Deze week minder zorgzaam.

Zorgzame mama. Ondanks het feit dat ik hard werk ben ik inderdaad wel die zorgzame mama. Meedenken en altijd wel dingen aan het hoofd.
Die zwemtas, balletzak, dingen wassen of klaarleggen, zaken regelen, planning maken voor het eten, planning maken voor de boodschappen, boodschappen zelf doen, betalingen inplannen, tafel dekken, lekker eten op tafel toveren knuffelen, luisteren, advies geven, … Als je naast je voltijds werk ook nog de “home-manager” bent dan komt daar wel het één en ander bij kijken.

Jezelf in de schaduw zetten voor je gezin. Je eigen behoeftes soms achterop stellen omdat iemand uit het gezin je nodig heeft. Zorgen die mijn man mijn inziens niet heeft. Toch zeker niet in de mate zoals ik ze heb.

Iemand die gelukkig is als zij gelukkig zijn. Als ze alles hebben wat nodig is qua zorgen.

In de vakantie echter en met de kinderen die ouder worden durf ik wel al eens meer klusjes uit handen geven. Dit weekend hebben de kinderen mijn wagen langs binnen mee gepoetst, hebben ze mee het onkruid in de voortuin weggedaan, moest eentje stofzuigen en terwijl ze thuis zijn durf ik ook nog wel wat meer uitbesteden zoals de plooiwas doen, de ramen lappen,….

Het eerste waar zij aan denken is “wat krijg ik daarvoor?” vijf euro? 10 euro? Waar ze het mijn inziens met plezier zouden moeten doen. Want wat hebben die mannen te doen op een dag? Uitslapen? Netflix kijken? Knutselen?
Toch geef ik met plezier die 5 euro, ze morren minder en kunnen er nog iets mee doen. Al ben ik echt wel van mening dat dit eigenlijk automatisch zou moeten gaan.

Terug naar dat zorgzame. Meestal als ik een avond weg moet voor het werk enz zorg ik ervoor dat er eten voorzien is en dat zij het enkel en alleen moeten opwarmen. Zoals lasagne bijvoorbeeld. Dan hebben zij geen werk en zorgen.
Deze week vertrek ik woensdagnamiddag naar Lyon omdat ik donderdag 5 Franse mensen moet interviewen voor een job in Frankrijk. Ik zal er dus niet zijn op woensdagavond, dan ga ik lekker uit eten met mijn vriendelijke homo – collega van in de 50-tig en ik zal pas laat thuis zijn donderdagavond uit Lyon.(dat van dat homo zijn zegt iedereen trouwens maar ga ik eens verifiëren die avond ;-)) Zelfs voor de ontbijttafel moet ik niet zorgen, want ik schuif heerlijk mijn voeten onder tafel op hotel. Zalig vind ik dat buitenshuis eten en zeker op hotel, ik hou van die ontbijtjes.
Dus deze week zet ik even mijn zorgzame moedergevoel opzij. En reken ik op mijn man. Ik ben haast zeker dat de frituur één keer op de menu zal staan. Maar ik zal het me niet aantrekken.Het bedrijf  waar mijn man werkt is namelijk collectief gesloten, al werkt mijn man nog 14 dagen door. (zot zijn doet geen zéér)

De voorbije maanden waren zwaar en dat voel ik. Een hoestje die niet overgaat, een tenniselleboog die me parten speelt…
Misschien is het ook omdat ik aftel naar het verlof, want het is in zicht. Nog 7 werkdagen werken en het is zover.

Maar euuh, moraal van het verhaal, deze week ben ik eens minder zorgzaam en ik voel me er niet eens schuldig over. Ha!

74 vandaag

Ik denk dat ik wel kan stellen dat ik als kind een papa’s kindje was.

Heerlijk vond ik dat als hij elke ochtend boterhammen voor me smeerde. Of als hij me in bed onderstopte, me kietelde en ik zelf zijn schaterlach hoorde. Die lach, die hoor ik nog altijd. Zot hé?

We hebben ook vaak liggen rollebollen in ons kleine tuintje. Hij liep op zijn handen of zat op handen en knieën. Samen ravotten, daar deinsde hij niet voor terug.

In de grote vakantie (deze tijd dus) was hij zot van de tour de France. Hij volgde elke etappe nauwkeurig op. Ook voor een bokswedstrijdje durfde hij al eens opstaan, ook als het daarvoor nacht was.

Huishoudelijke klusjes werden ook wel eens samen gedaan, mijn papa was namelijk een nieuwe man ziet u. Koken, poetsen, hij deed het allemaal. Net zoals het klussen in huis en in de tuin.

