Kriebel – Krabbel …

Een hoofd die vol zit met ideeën en creatieve processen. Daar, in die fase zit ik momenteel.
Het begon met een blogpost lezen over een bullet journal. Ik las dit: blog Fiekefatjerietjes

Wat opzoekwerk en surfen deed me uitkomen bij een soort naslagwerk maken voor mezelf en mijn nakomelingen. Klinkt heavy hé? Maar als kind hield ik ook al dagboeken bij.

Ik ben gestart met een goedkoop HEMA exemplaar.
Ik maakte hierbij een index met verschillende categorieën, uiteraard de normale agenda, verjaardagskalender, gekeken series op Netflix, gelezen boeken en verlanglijstjes, wat ik geef als cadeau en wat ik krijg, de quote van de dag en ga zo maar door….
Er bestaan massa’s  mooie zaken die je kan maken om je pagina’s te versieren.
Ik ben aan de slag gegaan met stiften, stickers, en boekjes en met de meiden hun washi- tape. (het voordeel van 2 tienermeiden in huis)
Ondertussen ben ik mijn eigen “boekje” aan het bijhouden als zijnde bullet-journal gewijs, maar geen A5 formaat, dat is me te klein.
Maar ik legde ook nog een ander duurder boekje aan met lederen kaft. Met gedachten, hersenspinsels, ideeën,… Eigenlijk gewoon wat ik kwijt wil.
Ik ben namelijk altijd al een verzamelaar geweest van boeken, schriftjes, stiftjes, enz. Nog altijd heb ik er een zwak voor en ik kan er best veel geld aan uitgeven ook. Ik koester dat.

Dus ja het is hier op de blog wat stiller, want ik ben bezig met écht papier, stiftjes enz.
Het is mijn ontspanning en ik merk dat ik er rauwer schijf dan op de blog. Want op de blog zijn er mee-lezers, daar niet en dan durf ik net iets sneller van leer trekken over bepaalde zaken 😉
Vermoedelijk zal de bullet journal evolueren, dat spreekt voor zich, maar ik geniet er echt wel van om in bezig te zijn.

Maar geen paniek, ik heb nog genoeg inspiratie voor hier ook 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Veerkracht

Veerkracht is het vermogen om je aan te passen aan stress en tegenslag en daar misschien zelfs sterker uit te komen. Kunnen omgaan met de kleinere en grotere ongemakken van het leven. Dat veronderstelt een goede balans tussen draagkracht en draaglast. En over voldoende natuurlijke weerstand beschikken tegen de stress die deel uitmaakt van het leven.

Dat was het onderwerp van een thema namiddag die mijn collega en ik volgden gisteren te Gent.
Anouk Van Laere was gastspreker, een medewerker van Securex.

Hoe kunnen werknemers beter omgaan met stress en burn-out? Securex zweert bij eenvoudige tips: op tijd rusten, herstelmomenten inbouwen, een gezonde levensstijl aanhouden, je stress doseren, je grenzen leren kennen én aangeven.

Met trots kan ik melden dat ik daar sterk in ben. Ik kan zeggen foert, nu niet ook al bellen ze op de GSM. Ik surf mijn grenzen stellen en neen zeggen. Ik heb zeker stress, maar niet constant en kan het gelukkig ook loslaten. Als ik blog, als ik een netflixserie kijk, als ik ga wandelen met de hond, als ik schrijf, als ik de krant lees, als ik een boek lees….

Dat is soms tegenstrijdig, beseft Anouk Van Laere. “Vooral bij werknemers met veel volharding en een groot engagement, die veel waardering krijgen en bij wie het werk een prominente rol in hun leven inneemt.”

Het onderkennen van klachten is voor iedereen de eerste stap. “Het gevoel bij burn-out is dat het licht van de ene dag op de andere is uitgegaan. Mensen zijn plots opgebrand. Tijdens het herstel geven ze meestal toe dat er wel degelijk knipperlichten en signalen waren: heftige emoties, keelpijn, niet kunnen slapen of plots wakker worden.”

