigen kweek

Oni Wan Kenobi onze Jedi Strijder

Woensdagmiddag  + – 13u30:

Telefoon  dat kitten waarschijnlijk een pootje brak. Dat niemand iets zag maar dat ze zo raar doet en enorm ‘jankt’. (hoe noemt overdreven miauwen bij een kat?)

Wat blijkt? Het is iets neurologisch, als kitten niet snel bij dierenarts was geweest dan zou het onmiddellijk gestorven zijn.

Toestand kritiek, afwachten. Kitten kreeg cortisone, medicijnen en moet daar blijven.

Kleine meid helemaal in paniek en vele tranen de hele namiddag en avond. HAAR Kenobi en ze werd nog wel vernoemd naar Obi Wan Kenobi de Jedi strijder! Het was haar God en baby en alles tegelijk. Ze knuffelde het, ruimte de kattenbak op, gaf het eten, …kreeg bakken liefde.

Vrijdagochtend:

Telefoon van dierenarts. Nog steeds kritiek, afwachten. Kenobi blind. Toestemming om eens naar poesje te gaan om 18u.

17u20: telefoon dat Kenobi nog 2 aanvallen had, wat schuim op het bekje. (‘k hoor ze miauwen door merg en been). Dat ze niets eet, al enorm vermagerde, afziet. Dat we haar beter uit haar lijden verlossen. Dus ik er alleen heen….Ze spinde enorm en herkende mijn stem. In mijn armen heengegaan, haar snuitje kwam nog tegen mijn tranen liggen net voor ze heen ging. Miljaarde ik zag dat beestje graag!

Dan de hartverscheurende keuze….Wat doe ik? Kitten meedoen? Kitten daar laten? Hoe te zeggen aan kids?….

Ik zweer het u, het was verschrikkelijk! Kleinste meid huilde onbedaarlijk, anderen volgden. Ze moest en ze wilde naar Kenobi heen. Ik dacht dat het haar zou afschrikken maar er was geen houden aan. Haar dekentje uit bed moest mee. Daar aangekomen nam ze haar kitten zonder gene op in haar armen, tegen haar wang, wenen, ….knuffelen. “Ik zie je zo graag Kenobi” zei ze. + dat ze haar zou missen en dat ze een fantastisch beestje was.

Thuis een waardig plekje in de tuin gezocht. Tekeningen gemaakt. Iedereen nam afscheid, zoende en knuffelde ze. Elk kindje deed een schepje aarde zacht over haar heen. Thomas zaaide zonnebloemen op die plek. Een foto erbij en morgen bloemen.

En nu….veel tranen en verdriet. We geven het een plekje. Foto’s hangen op. R.I.P. Kenobi, je hebt moedig gestreden.

Hoe graag een mens een dier kan zien!