Zijn wagen was zijn trots. Die blonk ALTIJD als een spiegel. Zot hoeveel uren hij daarmee bezig was. Als het buiten regende en hij zette de wagen binnen, dan droogde hij die zowaar af omdat hij droog zou zijn en blinken. Grappig was dat en ik heb er hem meermaals mee uitgelachen.

Vloeken, dat kon hij ook. Maar met een dochter al mij was het al eens nodig om te vloeken denk ik.

Hij geloofde er ook steevast in dat hij de lotto zou winnen op een dag. Hij bereidde die nummers keurig voor op een blaadje en de lotto: believe me, dat was serieuze business zulle. Ik nam hem ooit in de maling. Hij volgde de lotto altijd live mee als het op TV uitgezonden werd. Hij was er namelijk zeker van dat hij die ooit zou winnen. Op een dag moest hij naar “het groot toilet”, maar geen nood, ik zou de nummers afroepen en dan kon hij afstippen of hij dat nummer had. Ik was tiener en had uiteraard snel een reeksje van 6 juiste cijfers overgeschreven. Ik riep het eerste cijfer af en die had hij, ik riep het 2de af en die had hij ook… en zo dreef ik het verder op. Ik ben doorgegaan tot 6 punten! Die vloog van het toilet en kwam naar ons toe gelopen in zijn blote kont!!! JIHAAA 6 cijfers en de lotto gewonnen. En toen… moest ik zeggen dat het een grapje was. Ohhh maar hij was zo kwaad. Ikzelf vond het wel grappig, maar het heeft wat tijd gehad voor hij dat kon plaatsen. 😉

Hij gaf me een stuk seksuele voorlichting en zei dat ik altijd de pil moest nemen als ik zou vrijen met een jongen. Op dat vlak zijn wij thuis altijd open geweest. Als kind denk je vaak dat je ouders ouderwets zijn, maar als ik er achteraf op terugkijk waren die van mij best wel mee met hun tijd.

Hij kon ook luisteren naar de dagelijkse bekommernissen. Gaf raad en advies.

En viel net zoals mijn man nu ook meteen in slaap van zodra hij in de zetel plofte.

Handig was hij ook en wat hij niet kon dat leerde hij zichzelf aan. Hij legde nieuwe elektriciteit in mijn kamer, ik kreeg nieuw behangpapier en mocht een nieuwe kamer kiezen. Top herinneringen.

Het was zo’n harde werker, geen stilzitter ook. Maar bezig zijn met zijn handen.

Hij was ook zo’n trotse man en op zondag zat hij piekfijn in zijn kostuum. Dan werden zijn krullen perfect in de plooi gelegd. Als je hem zag zou je gedacht hebben dat hij ergens directeur was. Hij vond dat belangrijk om er onberispelijk uit te zien.

En toen was ik 17, kwam ik in de zomer thuis van een chirokamp en bleek er niemand thuis te zijn. Bleek dat papa onwel geworden was en dat er longkanker werd vastgesteld.

Hijzelf was net 50 geworden. Hij voelde al van in het begin dat het niet goed zat met die pijn, ook als zijn ene long verwijderd werd. Hij kreeg nog radiotherapie na de operatie maar dat mocht niet baten. We zagen hem aftakelen van een gespierde fiere man naar een schim van zichzelf. Mens onwaardig. Hij vroeg meerdere keren om euthanasie, maar die wetgeving was toen nog niet goedgekeurd. Dus dat kon niet.

Hij kon me toen nog troosten, mijn hoofd naast het zijne op zijn ziekenhuisbed. Wij knuffelden vaak, hij was mijn teddybeer. En hij was zijn leven lang rug patiënt en noemde mijn handen de gouden handjes. Tubes zalf die ik daarop uit masseerde, ik ben de tel kwijt.

Na een lijdensweg om “U” tegen te zeggen stierf hij. Ik was intens verdrietig, naast de ‘opluchting’ dat zijn lijden voorbij was. Als ik verdrietig was, was er onder andere papa die dat altijd direct door had en die dat altijd zag. Die was er niet meer. Ik voelde me verloren in mijn gevoel.

Inmiddels heb ik meer dan een half leven geen vader meer. Ik was een jonger 20-ger en word dit jaar 42. Ik mis hem. Het is inmiddels zo ‘gewoon’ dat ik, dat je er wel leert mee omgaan. Als ik naar mijn mama ga, denk ik er echt niet meer over na dat hij daar zou moeten zijn. Toen ik kinderen kreeg en huwde enz, ja, toen miste ik hem. Ik denk niet elke dag aan hem. Ik mis hem niet elke dag. Maar ik mis zijn lach, hij zou zelfs eens mogen vloeken op me of goede raad geven. Het is geen open wond meer. Het is een litteken. Dat is pijnlijk en tegelijk prima. Want zoals al eerder gezegd en geschreven, het was een zéér wijze levensles om te leven in het NU en alleen te piekeren over de zaken die er ECHT toe doen ipv een ramp maken aangaande bepaalde zaken.