Ook vergeetachtigheid, even hard werken voor minder resultaat en je anders gedragen tijdens sociale contacten zijn niet te miskennen waarschuwingen. “De meeste slachtoffers hebben die symptomen te lang genegeerd en waren intussen te veeleisend voor zichzelf”, aldus Anouk Van Laere.

Wie een burn-out te boven wil komen, moet leren luisteren naar de signalen van zijn lichaam. “Dat klinkt soft maar het is zo. Bekijk je balans werk-privé en zorg voor afwisseling tussen in- en ontspanning. Wat geeft je energie en wat geeft je stress? Stressoren moet je leren begrenzen: handel kleine zaken meteen af. Slapen, eten, bewegen: je bent zelf voor een stukje verantwoordelijk”, adviseert Anouk Van Laere.

Maar veerkracht was de titel. Dat is voor iedereen anders. Wat is de grens? Wanneer is het teveel? Neen durven zeggen en je limieten stellen is ook karakterieel. Ik ben vrij extravert en mijn mening op een beleefde manier zeggen maakt al heel mijn leven deel uit van wie ik ben. Waarom zou ik dat opkroppen? Ontspanning en ME-time, dat heb ik keihard nodig in mijn drukke leven. Dat houdt me nu eenmaal recht!

Wat ik vooral top vond aan die namiddag was het oplijsten van de energiegevers en energievreters, zowel op werkvlak als privé.

Een oefening die iedereen eens zou moeten doen. Je leert eruit en je kan bepaalde vreters misschien eens aanpakken. Zelf moest ik er eigenlijk niet zolang over nadenken wat me energie geeft en wat me energie kost.
En vooral, de energievreters op het werk waren het moeilijkste om in te vullen voor mij.

Dat zit dus wel goed zeker? 🙂

Enkele van mijn energie-gevers kan je hier terugvinden sie:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

Back to reality…

Geen spannende of veel vertellende blogpost.
Het zomerverlof is voorbij, de school terug begonnen en we zitten terug middenin de rush van het leven. Op het werk is het erg druk gezien mijn zaakvoerder een bedrijf overnam in het Gentse en ik nu bepaalde zaken voor 2 bedrijven moet doen. Ik kom dus tijd tekort… Maar ik zal jullie niet lastigvallen met saaie zaken over mijn werk.

De jongste (11) zit nu in het 5de leerjaar, met maar liefst 30 andere klasgenoten! Mijn inziens veel te veel kinderen om iedereen deftig te begeleiden. Eindeloos respect dus voor de leerkrachten. Want die van ons heeft ADHD maar hij is vast niet de enige met extra zorgen. Je moet het dus maar doen als juf met 31 kinderen…. Hoedje af! Al baart het me wel zorgen. Junior kijkt graag rond, heeft moeite om lang geconcentreerd te luisteren, praat graag, is filou,…. Met 31 klasgenoten zullen er volop prikkels zijn…

De dames (tweeling) zitten voor het eerst sinds een paar jaar terug samen in de klas. Het 3de middelbaar Economie. Onze 2 puberdames van bijna 14 kunnen nogal kattig zijn tegen elkaar eerlijk gezegd, maar ze vonden het dan toch best ok om samen in de klas te zitten.

De oudste wordt 19 in januari en gaat dus naar het hoger. Al een hele vakantie vragen we hem wat hij zal doen volgend jaar na zijn 6de wiskunde-wetenschappen, maar hij weet het nog niet. Geen wiskunde meer, dat staat wel vast. Ik heb nu een ultimatum gesteld aan hem en hij moet tegen dit weekend een beslissing nemen. Hij twijfelt tussen Psychologie, TEW (toegepaste economische wetenschappen) en bedrijfsmanagement. Benieuwd wat hij zal kiezen. En ja je wil als ouders tips geven en toekomstgericht meedenken, maar eigenlijk moet hij ook kiezen met zijn hart. Want wat wil je als ouder het liefste? Dat je kind gelukkig wordt in het leven.

