Sinterklaas Kapoentje

Vorig jaar schreef ik ook al over mijn memorabele herinneringen aan de Sint, zalige gedachten aan de kindertijd. Ik was en ben nog steeds fan en zat maar al te graag op Sinterklaas zijn schoot. Want haja, die bracht cadeautjes, zelfs als ik niet altijd flink was! Toch bracht hij elk jaar wat ik graag wenste. Zalige tijden!

Ook vorig jaar schreef ik nog eens een briefje naar Sinterklaas. Ik vroeg toen een boek van Pascale Naessens, en jawel! Sinterklaas kwam wel zeker!
Dus U-I-T-E-R-A-A-R-D schrijf ik dit jaar met plezier terug een briefje naar de goede Sint!
Het werd geleverd in zijn brievenbus te Ingelmunster met mijn schoentje en 2 wortels en uiteraard een lieve brief!
Genieten jullie mee? Ik laat dan op 6 december weten of hij kwam 🙂

Op de foto’s “pimpte” ik de brief nog wat, weet je wat het is, het oog wil ook wat natuurlijk!

Lieve Sinterklaas,

15-11-2019

Hallo, mijn naam is Isabel. Ik woon in ***, in de ***straat. Ik ben 42 jaar en al 42 jaar een héél braaf kindje. Naar jaarlijkse gewoonte schrijf ik graag mijn briefje opdat jijzelf, Zwarte piet en schimmel door de schoorsteen zouden komen met een pakje.

Ik doe dit jaar extra mijn best Sinterklaas, daarom ook mijn schoentje en mijn wortel voor je paard.

Ik zorg goed voor mijn kindjes, voor mijn man, voor mijn mama, voor de poes en de 2 honden. Ik probeer elke dag vers eten te koken, ga flink gaan werken, en ik probeer een harde werker te zijn.

Soms ben ik een kleine kapoen, want: dan eet ik stiekem chocolade op het werk en dat vind ik zeer lekker. Of chips als de kindjes slapen zodat niemand weet dat ik chips eet.

Dit kan ik supergoed: koken, schrijven, tekenen,…

Ik snoep graag letterkoekjes, speculaas, chocolade en maria-tjes.

Ik hoop echt dat je komt dit jaar,

Liefs, je lief braaf kapoentje Isabel

Mijn verlanglijstje:

Mijn Bullet Journal Sticker Set – Handlettering Accessory Set – Notebook Bujo Toolkit – 46-Delig

MUS Mijn Bullet Journal STICKERS120 pagina’s met stickers

Feeling Plantastic MAXI

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Vragenvuur

Wat is jouw “moment de luxe”?

Héél duidelijk vroeg in de ochtend wanneer iedereen nog slaapt. Ik ben een ochtendmens en sta graag vroeg op. Ik kan tijdens deze momenten zowel opruimen als poetsen, of gewoon de krant lezen of netflixen met een kopje koffie. Ik ben altijd teleurgesteld in het weekend als er nog iemand anders vroeg wakker is 😉

Wat ligt er altijd op je nachtkastje?

Een fles met spuitwater, sprankelend. Als de bubbels eruit zijn dan ververs ik de fles. Neusdruppels, oordoppen, keelpastilles, en boeken.

Hoe lang sta je ’s ochtends voor de spiegel?

Ik heb gemiddeld een kwartier tot halfuur nodig om me klaar te maken van A tot Z. Met kiezen kledij, haar kammen, me wassen, make-up enz. inclusief.

Van welke slechte gewoonte geraak je niet af?

Buiten aan de binnenkant van mijn lippen.

Wat is je favoriete feelgoodfood?

Chips met zout en daarna een glas ijskoude melk. Crazy I know.

Wat geeft je energie?

Een goed gesprek met iemand (diepgang mag), ME-time zoals in de ochtend, een wandeling in een mooi natuurgebied, reizen, nieuwe zaken ontdekken, de zee, een zonsopgang of ondergang, een verse ruiker bloemen kopen, creatief bezig zijn, anderen blij maken en verrassen of doen stralen,….

Waarvoor zou je graag herinnerd worden?

Iemand met een warm hart, die er altijd voor je was. Een creatief iemand, iemand met een hoek af, een specialeke, maar wel nen goeien hoek af 😉

Wat is de soundtrack van je leven?

Die heb ik echt niet, ik ben niet zo’n musiclover.

Wat is het eerste dat je ’s morgens doet?