Vandaag is het zijn verjaardag. Hij zou 74 geworden zijn in plaats van 52. Hij moest al veel missen en wij moesten hem al veel missen. Maar het is ok. Ik kan het plaatsen. Ik klink op hem vandaag en op het leven die zo schoon kan zijn! Met opgegeven hoofd! Gelukkige verjaardag papa, ik denk met trots aan je terug!

Together strong.

Soms zijn er van die blogposts waar je veel zou kunnen over schrijven, maar waarbij je aarzelt.

Omdat ze erg diep inkijken op je privé leven.

Ik heb er dus even over gedaan of ik deze hier vrijuit zou schrijven, maar het leven is niet alleen maar rozengeur en maneschijn en een woordje tussen je man en jezelf maakt nu eenmaal deel uit van het leven.

Het gaat ook niet om gelijk krijgen of fout zijn. Het gaat om gevoelens, verschillende meningen, karakters en het toch samen tot éen geheel doen komen.

Tom en ikzelf zijn ondertussen al verschillende jaren samen en ik vind het nog steeds een schat van een man. Een hottie ook, want voor mij een echter knapperd met stijl en smaak.
Ik ben voor hem gevallen voor wie hij is, hij is nog steeds dezelfde man. Een harde werker, gevoel voor humor, knap gekleed, lief, enz… Ik kan nog wel een tijdje doorgaan.

Samen bouw je een leven op.

In ons geval een nieuw samengesteld gezin waarbij mijn 3 kids van 2 keer 13 jaar en 1 keer 18 jaar twaalf op de veertien dagen bij ons wonen. En dan hebben we de jongste, zijn zoon van 10 die week om week bij ons woont. De grootste woorden bestaan over de kinderen denk ik.
Wij komen op de meeste vlakken eigenlijk goed overeen. Reizen, interesses, samen lekker eten, hetzelfde type mensen fijn vinden,…

Op 2 grote vlakken komen wij minder overeen. Werken en het materiële. Die 2 staan voor mij niet op nummer 1, bij mijn man staan ze beide erg hoog aangeschreven.

De jaren dat we samen zijn, die zijn in ieder geval voorbij gevlogen. Wij zijn het grootste deel van de tijd erg gelukkig, soms zweven we nog eens samen als 2 pubers.
Op die momenten zijn we lief, dagen elkaar uit, doen leuke dingen en vinden we de ander de beste partner die we wensen konden. Zalig! Genieten is dat.

En ja soms zijn er momenten dat het moeilijk loopt en dan lopen we naast elkaar in plaats van hand in hand. Dan zou een handleiding soms wel eens handig kunnen zijn.

Want mister T wil dan alles meteen uitpraten en ikzelf ben niet zo. Ik moet eerst bedaren, rustig worden en nadenken voor ik daarover kan praten. Want praten met mij in mijn volle emotie of woede, dat staat gelijk aan escaleren omdat we beide dingen zeggen die we beter niet zouden zeggen. In mijn opzicht kan niet alles meteen opgelost worden of uitgepraat worden en moet ik er eerst eens over nadenken. In dat van hem wel. (als hij gelijk krijgt ;-))

En jawel, dan hebben we in sneltempo een vol onweer met alles erop en eraan, met bliksemschichten, donder en hevige regen. (lees ook tranen van mijn kant omdat ik me niet begrepen voel). En dan leef je wat naast elkaar omdat je elkaar niet begrijpt.

Het issue deze week was het thema WERK.

Al heel zijn leven werkt mijn man hard. Elke morgen staat hij op rond 04u30-05u en hij zit zeker voor 06u achter zijn bureau. Tijd om deftig te ontbijten neemt hij niet, de eerste koffie neemt hij dan ook op zijn werk. Ook het middagmaal moet soms inboeten en wordt een simpele yoghurt of banaan. (ik zou NOOIT zo willen leven)

Als ik geluk heb is hij stipt thuis voor het avondeten van 19u. Als ik pech heb is hij later, ik heb zo af en toe eens pech en moet daar vooral niet veel over zagen. Maar dat is het verschil tussen een hamburger of kipfilet die precies op smaak is of eentje die helemaal uitgebakken is of te droog.