De naschoolse activiteiten zijn opnieuw gestart. Dus TAXI-mama is weer volop van de partij. Beau danst op maandag en woensdag, Luna doet atletiek op dinsdag en donderdag, junior Jakke wil badmintonnen op vrijdagavond en de oudste heeft de fiets.

Trouwens, over fietsen en wagens gesproken… De oudste moet ook starten aan zijn rijbewijs. (allé, mag, want dat mag al een jaartje.)
Maar mijn man rijdt met een automatische wagen, ikzelf ook en mijn ex-man ook. Die van mij en mijn ex zijn bedrijfswagens en daarbij mogen de kinderen niet met de wagen rijden. Die van mijn man is leasing op de zaak, maar zou mijn man hem niet toevertrouwen…
Dus hoe doen jullie lezers dat met de kinderen? Een wagen kopen? Wat moeten ze zelf betalen en wat betaal je als ouder? Niet evident en wij hebben 4 kids, dus dat kan een dure bedoening worden en moet doordacht worden…

Je ziet, een druk leven op heden, wat dagdagelijkse zorgen… maaaaaaaar ik heb goede vooruitzichten want op 20-09 vertrekken mijn man en ik een weekje naar IBIZA zonder de kinderen. En ja daar kijk ik ongelooflijk naar uit. En dan kan een mens veel aan met zo’n toekomstperspectieven!

Deze week minder zorgzaam.

Zorgzame mama. Ondanks het feit dat ik hard werk ben ik inderdaad wel die zorgzame mama. Meedenken en altijd wel dingen aan het hoofd.
Die zwemtas, balletzak, dingen wassen of klaarleggen, zaken regelen, planning maken voor het eten, planning maken voor de boodschappen, boodschappen zelf doen, betalingen inplannen, tafel dekken, lekker eten op tafel toveren knuffelen, luisteren, advies geven, … Als je naast je voltijds werk ook nog de “home-manager” bent dan komt daar wel het één en ander bij kijken.

Jezelf in de schaduw zetten voor je gezin. Je eigen behoeftes soms achterop stellen omdat iemand uit het gezin je nodig heeft. Zorgen die mijn man mijn inziens niet heeft. Toch zeker niet in de mate zoals ik ze heb.

Iemand die gelukkig is als zij gelukkig zijn. Als ze alles hebben wat nodig is qua zorgen.

In de vakantie echter en met de kinderen die ouder worden durf ik wel al eens meer klusjes uit handen geven. Dit weekend hebben de kinderen mijn wagen langs binnen mee gepoetst, hebben ze mee het onkruid in de voortuin weggedaan, moest eentje stofzuigen en terwijl ze thuis zijn durf ik ook nog wel wat meer uitbesteden zoals de plooiwas doen, de ramen lappen,….

Het eerste waar zij aan denken is “wat krijg ik daarvoor?” vijf euro? 10 euro? Waar ze het mijn inziens met plezier zouden moeten doen. Want wat hebben die mannen te doen op een dag? Uitslapen? Netflix kijken? Knutselen?
Toch geef ik met plezier die 5 euro, ze morren minder en kunnen er nog iets mee doen. Al ben ik echt wel van mening dat dit eigenlijk automatisch zou moeten gaan.

Terug naar dat zorgzame. Meestal als ik een avond weg moet voor het werk enz zorg ik ervoor dat er eten voorzien is en dat zij het enkel en alleen moeten opwarmen. Zoals lasagne bijvoorbeeld. Dan hebben zij geen werk en zorgen.
Deze week vertrek ik woensdagnamiddag naar Lyon omdat ik donderdag 5 Franse mensen moet interviewen voor een job in Frankrijk. Ik zal er dus niet zijn op woensdagavond, dan ga ik lekker uit eten met mijn vriendelijke homo – collega van in de 50-tig en ik zal pas laat thuis zijn donderdagavond uit Lyon.(dat van dat homo zijn zegt iedereen trouwens maar ga ik eens verifiëren die avond ;-)) Zelfs voor de ontbijttafel moet ik niet zorgen, want ik schuif heerlijk mijn voeten onder tafel op hotel. Zalig vind ik dat buitenshuis eten en zeker op hotel, ik hou van die ontbijtjes.
Dus deze week zet ik even mijn zorgzame moedergevoel opzij. En reken ik op mijn man. Ik ben haast zeker dat de frituur één keer op de menu zal staan. Maar ik zal het me niet aantrekken.Het bedrijf  waar mijn man werkt is namelijk collectief gesloten, al werkt mijn man nog 14 dagen door. (zot zijn doet geen zéér)