Naar de WC gaan en ik moet hierbij bekennen dat ik scroll door social media dan.

Welke hype vind je totaal overroepen?

Dat je het druk moet hebben om cool te zijn? Overal en altijd moet roepen dat het druk druk druk is en dat je veel werk hebt? Mensen overdrijven graag ook….

Wat was je laatste activiteit op sociale media?

Instragam bekijken, naar de flimpjes van dochterlief.

Welk talent zou je graag bezitten?

Goed kunnen dansen zonder me te schamen of constant denken dat iemand kijkt en me slecht vindt.

Beter zijn in wiskunde. (ik kan er niets van en heb geen inzicht)

Op welk lichaamsdeel ben je stiekem het meest trots?

Mijn ogen, mijn borsten. Maar dat is niet stiekem, ik kom daar gewoon voor uit!

Waaraan heb je onlangs teveel geld uitgegeven?

Materiaal om te starten met mijn bullet-journal. 71 € een stickers, stiften, boekjes, … Maar ik vind het wel een goed investering want ik gebruik het ook echt!

Wat neem je mee naar een onbewoond eiland?

Zoveel mogelijk natuurlijk 🙂 Maar zeker pen en papier, tandpasta en oordoppen, ….maar euhhh, dat zijn van die vragen, ik ga daar nooit naartoe gaan natuurlijk…

Welke geur maakt je nostalgisch?

Ik geniet enorm telkens als ik een pakje koffie open. Het doet me denken aan mijn meme, daar moest ik de bonen zelf malen in zo’n molentje.

2b10fb8b-bc35-4ccf-8660-5a9377ae1602
Hij zal er ongeveer zo uit, maar iets pastelgroener…

Wanneer heb je voor het laatste gehuild?

Ik ken er geen precieze datum op kleven, maar meestal uit onmacht. Frustratie om de stiefzoon en ruzie met de papa om “te situatie”.

Waarvoor ben je altijd in de mood?

Op reis gaan, gaan wandelen op een nieuwe plek, en naar de cinema gaan 🙂

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

“Blijf altijd jezelf, jij bent de regisseur van je leven.”

Professioneel: schrijf altijd zelf het verslag van een meeting, het kost wat meer werk, maar je hebt er zeker voordeel bij want je hebt het zelf in handen.

Wanneer ging je voor het laatst op de weegschaal staan?

Gisteren, maar dat was vooral omdat ik onze puppy wilde wegen, Alice. Ze weegt nu 8.2 kilo.

Inspiratie: “Vragenvuur”. Wekelijks op post in het weekendmagazine van De Morgen.

Maar ook deze blog: shoutyourheartout

Kriebel – Krabbel …

Een hoofd die vol zit met ideeën en creatieve processen. Daar, in die fase zit ik momenteel.
Het begon met een blogpost lezen over een bullet journal. Ik las dit: blog Fiekefatjerietjes

Wat opzoekwerk en surfen deed me uitkomen bij een soort naslagwerk maken voor mezelf en mijn nakomelingen. Klinkt heavy hé? Maar als kind hield ik ook al dagboeken bij.

Ik ben gestart met een goedkoop HEMA exemplaar.
Ik maakte hierbij een index met verschillende categorieën, uiteraard de normale agenda, verjaardagskalender, gekeken series op Netflix, gelezen boeken en verlanglijstjes, wat ik geef als cadeau en wat ik krijg, de quote van de dag en ga zo maar door….
Er bestaan massa’s  mooie zaken die je kan maken om je pagina’s te versieren.
Ik ben aan de slag gegaan met stiften, stickers, en boekjes en met de meiden hun washi- tape. (het voordeel van 2 tienermeiden in huis)
Ondertussen ben ik mijn eigen “boekje” aan het bijhouden als zijnde bullet-journal gewijs, maar geen A5 formaat, dat is me te klein.
Maar ik legde ook nog een ander duurder boekje aan met lederen kaft. Met gedachten, hersenspinsels, ideeën,… Eigenlijk gewoon wat ik kwijt wil.
Ik ben namelijk altijd al een verzamelaar geweest van boeken, schriftjes, stiftjes, enz. Nog altijd heb ik er een zwak voor en ik kan er best veel geld aan uitgeven ook. Ik koester dat.