Het was de laatste maanden héél erg druk omdat ze een nieuw gebouw hebben geplaatst en alles moest geregeld worden, van eerste steen tot en met de verhuis.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat er altijd wel iets is waardoor het druk is. Een werknemer die zijn ontslag indiende, iemand die langdurig ziek is, een erg groot project die af moet,….

En daar komt ie: “Soms lijkt het alsof hij liever werkt dan dat hij bij mij is.”

En daar ging de hele discussie over.

Zodra ik begin over “meer tijd samen, of werk op de eerste plaats” treedt bij hem zijn verdedigingsmechanisme in werking en zitten we in no-time op elkaar kap over andere zaken en wie nu gelijk heeft en niet.

Terwijl mijn initiële schreeuw om aandacht gaat “Ben ik wel belangrijk genoeg voor je? Toon het me en doe moeite”.

Mijn gezegde is werken om te leven, maar soms lijkt zijn gezegde leven om te werken. En daar zitten we niet zo goed op één lijn.

Streven om verder te komen in het leven of je dromen achterna gaan: daar is natuurlijk niets mis mee, dat wil ik ook wel en daarom werk ik ook voltijds en hard in plaats van halftijds. Maar het kan je de spuigaten uitlopen als het enige waar je lover nog aan denkt zijn werk is. Of tenminste, als het zo lijkt over te komen. De voorbeelden, die laat ik hier even voor wat ze zijn, maar ze zijn er wel.

Hoe kan het dat sommige mannen zulke workaholics zijn? Ik zocht het even op. Drs. R.E. Klein, psychologe bij Max Ernst GGZ: De status die het werk hem verleent of de toekomstige financiën die het oplevert, zijn voor jouw partner dermate belonend, dat zijn prioriteiten op het werk liggen. Jouw partner is dan erg toegewijd en behandelt zijn baan als een relatie in plaats van een transactie (uitwisseling van vaardigheden en kennis, waar een beloning tegenover staat)”, vertelt ze.

“Eenmaal in die fase beland, is iemand bereid om steeds meer te geven, waardoor er minder tijd overblijft voor de belangrijke relaties met de geliefde, familie en of vrienden. Daarnaast kan een baan ook onzekerheid opheffen, als je vriend bijvoorbeeld een negatief zelfbeeld heeft. Ook als je vriend armoede gekend heeft in zijn kinder- of jeugdtijd, kan een baan heel belonend voor hem zijn.”

Mijn man kende zeker geen armoede, maar de rest, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

Er zijn ook momenten dat ik daar erg goed mee om kan, ik ben een zeer zelfstandig iemand en kan van tijd tot tijd ook eens genieten van rust, een boek lezen of netflixen in mijn eentje.

Maar goed, ja er is een ander…. En ik ben jaloers op die ander. Namelijk zijn werk.

Maar hey, we hebben erover gepraat. Voortaan beginnen we te eten om 19u als het eten klaar is en wachten we niet langer tot hij thuis is. (één van de zaken) Ik doe mijn best en hij zal zijn best doen.

Op het einde van de rit gaan we verder en zitten terug op één lijn. Maar toch met elk onze verwachtingen.

We moeten zelf wel nog proberen om de zaken wat deftiger rustig uit te praten. Maar we zijn nu eenmaal 2 hevige en passie volle of temperament volle mensen.

We leren maandelijks dat we water bij de wijn moeten doen.

Soms moet je gewoon zwijgen omdat je geen ruzie zou hebben of het niet zou escaleren. (voor ons beide niet evident)

Maar we doen ons best en doen moeite, en zolang we dat doen dan zit het goed zeker?

Ik haat die ruzies, ik ben zeker hij ook. Maar soms zijn ze nodig om verder te kunnen en door te gaan. Om afspraken te maken. Om elkaar terug te vinden als je even verdwaalde.

Soms hou je als partner de ander ook eens een spiegel voor, maar dan moet je het uiteraard wel willen zien.

Daar gaat soms wat tijd over.

Het uitpraten hoort erbij, al ben ik zeker dat wij dat nog beter zouden moeten kunnen. Het is met vallen en opstaan en elke dag bijleren.

Maar we geraken er wel. Together strong.

 

 

 

 

 

Wat is geluk voor mij?

Een korte vraag maar misschien niet zo makkelijk om te beantwoorden.