De voorbije maanden waren zwaar en dat voel ik. Een hoestje die niet overgaat, een tenniselleboog die me parten speelt…
Misschien is het ook omdat ik aftel naar het verlof, want het is in zicht. Nog 7 werkdagen werken en het is zover.

Maar euuh, moraal van het verhaal, deze week ben ik eens minder zorgzaam en ik voel me er niet eens schuldig over. Ha!

Oplijsting huidige status.

Gewoon even wat losse flodders deze keer:

– De zoon is terug van een weekje Spanje waarbij hij vooral is uitgegaan met zijn 4 vrienden. Deze week kan hij een weekje rusten en vrijdag vertrekt hij dan weer op scoutskamp voor 3 weken. De JIN-reis brengt hen naar Roemenië.

– De dochters komen deze avond terug van hun 10 dagen kamp met de scouts. Lees: “de vuile was komt in al zijn glorie op me af.”

– Mama is terug thuis uit het ziekenhuis. Want antibiotica, een paar zakjes bloed, de beste zorgen,… maken dat ze nu terug thuis kan zijn. De thuisverpleging gaat haar wassen, maar eigenlijk moet ze vooral recupereren en bekomen van de chemo en radiotherapie. Op 26-07 gaan we op controle in het ziekenhuis en worden nieuwe foto’s genomen.

– Nog 13 dagen werken en dan zijn we eindelijk in verlof. Vanaf 01-08 even geen werkstress, uitslapen, op reis gaan en écht tijd voor het gezin. Al moet ik zeggen dat de voorbije week met maar 1 kindje thuis toch ook wel wat rust bood.

– Ik heb en vervelend en irritant hoestje die me uit mijn slaap houdt. Vitaminen, siroop,…het mag precies niet baten, maar ik hoop dat het snel over is want het werkt op mijn zenuwen.

-De kersen dit jaar zijn mega lekker! ’t Is maar een tip 🙂

Wat is geluk voor mij?

Een korte vraag maar misschien niet zo makkelijk om te beantwoorden.

Ik denk vooral dat ik tevreden ben met de eenvoudige en voor de hand liggende zaken en dat ik daar niet téveel van verwacht. Ik ben er nogal cliché in als ik eraan denk. Zoals gezond zijn. Mijn kinderen en naasten die gezond zijn. Financieel geen zorgen hebben en een goede job hebben.
Mijn sterkte is denk ik ook wel dat ik gelukkig kan zijn om kleine zaken. Zoals de mooie klaprozen aan de kant van de weg op heden. Een ondergaande zon. Een lekkere koffie op een terras bij mooi weer. Genieten van frisse lucht en een mooie wandeling in de natuur. Ik ontdek ook graag nieuwe locaties of plekjes en kan daar echt van genieten.
Een werkpunt die normaal meespeelt in gelukkig zijn is je niet druk maken om wat anderen van je denken. Want dat doe ik namelijk wel en daar kan soms wat energie in kruipen. Nutteloze energie, maar ik maak me er soms zorgen over. Ik kan niet tegen roddels of onwaarheden en jaag altijd de waarheid achterna.  Een hunter naar de waarheid. Terwijl je soms gewoon de zaken eens moet loslaten. Ook als mensen een onwaarheid van je verspreiden.