Dus ja het is hier op de blog wat stiller, want ik ben bezig met écht papier, stiftjes enz.
Het is mijn ontspanning en ik merk dat ik er rauwer schijf dan op de blog. Want op de blog zijn er mee-lezers, daar niet en dan durf ik net iets sneller van leer trekken over bepaalde zaken 😉
Vermoedelijk zal de bullet journal evolueren, dat spreekt voor zich, maar ik geniet er echt wel van om in bezig te zijn.

Maar geen paniek, ik heb nog genoeg inspiratie voor hier ook 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Tenniselleboog

Het is de laatste tijd extreem druk en deze week staan een paar doktersvisites op het programma. Vrijdag moet mama een scan krijgen en zullen we de status weten van de tumor na de chemo en radiotherapie. Dat dit best wel spannend is hoef ik er denk ik niet bij te vertellen.

Ikzelf sukkel al van in mei-juni met een tenniselleboog, maar dat ging van kwaad naar erger. Op den duur had ik pijn bij alles wat ik deed. Allé, nog altijd dus. Gaande van tanden poetsen, gat vegen, haar kammen, kopje koffie opheffen, handtas dragen,… noem maar op. Ik dacht dat het zou overgaan als ik lang genoeg zou afwachten, maar helaas.

Ik kreeg van de huisarts al ontstekingsremmers, maar die doen echt niets. Dus ben ik vandaag uiteindelijk naar een specialist gestapt. Het adres kreeg ik van iemand die daar ook nog mee sukkelde. Zo gaat dat met dokters, dat is vaak ook mond aan mond reclame. Dus kwam ik vandaag na een wachttijd van een maand terecht bij dokter Mylle in het Sint Vincentiusziekenhuis in Deinze.
Heel sympathieke man en het verdict: inderdaad een typische tenniselleboog.

Aan de buitenkant van de elleboog zitten twee pezen die zorgen voor het strekken van de pols. De vier pezen aan de binnenkant dienen voor het plooien van de pols.
Bij een tenniselleboog (epicondylitis lateralis) zijn de strekpezen ontstoken.

Ik heb geluk, het heeft niets met de leeftijd te maken ;-), ook jonge mensen kunnen het krijgen.
Dit is het gevolg van overbelasting, al dan niet door het beoefenen van een sport. Vooral langdurige repetitieve (herhaaldelijk uitgevoerde) handelingen en gebruik van trillend gereedschap zijn de boosdoener. Ikzelf zou eerlijk gezegd niet goed weten met wat ik mijn arm overbelast zou hebben. Want ’t is nu niet dat ik zo’n sportieve griet ben.

Ik kreeg vandaag een eerste infiltratie met cortisone. Op 05-11 moet ik terug en nemen ze een echo. Als de pijn dan niet verdwenen is volgt een 2de infiltratie. Mogelijks nog een derde. Als dat niet helpt dan volgt een ingreep, maar dan zit je een maand met je elleboog in het gips en daar zit ik nu echt NIET op te wachten. Dus de infiltraties mogen hun werk doen!
Maar de eerste stap is gezet, en stappen zetten, dat is vooruit gaan.

IMG_0936

Slaap kindje slaap…

Mijn echtgenoot kan zeker kampioenschappen winnen met zijn slaap. (als die al zouden bestaan).
Hij wint met voorsprong: – om het snelst inslapen – om het diepst slapen – en last but not least het minst makkelijk wakker worden.
Van die middelste ben ik stikjaloers!
Ik slaap al 18 jaar met oordoppen en word heel snel wakker van geluiden. Als je dit combineert met het laatste punt waar mijn man kampioenschappen zou mee winnen, dan kan ik je vertellen dat het soms wel eens voor spanningen zorgt.
Mijn man gaat vrij vroeg slapen, om 21u15 ligt hij al in dromenland. Maar elke morgen om 04u30 loopt zijn wekker af. Hij werk van 06u tot 19u, zeer lange dagen dus. Maar die strijd met zijn wekker, daar moet ik dus vaak van mee genieten.
04u30 wekker 1. Maar dat is dus met een mega irritant geluid en zijn wekker staat zeer luid! Tegen dat hij het hoort ben ik al KLAARWAKKER! Hij drukt op snooze.
04u40 wekker 2. Hij zit al terug even diep in zijn slaap en ik ben nog niet terug ingeslapen na wekker 2. Hij drukt opnieuw op snooze.
Wekker 3-4-5-6-7-8 gaan om de 5 minuten af. Tegen dan lig ik vaak al te balen in bed en ben ik al viesgezind. Ik heb hem dan ook al een paar keer geduwd. Rond 05u15 strompelt hij meestal uit bed en dan moet ik terug nog wat slaap zien te vinden tot 06u15, het uur waarop mijn eigen wekker gaat. Maar dat gaat moeilijk, want ik slaap niet zo snel terug in…