Ik denk vooral dat ik tevreden ben met de eenvoudige en voor de hand liggende zaken en dat ik daar niet téveel van verwacht. Ik ben er nogal cliché in als ik eraan denk. Zoals gezond zijn. Mijn kinderen en naasten die gezond zijn. Financieel geen zorgen hebben en een goede job hebben.
Mijn sterkte is denk ik ook wel dat ik gelukkig kan zijn om kleine zaken. Zoals de mooie klaprozen aan de kant van de weg op heden. Een ondergaande zon. Een lekkere koffie op een terras bij mooi weer. Genieten van frisse lucht en een mooie wandeling in de natuur. Ik ontdek ook graag nieuwe locaties of plekjes en kan daar echt van genieten.
Een werkpunt die normaal meespeelt in gelukkig zijn is je niet druk maken om wat anderen van je denken. Want dat doe ik namelijk wel en daar kan soms wat energie in kruipen. Nutteloze energie, maar ik maak me er soms zorgen over. Ik kan niet tegen roddels of onwaarheden en jaag altijd de waarheid achterna.  Een hunter naar de waarheid. Terwijl je soms gewoon de zaken eens moet loslaten. Ook als mensen een onwaarheid van je verspreiden.

Geven, iets ook iets wat ik goed kan en me vaak gelukkig maakt. Iemand blij maken met een kaartje, een briefje of een kleine attentie. Of gewoon iets onbaatzuchtig doen voor een ander. Ik kan ervan genieten de ander gelukkig of blij te zien om iets wat ik deed of doe. Dus dan doe je dat ook graag.

Verder accepteer ik ook dat de zaken nooit perfect kunnen zijn. ’t Is te zeggen, in grote mate. Ik hoef geen kasteel om in de wonen en grote wagen om gelukkig te zijn. Op vlak van een relatie zoek ik dan wel weer naar de perfectie terwijl ik weet dat het niet bestaat. Mijn droom was altijd dat je ALLES aan elkaar zegt en elke gedachte van elkaar kent. Maar de realiteit leert dat daar geen tijd genoeg voor is in het leven en dat bijna geen enkel mens dat doet, elke gedachte delen. Soms zou ik gedachten willen kunnen lezen, maar ik denk dat mocht ik dat kunnen, ik het snel graag terug anders zou willen. Want niet alle mensen zijn zo mooi vanbinnen als ik misschien hoop. Ik zie in iedereen altijd eerst het goede voor ik het slechte zie.

Soms moet ik gewoon ook zeggen tegen mezelf “het is wat het is.” Ik heb vroeger nog een HR directeur gehad en die zei dat erg vaak en dat is me altijd bijgebleven. “Het is wat het is.” Helpt soms als je frustratie kent. Maar je kan nu eenmaal niet aan alles iets doen en dan moet je berusten in hoe iets loopt of gelopen is. Je enerveren of erin opjagen helpt niet.

Leven in het nu is misschien iets wat ik nog meer moet doen om nog gelukkiger te zijn. Minder piekeren over het verleden of om wat kan komen. Mijn papa zei altijd “treur niet om wat nog niet gebeurde” en gelijk heeft hij. Hoe vaak heb ik al wel niet gepiekerd over zaken waarvan ik nadien dacht dat ik een domme trut was en dat er eigenlijk geen enkele slapeloze nacht voor nodig was. Ik denk voor veel mensen herkenbaar.

In evenwicht zijn met mezelf is ook een belangrijke in het leven. En vrede nemen met wie en hoe je bent. Ik kan hier meteen enkele tientallen verbeterpunten noemen aan mezelf, maar dat heeft iedereen. Daar heb ik dus nog wel wat werk aan, om tevreden te zijn met elke beslissing die ik neem en wie ik ben, wat ik bereikte. Ik wil soms een betere mama zijn, maak soms fouten in het moederschap. Ben soms kort door vermoeidheid of maak te weinig tijd omwille van mijn druk leven en heb daar soms spijt van dat ik niet altijd ECHT kan luisteren naar wat ze te vertellen of vragen hebben. Zo zijn er nog wel wat andere zaken ook die ik kan opsommen. Maak ik altijd de juiste beslissing in het leven? Durf ik soms genoeg te springen? Mijn dromen najagen? Maakt mijn job me op en top gelukkig? Maar vermoedelijk zijn dat vragen waar elke mens wel eens mee bezig is. Het enige waar ik over wil waken is dat ik geen spijt krijg van zaken die ik nog eens wil doen. Zoals een safari in Afrika, dat staat op mijn buckit list en zou niet graag sterven zonder dat gedaan te hebben.

Algemeen gesteld ben ik een gelukkig mens. Als dat niet schoon is. Maar eigenlijk is het iets waar ik 50 bladzijden kan over schrijven. Ik zou op elk puntje veel dieper kunnen ingaan, maar dan verlies ik misschien de interesse van de lezer 🙂 fijn weekend allemaal!