Geven, iets ook iets wat ik goed kan en me vaak gelukkig maakt. Iemand blij maken met een kaartje, een briefje of een kleine attentie. Of gewoon iets onbaatzuchtig doen voor een ander. Ik kan ervan genieten de ander gelukkig of blij te zien om iets wat ik deed of doe. Dus dan doe je dat ook graag.

Verder accepteer ik ook dat de zaken nooit perfect kunnen zijn. ’t Is te zeggen, in grote mate. Ik hoef geen kasteel om in de wonen en grote wagen om gelukkig te zijn. Op vlak van een relatie zoek ik dan wel weer naar de perfectie terwijl ik weet dat het niet bestaat. Mijn droom was altijd dat je ALLES aan elkaar zegt en elke gedachte van elkaar kent. Maar de realiteit leert dat daar geen tijd genoeg voor is in het leven en dat bijna geen enkel mens dat doet, elke gedachte delen. Soms zou ik gedachten willen kunnen lezen, maar ik denk dat mocht ik dat kunnen, ik het snel graag terug anders zou willen. Want niet alle mensen zijn zo mooi vanbinnen als ik misschien hoop. Ik zie in iedereen altijd eerst het goede voor ik het slechte zie.

Soms moet ik gewoon ook zeggen tegen mezelf “het is wat het is.” Ik heb vroeger nog een HR directeur gehad en die zei dat erg vaak en dat is me altijd bijgebleven. “Het is wat het is.” Helpt soms als je frustratie kent. Maar je kan nu eenmaal niet aan alles iets doen en dan moet je berusten in hoe iets loopt of gelopen is. Je enerveren of erin opjagen helpt niet.

Leven in het nu is misschien iets wat ik nog meer moet doen om nog gelukkiger te zijn. Minder piekeren over het verleden of om wat kan komen. Mijn papa zei altijd “treur niet om wat nog niet gebeurde” en gelijk heeft hij. Hoe vaak heb ik al wel niet gepiekerd over zaken waarvan ik nadien dacht dat ik een domme trut was en dat er eigenlijk geen enkele slapeloze nacht voor nodig was. Ik denk voor veel mensen herkenbaar.

In evenwicht zijn met mezelf is ook een belangrijke in het leven. En vrede nemen met wie en hoe je bent. Ik kan hier meteen enkele tientallen verbeterpunten noemen aan mezelf, maar dat heeft iedereen. Daar heb ik dus nog wel wat werk aan, om tevreden te zijn met elke beslissing die ik neem en wie ik ben, wat ik bereikte. Ik wil soms een betere mama zijn, maak soms fouten in het moederschap. Ben soms kort door vermoeidheid of maak te weinig tijd omwille van mijn druk leven en heb daar soms spijt van dat ik niet altijd ECHT kan luisteren naar wat ze te vertellen of vragen hebben. Zo zijn er nog wel wat andere zaken ook die ik kan opsommen. Maak ik altijd de juiste beslissing in het leven? Durf ik soms genoeg te springen? Mijn dromen najagen? Maakt mijn job me op en top gelukkig? Maar vermoedelijk zijn dat vragen waar elke mens wel eens mee bezig is. Het enige waar ik over wil waken is dat ik geen spijt krijg van zaken die ik nog eens wil doen. Zoals een safari in Afrika, dat staat op mijn buckit list en zou niet graag sterven zonder dat gedaan te hebben.

Algemeen gesteld ben ik een gelukkig mens. Als dat niet schoon is. Maar eigenlijk is het iets waar ik 50 bladzijden kan over schrijven. Ik zou op elk puntje veel dieper kunnen ingaan, maar dan verlies ik misschien de interesse van de lezer 🙂 fijn weekend allemaal!