Ik hoef je niet te vertellen dat dit dagelijks tafereel al wel voor wat discussie zorgde. Want neen volgens hem zou dat niet lukken als hij zijn wekker later zet.
Volgens hem ben ik ook gewoon veel te gevoelig en “kan hij er toch niet aan doen dat ik zo licht slaap?”.

Het gevolg ervan is dat ik vaak in de jongste zijn kamer slaap de week dat hij er niet is. ZALIG is dat! Doorslapen en niet gewekt worden. Alleen denk ik dat onze poetsvrouw er niets van snapt. Die denkt waarschijnlijk dat het slecht gaat in ons gezin 😉 Want ik verleg dan mijn donsdeken, kussen enz. en mijn plaatsje in bed is onbeslapen.

Maar slaap en mezelf, Isabel. Het is iets bijzonders. Ik kan ook helemaal niet tegen slaaptekort. Iedereen kent wel die uitdrukking van oudere mensen die zeggen “dat ze daar niet meer zo goed tegen kunnen als vroeger”.
Awel, ik heb daar nog nooit tegen gekund, ook niet als ik een tiener was. Lang uitgaan met zelfs uitslapen was niets voor mij, ik ben de dag erna zo mottig als iets. Wetende dat ik dan nog geen alcohol drink, dus daar kan het niet aan liggen.
Vraag maar aan de vriendinnen waar ik mee in de chiro zat. Ik kan daar echt niet tegen en was altijd de eerste die naar bed ging.
Vaak aanzien ze je op feestjes dan als saai. Maar eigenlijk is dat gewoon omdat ik weet dat ik me de dag erna niets waard voel of omdat ik op dat moment gewoon echt moe ben en naar bed wil. Waarom zou ik daartegen vechten?

Ik vind uitgaan en afspreken fun, maar lig net zo graag terug op tijd in mijn bed.
Wat voor mij ook de hel is (en waar mijn man sterk in is) is wanneer je eindelijk naar huis denkt te gaan, maar er plots iemand van de bende nog het idee heeft een frietje te gaan eten. Neeeeeen!!! Ik wil geen frietje of slaapmuts, ik wil gaan SLAPEN.
Dan heb ik nog niet gesproken over het feit dat ik de BOB ben. Ik zie dan alle anderen “schuiven” en vaak hetzelfde vertellen. Maar zij “voelen echt niets” denken ze dan. Zucht….
Het is niet omdat ik geen alcohol lust, maar ik heb er gewoon totaal geen behoefte aan. Tot mijn 36ste dronk ik NOOIT, nu drink ik al wel eens een glas, maar het hoeft niet echt voor mij. En bier, BAH, echt niet lekker!
Ik heb dan nog de indruk dat degene die wel dronken en lang kunnen opblijven er de dag erna bitter weinig last van hebben. Ikzelf vind het vaak zo’n zonde dat ik me mottig voel dat ik net daardoor graag op tijd ga slapen. Saai? Dat kan. Soms ben ik zelfs bang dat ze me een aansteller vinden.
Onlangs op een feestje was mijn man in vorm en ik wou eigenlijk naar bed. Het was toen 01u30. Dan ben ik denk ik een beetje een zuurpruim 😉 Want de uitgaanders vinden het maar saai dat je naar bed wil en je man wil meenemen.
‘k Heb dan ook mega bewondering voor mensen die in de nacht werken! Dat zou onmogelijk zijn voor mij.

Soit, slaap is dus een beetje een issue bij mij. ‘k Wou dat het anders was, maar helaas.
En uiteraard ben ik stikjaloers op mijn man.

Iemand tips voor mij?

Deze week minder zorgzaam.

Zorgzame mama. Ondanks het feit dat ik hard werk ben ik inderdaad wel die zorgzame mama. Meedenken en altijd wel dingen aan het hoofd.
Die zwemtas, balletzak, dingen wassen of klaarleggen, zaken regelen, planning maken voor het eten, planning maken voor de boodschappen, boodschappen zelf doen, betalingen inplannen, tafel dekken, lekker eten op tafel toveren knuffelen, luisteren, advies geven, … Als je naast je voltijds werk ook nog de “home-manager” bent dan komt daar wel het één en ander bij kijken.