Chemo – Mister T – Farmville – en de Doe-het-zelf

Chemo:

Chemo 2 hebben we achter de kiezen. Dag 1 is broertje meegegaan en dag 2 en 3 ikzelf.  Het was monsterdruk in het ziekenhuis wegens het verlengde weekend. Ziektes en de kankerziekte krijgen geen verlengd weekend, dus al die behandelingen moeten dan ingehaald worden. Iets wat voor de verpleegkundigen een waar huzarenstukje is. Eindeloos respect voor hen en voor al de geduldige patiënten. Ik blijf erbij dat het samenhorigheidsgevoel van iedereen me raakt en treft. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en iedereen voelt de ander aan. Ruzies zijn daar uit den boze, enkel liefde bestaat er en erkenning van elkaars leed.
Vanavond ga ik een pruik kiezen met mama, we hebben een afspraak om 19u.

Mister T

Mister T, dat is de nieuwe Roman van EL James. Leest zo vlot en is zo spannend! Veel beter dan 50 tinten grijs en de omschreven seksscènes zijn wel mooi om te lezen, maar vooral er zit verhaal in. Tenminste, voor mij toch, want boeken zijn altijd persoonlijk. Ik ben er zondag aan begonnen en zit nu aan bladzijde 362 van de 476. Dus deze week is het boek belangrijker dan wat dan ook op de TV. Zalig toch, zou ik meer moeten doen 🙂

Farmville 2 (spelletje)

Ik speelde het spelletje ooit op mijn GSM (het eerste dan) tot aan Level 535 en toen kreeg ik een andere GSM en was alles weg. Ik ben toen afgekickt en zie, nu staat Farmville 2 op mijn GSM en is het leven op de boerderij alweer in volle bloei. Mijn tomaten groeien goed, net als mijn aardappelen, ik heb een koe, kippen, een schaap, een varken en ik bak en kook de lekkerste dingen. En bovenal, ik verdien er veel geld.
Oh ja, mag ik het mijn guilty pleasure noemen? (ik wil verslaving niet tikken, maar eigenlijk is het dat wel)

Verlengd weekend

Ongelooflijk heb ik genoten van die extra dagjes. Het was eens nodig want het zijn erg drukke tijden. De zon maakte het af, net als een BBQ-tje, Fonske die braaf was, eens tijd voor de kinderen,…. En weet je wat het beste is? Nu maandag is het Pinksteren en hebben we alweer een lang weekend. JIHAAAA

Doe het zelf zaak

Een weetje: mijn man is helemaal gek van uitstapjes in een doe-het-zelf zaak. We hebben er dit weekend heel wat plezier mee gehad, want we zochten iets specifiek van Betafence voor onze omheining. Fonske de hond heeft het vorige week namelijk gevonden hoe hij kan uitbreken uit de tuin. Ik bespaar jullie het verhaal, maar hij was gaan lopen (een echte puber ;-)) en we hebben hem gelukkig terug, maar we moeten wel voor een permanente oplossing zorgen in de tuin. Nog eens ontsnappen willen we niet!
Mijn man bekende dat hij gelukkig wordt van veel machines. Dus nam ik spontaan een foto ervan 🙂 (van de machines). Dat een mens daar gelukkig van kan worden hé. Ik moet hem wel altijd intomen, want hij heeft dan altijd zin om een machine te kopen….
We vonden in 5 zaken niet wat we zochten, en op zondag is hij naar een andere doe het zelf zaak gegaan ALLEEN, en wat had hij mee? Jawel je kan het al raden, een nieuw machien om palen mee te verzagen…. Gelukkig was hij wel 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Alleen maar witte…

Er bestaat geen twijfel mogelijk, ik wil een zeer persoonlijke begrafenis.
Met bakken foto’s, prachtige muziek en teksten die mijn kinderen of kleinkinderen brengen…

Geen eenheidsworst.

Het hoeft geen kerkelijke begrafenis te zijn, maar het zou wel in een kerk mogen zijn, maar dan wel persoonlijk en niet gericht op de standaard misviering.

Mocht ik ongeneeslijk ziek zijn, dan denk ik dat ik alles zelf in elkaar zou flansen.

Stel dat ik euthanasie zou plegen, dan misschien wel eerst de begrafenis zelf meemaken en dan erna heengaan. Zou dat mogen?

Tevens zou ik enveloppes maken voor de kinderen hun verjaardagen en belangrijke momenten die komen in hun leven. Dan zou ik die aan mijn broer of zo geven dat hij ze dan telkens kan uitdelen en zorgen dat ze terecht komen.
Of misschien schrijf ik wel een boek, zoals Marie-Rose Morel.

Mijn kist hoeft niet saai te worden, mijn kinderen of kleinkinderen mogen die beschilderen, het mag een eenvoudige houten doos worden. Er mogen ook teksten op geschreven worden. Ook dat mag iets persoonlijks worden.