Chemo – Mister T – Farmville – en de Doe-het-zelf

Chemo:

Chemo 2 hebben we achter de kiezen. Dag 1 is broertje meegegaan en dag 2 en 3 ikzelf.  Het was monsterdruk in het ziekenhuis wegens het verlengde weekend. Ziektes en de kankerziekte krijgen geen verlengd weekend, dus al die behandelingen moeten dan ingehaald worden. Iets wat voor de verpleegkundigen een waar huzarenstukje is. Eindeloos respect voor hen en voor al de geduldige patiënten. Ik blijf erbij dat het samenhorigheidsgevoel van iedereen me raakt en treft. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en iedereen voelt de ander aan. Ruzies zijn daar uit den boze, enkel liefde bestaat er en erkenning van elkaars leed.
Vanavond ga ik een pruik kiezen met mama, we hebben een afspraak om 19u.

Mister T

Mister T, dat is de nieuwe Roman van EL James. Leest zo vlot en is zo spannend! Veel beter dan 50 tinten grijs en de omschreven seksscènes zijn wel mooi om te lezen, maar vooral er zit verhaal in. Tenminste, voor mij toch, want boeken zijn altijd persoonlijk. Ik ben er zondag aan begonnen en zit nu aan bladzijde 362 van de 476. Dus deze week is het boek belangrijker dan wat dan ook op de TV. Zalig toch, zou ik meer moeten doen 🙂

Farmville 2 (spelletje)

Ik speelde het spelletje ooit op mijn GSM (het eerste dan) tot aan Level 535 en toen kreeg ik een andere GSM en was alles weg. Ik ben toen afgekickt en zie, nu staat Farmville 2 op mijn GSM en is het leven op de boerderij alweer in volle bloei. Mijn tomaten groeien goed, net als mijn aardappelen, ik heb een koe, kippen, een schaap, een varken en ik bak en kook de lekkerste dingen. En bovenal, ik verdien er veel geld.
Oh ja, mag ik het mijn guilty pleasure noemen? (ik wil verslaving niet tikken, maar eigenlijk is het dat wel)

Verlengd weekend

Ongelooflijk heb ik genoten van die extra dagjes. Het was eens nodig want het zijn erg drukke tijden. De zon maakte het af, net als een BBQ-tje, Fonske die braaf was, eens tijd voor de kinderen,…. En weet je wat het beste is? Nu maandag is het Pinksteren en hebben we alweer een lang weekend. JIHAAAA

Doe het zelf zaak

Een weetje: mijn man is helemaal gek van uitstapjes in een doe-het-zelf zaak. We hebben er dit weekend heel wat plezier mee gehad, want we zochten iets specifiek van Betafence voor onze omheining. Fonske de hond heeft het vorige week namelijk gevonden hoe hij kan uitbreken uit de tuin. Ik bespaar jullie het verhaal, maar hij was gaan lopen (een echte puber ;-)) en we hebben hem gelukkig terug, maar we moeten wel voor een permanente oplossing zorgen in de tuin. Nog eens ontsnappen willen we niet!
Mijn man bekende dat hij gelukkig wordt van veel machines. Dus nam ik spontaan een foto ervan 🙂 (van de machines). Dat een mens daar gelukkig van kan worden hé. Ik moet hem wel altijd intomen, want hij heeft dan altijd zin om een machine te kopen….
We vonden in 5 zaken niet wat we zochten, en op zondag is hij naar een andere doe het zelf zaak gegaan ALLEEN, en wat had hij mee? Jawel je kan het al raden, een nieuw machien om palen mee te verzagen…. Gelukkig was hij wel 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Verknalde zondagavond.

Zondag was het weer zover, Gent-Wevelgem.

Bij mijn man op het werk zijn de sponsor van de koers en we gaan dus elk jaar naar de VIP tent. Het moet gezegd zijn, het eten is altijd dik in orde, de ambiance nog meer, het is elk jaar een echt fijn feestje. Een vriendin van me zorgt zelf voor opvang voor haar kinderen om zich die avond eens helemaal uit te leven.

Elk jaar is er een live optreden, valt confetti uit de lucht of snippers,… zijn er verkleedspullen, het is echt waar telkens opnieuw een feest! En jawel, zoals op de meeste feestjes vloeit den drank dan ook redelijk rijkelijk.