Jezelf in de schaduw zetten voor je gezin. Je eigen behoeftes soms achterop stellen omdat iemand uit het gezin je nodig heeft. Zorgen die mijn man mijn inziens niet heeft. Toch zeker niet in de mate zoals ik ze heb.

Iemand die gelukkig is als zij gelukkig zijn. Als ze alles hebben wat nodig is qua zorgen.

In de vakantie echter en met de kinderen die ouder worden durf ik wel al eens meer klusjes uit handen geven. Dit weekend hebben de kinderen mijn wagen langs binnen mee gepoetst, hebben ze mee het onkruid in de voortuin weggedaan, moest eentje stofzuigen en terwijl ze thuis zijn durf ik ook nog wel wat meer uitbesteden zoals de plooiwas doen, de ramen lappen,….

Het eerste waar zij aan denken is “wat krijg ik daarvoor?” vijf euro? 10 euro? Waar ze het mijn inziens met plezier zouden moeten doen. Want wat hebben die mannen te doen op een dag? Uitslapen? Netflix kijken? Knutselen?
Toch geef ik met plezier die 5 euro, ze morren minder en kunnen er nog iets mee doen. Al ben ik echt wel van mening dat dit eigenlijk automatisch zou moeten gaan.

Terug naar dat zorgzame. Meestal als ik een avond weg moet voor het werk enz zorg ik ervoor dat er eten voorzien is en dat zij het enkel en alleen moeten opwarmen. Zoals lasagne bijvoorbeeld. Dan hebben zij geen werk en zorgen.
Deze week vertrek ik woensdagnamiddag naar Lyon omdat ik donderdag 5 Franse mensen moet interviewen voor een job in Frankrijk. Ik zal er dus niet zijn op woensdagavond, dan ga ik lekker uit eten met mijn vriendelijke homo – collega van in de 50-tig en ik zal pas laat thuis zijn donderdagavond uit Lyon.(dat van dat homo zijn zegt iedereen trouwens maar ga ik eens verifiëren die avond ;-)) Zelfs voor de ontbijttafel moet ik niet zorgen, want ik schuif heerlijk mijn voeten onder tafel op hotel. Zalig vind ik dat buitenshuis eten en zeker op hotel, ik hou van die ontbijtjes.
Dus deze week zet ik even mijn zorgzame moedergevoel opzij. En reken ik op mijn man. Ik ben haast zeker dat de frituur één keer op de menu zal staan. Maar ik zal het me niet aantrekken.Het bedrijf  waar mijn man werkt is namelijk collectief gesloten, al werkt mijn man nog 14 dagen door. (zot zijn doet geen zéér)

De voorbije maanden waren zwaar en dat voel ik. Een hoestje die niet overgaat, een tenniselleboog die me parten speelt…
Misschien is het ook omdat ik aftel naar het verlof, want het is in zicht. Nog 7 werkdagen werken en het is zover.

Maar euuh, moraal van het verhaal, deze week ben ik eens minder zorgzaam en ik voel me er niet eens schuldig over. Ha!

74 vandaag

Ik denk dat ik wel kan stellen dat ik als kind een papa’s kindje was.

Heerlijk vond ik dat als hij elke ochtend boterhammen voor me smeerde. Of als hij me in bed onderstopte, me kietelde en ik zelf zijn schaterlach hoorde. Die lach, die hoor ik nog altijd. Zot hé?

We hebben ook vaak liggen rollebollen in ons kleine tuintje. Hij liep op zijn handen of zat op handen en knieën. Samen ravotten, daar deinsde hij niet voor terug.

In de grote vakantie (deze tijd dus) was hij zot van de tour de France. Hij volgde elke etappe nauwkeurig op. Ook voor een bokswedstrijdje durfde hij al eens opstaan, ook als het daarvoor nacht was.

Huishoudelijke klusjes werden ook wel eens samen gedaan, mijn papa was namelijk een nieuwe man ziet u. Koken, poetsen, hij deed het allemaal. Net zoals het klussen in huis en in de tuin.

Zijn wagen was zijn trots. Die blonk ALTIJD als een spiegel. Zot hoeveel uren hij daarmee bezig was. Als het buiten regende en hij zette de wagen binnen, dan droogde hij die zowaar af omdat hij droog zou zijn en blinken. Grappig was dat en ik heb er hem meermaals mee uitgelachen.