Crematie, mijn organen gebruiken, begraven worden, daar sta ik minder bij stil. Dus dat mag zijn wat mijn dierbaren wensen en willen.

Mijn schoonpapa zijn as werd verdeeld onder 3 urnes en staat ook een stuk bij ons thuis, dat vind ik wel mooi, want hij is er altijd een stuk bij. Het is trouwens in een mooi handgemaakt kunstwerk verwerkt, iemand die het niet weet zal nooit vermoeden dat daar de as inzit.

In West-Vlaanderen is het de gewoonte een rouwmaaltijd te hebben, maar dat hoeft niet voor me.
Jullie mogen van mij een goed feestje bouwen, dansen, genieten en eens lekker huilen samen om dan nadien vol goede moed verder te gaan in het leven.

Want het leven is mooi.

Zwarte kledij hoeft ook niet op de uitvaart, draag gewoon waar je je goed in voelt. Het mag zelfs kleurrijk zijn. Al mogen de mannen wel een kostuum dragen, ik zie dat graag.

Mijn rouwdrukwerk mag ook speciaal zijn. Geen standaard brief met een tekst die al op 100-den anderen brieven stond.

Een mooie foto, het mag er modern uitzien.

Idem voor het gedachtenisprentje, een leuke foto en een persoonlijke tekst. Door mij geschreven of één van de kinderen. Een anekdote, iets leuks.

In de krant hoef ik niet te komen.

Het kan vreemd klinken, maar ik denk daar af en toe eens over na. Zeker als ik op een begrafenis zit, zoals dit weekend.

Ik maakte al een aantal begrafenissen mee in een aula, en deze was heel persoonlijk van begin tot einde. Dat is mooi, komt binnen en raakt.

Ik denk dat de overledene daar erg blij mee zou zijn.

Oh ja, en ik wil alleen maar witte bloemen. Geen gekleurde. Witte….

 

Bijna één jaartje….

Exact 1 jaar geleden was ik zo goed als klaar met de voorbereiding van ons huwelijk. Op 25 mei 2019 zijn me namelijk een jaartje gehuwd.

Al onze familieleden en vrienden konden de voorbereidingen volgen via onze trouwblog die je hier kan terugvinden. Blog Huwelijk + website Daar hield ik ook een blogje bij.

De grote fotoreportage van ons huwelijk spaar ik voor volgende week zaterdag, maar ik blik er wel graag op terug vol nostalgie. Toen blogde ik hier erg weinig, gewoon andere prioriteiten…

Alles heb ik tot in de puntjes voorbereid, want de beleving van onze gasten moest te voelen zijn tot in de toiletten waar mandjes werden voorzien zoals deo, pleisters, tampax, haarlak enz. en waar de gasten naar foto’s van Tom en ik konden bekijken.

De ceremonie heb ik volledig zelf geschreven, en geef toe, het zag er toch een beetje uit zoals in de boekjes 😉

39162676_2113635452210897_647306143361662976_o

We hadden een feest bus die ons naar het stadhuis bracht en naar de feestzaal. Onze mannen waren haarfijn uitgedost enz!

Het was werkelijk een dag om nooit meer te vergeten. Ik knutselde elk detail zelf ik elkaar, ik maakte gouden kadertjes voor de tafelschikking, er was een hoekje waar papa aanwezig was ook al is hij al vele jaren overleden, de bloemen waren helemaal zoals ik het wilde, …

Ik koos een sprookjes kleed waarbij de dochters mee waren om te kiezen. De locatie en mijn prieeltje voor de ceremonie stonden vast. En mijn vrijgezellen feest was er eentje om nooit meer te vergeten!

En oeh boy wat deed ik die voorbereiding graag.

Het was tevens geen makkelijke tijd met de ziekte van mijn schoonpapa, maar hij was erbij, werd die dag 70 jaar en dat was het belangrijkste. Hij heeft ervoor gevochten om er nog te mogen meemaken en een 3tal weken later is hij overleden.

Maar het was schoon!!! Zo schoon! Dus volgende week zaterdag krijgen jullie de mooiste foto’s van die dag te zien in een dia reportage.

De liefde spat ervan af 🙂

De liefde is ook zo schoon en mooi. Het is een verbinding tussen ons al koppel en ons als gezin. Maar liefde is eigenlijk de verbinding tussen de relatie met je vrienden, je familie en je dierbaren ook.

Melig of niet, ik vind liefde zo’n belangrijk gegeven in het leven!

Hierbij nog wat foto’s van de voorbereidingen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dagje ziekenhuizen.