Ikzelf was BOB en ik heb daar zelf geen last van, maar ik blijf me toch verbazen over hoe mensen veranderen per glas dat ze drinken. Zelf denken ze dat nog nuchter en goed zijn, terwijl je ze ziet “schuiven” en zelfs hun ogen ziet veranderen…Gezien de kinderen thuis was moest ik dus wat trekken aan de mouw van de echtgenoot om hem mee te krijgen. Ik had gevraagd aan de kinderen om de tafel te dekken tegen 19u.

Na wat strenge blikken slaagde ik erin hem mee te krijgen in de wagen. Plezant was hij wel, gelukkig niet vervelend. Er was nog iemand anders mee die ik keurig aan haar huis heb afgezet. Terwijl we aan de lichten staan, staan plots mijn man zijn vrienden in een andere wachten achter ons. Of we nog ene gaan drinken? Gezien de kinderen zeg ik nee, maar het gebeurde pijlsnel en mijn man zat dus binnen de 2 minuten met zijn gele pruik in de wagen achter me…

Net toen ik het begin van de Mol had gezien rinkelde mijn telefoon. Of ik hen kon gaan ophalen. Gelukkig zat hij niet ver, maar olé olé, die 2 vrienden moesten ook nog thuis geraken. Die ene woonde niet ver, dus dat was makkelijk, maar ik mocht dus nog naar Waregem rijden voor die andere. Ik vroeg waar hij woonde, en dat was een wel erg moeilijke vraag. In Waregem was het enige wat eruit kwam. Na een aantal minuten wist ik het huisnummer, maar geen straatnaam… Hij moest eens nadenken en het zou nog wel in hem opkomen.

Ondertussen vertelden hij en mijn man 4 (!) keer hetzelfde verhaal tegen elkaar. En maar ja knikken en herhalen. Het strafste was dan nog dat ze dat niet moesten vertellen aan elkaar of aan mij, we stonden allemaal bij elkaar dat moment in de namiddag en waren dus bij wat hij aan het vertellen was.

Compleet nutteloos dus.

Ik bedacht me dat het niet moeilijk is dan, dat zatte mensen zolang weg zitten als ze uitgaan. Haja, ze weten niet meer wat ze vertellen aan elkaar en ondertussen vertellen ze heel de tijd hetzelfde, en nog eens en nog eens…. Grappig! NOT! Toch niet als nuchtere mens…

Bovendien heb ik de Mol dus helemaal gemist. Bummer… Gelukkig heb ik het opgenomen. Zijn straatnaam was gelukkig naar bovenkomen drijven ondertussen. Dankbaar waggelde hij naar zijn woning, zijn vrouw zou zeker blij zijn als ze hem hoorde, zag en rook. Want alcohol, dat stinkt man! Heel mijn wagen rook naar hun adem. Bah!!!!

Mijn echtgenoot was braaf en moe bij thuiskomst, hij was ook niet zo dronken als de anderen, maar hij is toch braaf en snel in slaap gevallen!

Onze jongste daarentegen heeft nog eens het kot op stelten gezet dat hij niet wilde slapen, niet kon slapen, bang was, oorpijn had,…. Je kent dat wel, alle trucen uit de trucen doos!

Ik werd er gek van! Heel mijn zondagavond om zeep.

Toen ik om 22u45 (de laatste keer naar junior moeten gaan) in bed lag, lag mijn echtgenoot natuurlijk allang te dromen van zijn gele pruik.En ikzelf was veel te opgefokt om te slapen. ‘k Was echt aan het balen. Na 7-8 keer van mijn foert te zijn geen maken tegen de jongste lag ik dan wel eindelijk in bed, maar rustig was ik allerminst.

Dan nog wat op mijn GSM naar mooie foto’s gekeken op instagram en gelukkig goed in slaap gevallen.

Maar dronken mannen en een vervelende jongste bij het slapen gaan zijn dus niet meteen mijn ingrediënten om op ’t gemak in slaap te vallen…!