Vloeken, dat kon hij ook. Maar met een dochter al mij was het al eens nodig om te vloeken denk ik.

Hij geloofde er ook steevast in dat hij de lotto zou winnen op een dag. Hij bereidde die nummers keurig voor op een blaadje en de lotto: believe me, dat was serieuze business zulle. Ik nam hem ooit in de maling. Hij volgde de lotto altijd live mee als het op TV uitgezonden werd. Hij was er namelijk zeker van dat hij die ooit zou winnen. Op een dag moest hij naar “het groot toilet”, maar geen nood, ik zou de nummers afroepen en dan kon hij afstippen of hij dat nummer had. Ik was tiener en had uiteraard snel een reeksje van 6 juiste cijfers overgeschreven. Ik riep het eerste cijfer af en die had hij, ik riep het 2de af en die had hij ook… en zo dreef ik het verder op. Ik ben doorgegaan tot 6 punten! Die vloog van het toilet en kwam naar ons toe gelopen in zijn blote kont!!! JIHAAA 6 cijfers en de lotto gewonnen. En toen… moest ik zeggen dat het een grapje was. Ohhh maar hij was zo kwaad. Ikzelf vond het wel grappig, maar het heeft wat tijd gehad voor hij dat kon plaatsen. 😉

Hij gaf me een stuk seksuele voorlichting en zei dat ik altijd de pil moest nemen als ik zou vrijen met een jongen. Op dat vlak zijn wij thuis altijd open geweest. Als kind denk je vaak dat je ouders ouderwets zijn, maar als ik er achteraf op terugkijk waren die van mij best wel mee met hun tijd.

Hij kon ook luisteren naar de dagelijkse bekommernissen. Gaf raad en advies.

En viel net zoals mijn man nu ook meteen in slaap van zodra hij in de zetel plofte.

Handig was hij ook en wat hij niet kon dat leerde hij zichzelf aan. Hij legde nieuwe elektriciteit in mijn kamer, ik kreeg nieuw behangpapier en mocht een nieuwe kamer kiezen. Top herinneringen.

Het was zo’n harde werker, geen stilzitter ook. Maar bezig zijn met zijn handen.

Hij was ook zo’n trotse man en op zondag zat hij piekfijn in zijn kostuum. Dan werden zijn krullen perfect in de plooi gelegd. Als je hem zag zou je gedacht hebben dat hij ergens directeur was. Hij vond dat belangrijk om er onberispelijk uit te zien.

En toen was ik 17, kwam ik in de zomer thuis van een chirokamp en bleek er niemand thuis te zijn. Bleek dat papa onwel geworden was en dat er longkanker werd vastgesteld.

Hijzelf was net 50 geworden. Hij voelde al van in het begin dat het niet goed zat met die pijn, ook als zijn ene long verwijderd werd. Hij kreeg nog radiotherapie na de operatie maar dat mocht niet baten. We zagen hem aftakelen van een gespierde fiere man naar een schim van zichzelf. Mens onwaardig. Hij vroeg meerdere keren om euthanasie, maar die wetgeving was toen nog niet goedgekeurd. Dus dat kon niet.

Hij kon me toen nog troosten, mijn hoofd naast het zijne op zijn ziekenhuisbed. Wij knuffelden vaak, hij was mijn teddybeer. En hij was zijn leven lang rug patiënt en noemde mijn handen de gouden handjes. Tubes zalf die ik daarop uit masseerde, ik ben de tel kwijt.

Na een lijdensweg om “U” tegen te zeggen stierf hij. Ik was intens verdrietig, naast de ‘opluchting’ dat zijn lijden voorbij was. Als ik verdrietig was, was er onder andere papa die dat altijd direct door had en die dat altijd zag. Die was er niet meer. Ik voelde me verloren in mijn gevoel.

Inmiddels heb ik meer dan een half leven geen vader meer. Ik was een jonger 20-ger en word dit jaar 42. Ik mis hem. Het is inmiddels zo ‘gewoon’ dat ik, dat je er wel leert mee omgaan. Als ik naar mijn mama ga, denk ik er echt niet meer over na dat hij daar zou moeten zijn. Toen ik kinderen kreeg en huwde enz, ja, toen miste ik hem. Ik denk niet elke dag aan hem. Ik mis hem niet elke dag. Maar ik mis zijn lach, hij zou zelfs eens mogen vloeken op me of goede raad geven. Het is geen open wond meer. Het is een litteken. Dat is pijnlijk en tegelijk prima. Want zoals al eerder gezegd en geschreven, het was een zéér wijze levensles om te leven in het NU en alleen te piekeren over de zaken die er ECHT toe doen ipv een ramp maken aangaande bepaalde zaken.