Vandaag waren mama en ik beide vroeg uit de veren (06u). We werden om 08u30 in UZ Gent verwacht voor een afspraak bij professor Surmont, een 2de opinie.
Ik pikte mama bij haar thuis op om 07u15, normaal tijd genoeg als je weet dat Gent van bij haar thuis zo’n 35-40 minuten rijden is. Maar helaas was een ongeval gebeurd en waren 2 rijstroken versperd waardoor we dus eigenlijk maar om 09u10 in UZ Gent aangekomen zijn. Een dorp op zich noem ik het UZ Gent!
Het UZ Gent is met ruim 3000 patiënten per dag en meer dan 6000 medewerkers een van de grootste en meest gespecialiseerde ziekenhuizen in Vlaanderen. Ik zocht die cijfers zelf even op, straks verklaar ik nader waarom.

We werden vrijwel meteen welkom gegeten bij de professor en haar assistent en kregen  een ruime uitleg over mama haar kanker.
We kregen de CT scan te zien, waarop de tumor duidelijk te zien is, een bloedvat, de holle ader en waar de tumor allemaal groeit. Dat het een zéér agressieve tumor is wisten we al, een primair carcinoom qua Thymuskanker. Helaas al meer dan 8 cm breed en in de diepte niet heel duidelijk wegens al vergroeid met bepaalde zaken. Mama werd onderzocht, alles werd in detail besproken. En uiteraard zouden ze mama graag in UZ Gent behandelen. Veel van onze vragen konden ook niet éénduidig beantwoord worden,… UZ Gent heeft namelijk slechts 1 patiënt, max 2 per jaar met mama haar zeldzame kanker. En van de mensen met Thymus kanker zijn er ook erg veel met een thymoom, wat minder agressief is.

Met andere woorden, het is echt wel zéér zeldzaam en er zijn weinig cijfers over. Dat blijkt ook als je ziet hoeveel patiënten ze er per dag behandelen.
Voor de verdere behandeling hangt veel af van de resultaten van de PETscan, is het uitgezaaid of niet? Wat uiteraard een groot verschil maakt. Ik ga hier niet op de feiten vooruit lopen, maar kan wel zeggen dat elke arts die we al gezien hebben ruim de tijd maakt om met ons te spreken en onze vragen te beantwoorden en daar zijn we dankbaar voor.

Om 11u15 waren we klaar en we werden om 12u15 verwacht in AZ groeninge te Kortrijk voor de PETSCAN. Tegen dat we aan onze auto waren hadden we net tijd genoeg om stipt om 12u10 in Kortrijk te staan. Mama werd meegenomen en ikzelf mocht niet mee voor dit onderzoek. Mama was al die tijd nuchter moeten blijven, ikzelf ben dan naar de cafetaria gegaan om iets te eten. Het heeft me absoluut niet gesmaakt, omdat het allemaal nogal veel was. Mijn hoofd heeft hier uiteraard ook veel gedachten bij. Ik zou graag hebben dat mama er nog lang is. Ze is mijn steun en toeverlaat, we bellen elke dag, ze kent mijn pieken en dalen, ik vertel haar de dagelijkse beslommeringen, maar ook de leuke dingen. Op zo’n momenten besef ik extra hard hoe graag ik haar zie. Ik had daar die vreselijke ziekte niet voor nodig. Mijn papa is overleden op zijn 52 toen was ik 19 jaar,… Hoe zwaar en hard dit ook was, het was meteen ook de meest wijze levensles die ik kon krijgen. Ja ik toon het aan de mensen als ik hen graag zie. Ik zeg het hen ook letterlijk ” ik zie je graag”. Ik doe veel voor die mensen, ik uit mijn gevoel en ik praat er open over. Zo is dat ook al vele jaren zo met mama. Dat is denk ik onze sterkte…

Toen ze om 15u eindelijk klaar was met de petscan nam ik haar mee naar de cafetaria. Ze was namelijk al nuchter sinds 06u in de ochtend en er kwam een heerlijke geur van pannenkoeken op ons af. Daar had mama wel recht op, samen met een heerlijk kopje koffie! Zo gezegd zo gedaan!

Daarna zijn we nog naar Top interieur gegaan, waar we een nieuwe relaxzetel kochten voor mama. Die zou namelijk goed van pas komen tijdens de zware chemo die bijna op haar pad komt. Ze koos voor de ferrari onder de zetels 😉 Met alle knopjes en toeters en bellen, en gelijk heeft ze. En jazeker, we zijn erna nog een koffietje gaan drinken en hebben extra genoten van elkaars gezelschap.

Het worden nog spannende dagen om de uitslag van de petscan af te wachten, maar ze beloofden ons om spoedig iets te laten weten. Duim je met ons mee?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.