Vandaag is het zijn verjaardag. Hij zou 74 geworden zijn in plaats van 52. Hij moest al veel missen en wij moesten hem al veel missen. Maar het is ok. Ik kan het plaatsen. Ik klink op hem vandaag en op het leven die zo schoon kan zijn! Met opgegeven hoofd! Gelukkige verjaardag papa, ik denk met trots aan je terug!

Together strong.

Soms zijn er van die blogposts waar je veel zou kunnen over schrijven, maar waarbij je aarzelt.

Omdat ze erg diep inkijken op je privé leven.

Ik heb er dus even over gedaan of ik deze hier vrijuit zou schrijven, maar het leven is niet alleen maar rozengeur en maneschijn en een woordje tussen je man en jezelf maakt nu eenmaal deel uit van het leven.

Het gaat ook niet om gelijk krijgen of fout zijn. Het gaat om gevoelens, verschillende meningen, karakters en het toch samen tot éen geheel doen komen.

Tom en ikzelf zijn ondertussen al verschillende jaren samen en ik vind het nog steeds een schat van een man. Een hottie ook, want voor mij een echter knapperd met stijl en smaak.
Ik ben voor hem gevallen voor wie hij is, hij is nog steeds dezelfde man. Een harde werker, gevoel voor humor, knap gekleed, lief, enz… Ik kan nog wel een tijdje doorgaan.

Samen bouw je een leven op.

In ons geval een nieuw samengesteld gezin waarbij mijn 3 kids van 2 keer 13 jaar en 1 keer 18 jaar twaalf op de veertien dagen bij ons wonen. En dan hebben we de jongste, zijn zoon van 10 die week om week bij ons woont. De grootste woorden bestaan over de kinderen denk ik.
Wij komen op de meeste vlakken eigenlijk goed overeen. Reizen, interesses, samen lekker eten, hetzelfde type mensen fijn vinden,…

Op 2 grote vlakken komen wij minder overeen. Werken en het materiële. Die 2 staan voor mij niet op nummer 1, bij mijn man staan ze beide erg hoog aangeschreven.

De jaren dat we samen zijn, die zijn in ieder geval voorbij gevlogen. Wij zijn het grootste deel van de tijd erg gelukkig, soms zweven we nog eens samen als 2 pubers.
Op die momenten zijn we lief, dagen elkaar uit, doen leuke dingen en vinden we de ander de beste partner die we wensen konden. Zalig! Genieten is dat.

En ja soms zijn er momenten dat het moeilijk loopt en dan lopen we naast elkaar in plaats van hand in hand. Dan zou een handleiding soms wel eens handig kunnen zijn.

Want mister T wil dan alles meteen uitpraten en ikzelf ben niet zo. Ik moet eerst bedaren, rustig worden en nadenken voor ik daarover kan praten. Want praten met mij in mijn volle emotie of woede, dat staat gelijk aan escaleren omdat we beide dingen zeggen die we beter niet zouden zeggen. In mijn opzicht kan niet alles meteen opgelost worden of uitgepraat worden en moet ik er eerst eens over nadenken. In dat van hem wel. (als hij gelijk krijgt ;-))

En jawel, dan hebben we in sneltempo een vol onweer met alles erop en eraan, met bliksemschichten, donder en hevige regen. (lees ook tranen van mijn kant omdat ik me niet begrepen voel). En dan leef je wat naast elkaar omdat je elkaar niet begrijpt.

Het issue deze week was het thema WERK.

Al heel zijn leven werkt mijn man hard. Elke morgen staat hij op rond 04u30-05u en hij zit zeker voor 06u achter zijn bureau. Tijd om deftig te ontbijten neemt hij niet, de eerste koffie neemt hij dan ook op zijn werk. Ook het middagmaal moet soms inboeten en wordt een simpele yoghurt of banaan. (ik zou NOOIT zo willen leven)

Als ik geluk heb is hij stipt thuis voor het avondeten van 19u. Als ik pech heb is hij later, ik heb zo af en toe eens pech en moet daar vooral niet veel over zagen. Maar dat is het verschil tussen een hamburger of kipfilet die precies op smaak is of eentje die helemaal uitgebakken is of te droog.

Het was de laatste maanden héél erg druk omdat ze een nieuw gebouw hebben geplaatst en alles moest geregeld worden, van eerste steen tot en met de verhuis.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat er altijd wel iets is waardoor het druk is. Een werknemer die zijn ontslag indiende, iemand die langdurig ziek is, een erg groot project die af moet,….

En daar komt ie: “Soms lijkt het alsof hij liever werkt dan dat hij bij mij is.”

En daar ging de hele discussie over.

Zodra ik begin over “meer tijd samen, of werk op de eerste plaats” treedt bij hem zijn verdedigingsmechanisme in werking en zitten we in no-time op elkaar kap over andere zaken en wie nu gelijk heeft en niet.

Terwijl mijn initiële schreeuw om aandacht gaat “Ben ik wel belangrijk genoeg voor je? Toon het me en doe moeite”.

Mijn gezegde is werken om te leven, maar soms lijkt zijn gezegde leven om te werken. En daar zitten we niet zo goed op één lijn.

Streven om verder te komen in het leven of je dromen achterna gaan: daar is natuurlijk niets mis mee, dat wil ik ook wel en daarom werk ik ook voltijds en hard in plaats van halftijds. Maar het kan je de spuigaten uitlopen als het enige waar je lover nog aan denkt zijn werk is. Of tenminste, als het zo lijkt over te komen. De voorbeelden, die laat ik hier even voor wat ze zijn, maar ze zijn er wel.

Hoe kan het dat sommige mannen zulke workaholics zijn? Ik zocht het even op. Drs. R.E. Klein, psychologe bij Max Ernst GGZ: De status die het werk hem verleent of de toekomstige financiën die het oplevert, zijn voor jouw partner dermate belonend, dat zijn prioriteiten op het werk liggen. Jouw partner is dan erg toegewijd en behandelt zijn baan als een relatie in plaats van een transactie (uitwisseling van vaardigheden en kennis, waar een beloning tegenover staat)”, vertelt ze.

“Eenmaal in die fase beland, is iemand bereid om steeds meer te geven, waardoor er minder tijd overblijft voor de belangrijke relaties met de geliefde, familie en of vrienden. Daarnaast kan een baan ook onzekerheid opheffen, als je vriend bijvoorbeeld een negatief zelfbeeld heeft. Ook als je vriend armoede gekend heeft in zijn kinder- of jeugdtijd, kan een baan heel belonend voor hem zijn.”

Mijn man kende zeker geen armoede, maar de rest, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

Er zijn ook momenten dat ik daar erg goed mee om kan, ik ben een zeer zelfstandig iemand en kan van tijd tot tijd ook eens genieten van rust, een boek lezen of netflixen in mijn eentje.

Maar goed, ja er is een ander…. En ik ben jaloers op die ander. Namelijk zijn werk.

Maar hey, we hebben erover gepraat. Voortaan beginnen we te eten om 19u als het eten klaar is en wachten we niet langer tot hij thuis is. (één van de zaken) Ik doe mijn best en hij zal zijn best doen.

Op het einde van de rit gaan we verder en zitten terug op één lijn. Maar toch met elk onze verwachtingen.

We moeten zelf wel nog proberen om de zaken wat deftiger rustig uit te praten. Maar we zijn nu eenmaal 2 hevige en passie volle of temperament volle mensen.

We leren maandelijks dat we water bij de wijn moeten doen.

Soms moet je gewoon zwijgen omdat je geen ruzie zou hebben of het niet zou escaleren. (voor ons beide niet evident)

Maar we doen ons best en doen moeite, en zolang we dat doen dan zit het goed zeker?

Ik haat die ruzies, ik ben zeker hij ook. Maar soms zijn ze nodig om verder te kunnen en door te gaan. Om afspraken te maken. Om elkaar terug te vinden als je even verdwaalde.

Soms hou je als partner de ander ook eens een spiegel voor, maar dan moet je het uiteraard wel willen zien.

Daar gaat soms wat tijd over.

Het uitpraten hoort erbij, al ben ik zeker dat wij dat nog beter zouden moeten kunnen. Het is met vallen en opstaan en elke dag bijleren.

Maar we geraken er wel. Together strong.