Voor het werk naar Lyon.

Vorige week woensdagavond zette ik mijn trip in naar Lyon. In mijn job als HR Manager sta ik ook in voor de rekrutering en selectie van onze buitenlandse profielen, net als dat ik payroll doe voor hen. We zijn actief in Frankrijk, Nederland, UK, Duitsland, Polen, Turkije, Portugal, Spanje. Als er iets is wat ik al leerde is dat elk land helemaal anders is qua regels als het over lonen, rechten en plichten gaat.
Maar het rekruteren an sich, dat loopt overal hetzelfde, je moet er alleen andere talen voor bovenhalen.

Maar ah, het haalt je even uit je comfortzone. Eerlijk is eerlijk, ik doe dat eigenlijk nog wel graag. Ik ben een vogeltje die niet in de kooi opgesloten mag zitten en af en toe eens moet uitvliegen. Dat kan door selectiegesprekken in Frankrijk, maar evengoed door een vergadering buitenshuis, een opleiding, enz. Onze zaakvoerder is bijvoorbeeld ook bezig met een overname, het zorgt voor meer werk, maar het haalt me uit mijn comfortzone en dat heb ik stiekem graag. Een beetje druk is ook goed voor me, veel beter dan een stromend beekje waar steeds dezelfde stroming opzit.

Deze gesprekken zou ik voeren met onze Sales Manager FR/UK.
Het was even puffen om er te geraken, want het was op die warme dagen en de TGV had 1.5 uur vertraging. Wachten is nooit fijn, maar gedownloade netflixseries zijn op dat moment de max.
P stond me keurig op te wachten ook al was het al 21u30 in de avond.
Hij had ons al ingecheckt in het hotel, ik op het 6de, hij op het 9de maar het was handig dat hij alles voor me regelde als een echte gentlemen. Het is homo, dus mijn man was gerust gesteld, al zou hij dat ook mogen zijn als hij hetero was. Ik ben hondstrouw.

Daarna zijn we heerlijk gaan eten in L’est.
Het zat binnen stampvol (iedereen zocht aircoruimtes op), maar gezien het uur kozen we een tafeltje buiten.
In de vijf brasseries van Paul Bocuse (Le Nord, Le Sud, L’Est, L’Ouest en Argenson) kun je genieten voor een alleszins aanvaardbare prijs.
De foie gras als voorgerecht en de bowl met zalm en groenten als hoofdgerecht hebben me in ieder geval gesmaakt. En ’t was op kosten van het werk.

Eenmaal terug in het hotel een leuk slaap zacht zoentje via bericht gestuurd naar de echtgenoot. Leve de leuke filters als je er moe uitziet 😉

’s Morgens genoten van een lekker ontbijt in Mercury Lyon. Mijn collega ontbijt nooit, dus ik zat alleen, maar erg vind ik dat niet. Ik geniet dan van het zicht, anderen bezig te zien en de rust.

Daarna helemaal klaar voor een aantal interviews. Intens, maar de middagpauze bracht ons naar Les Halles de Lyon aan de Cours Lafayette. Hier worden dagelijks verse producten aangevoerd en u vindt er slagers, visverkopers, kaasboeren (bij Fromagerie La Mère Richard koopt Bocuse zijn kazen), traiteurs, en grote stallen met groenten en fruit.
Ik heb er een mega lekkere schelp met coquilles gegeten met groenten. Een lichte lunch maar zacht zalig en hmmmmmmmmmm. En we hadden geluncht in 1u en een kwartier.

Namiddag: opnieuw interviews. De Fransen praten snel, maar ondertussen kan ik al aardig mee en lukt het wel. Vlekkeloos zal het niet zijn, maar zijzelf kunnen geen woord Nederlands en nemen je dat dus niet kwalijk.
Op het einde van de dag 2 kandidaten overgehouden die nu een assessment zullen ondergaan.
Het was een lange dag, nog even puffend heet als de dag ervoor en ’s avonds kwam ik met de TGV terug aan in Lille. Het was al laat.

Mijn echtgenoot en 3 kids stonden me op te wachten en verwelkomden me alsof ik een week was weggeweest. ’s avonds zijn we nog lekker gaan eten bij Mister Spaghetti in Kortrijk. Ik vond het lief van hen dat ze gewacht hadden met eten want het was al na 21u.  Mister Spaghetti :dat blijft zalig voor mijn man, omdat ze hem daar glutenvrij kunnen bedienen en hij daar echt kan eten wat hij wil.

Laat, moe en voldaan kwamen we thuis en ik zat in no time onder de wol.

Het vogeltje was uitgevlogen en content. Maar zo elke dag reizen zoals onze Sales Managers buitenland doen, neen, dat zou ik niet zien zitten. Voor een keer is dat goed, maar geef mij maar de zetel thuis als het avond is.

L'estyummi

Complimentenmaand

Op 1 maart is het complimentendag, maar blijkbaar is de maand maart ook complimentenMAAND.

In mijn job als HR Manager krijgen ik van uitzend- en selectiekantoren voornamelijk dezelfde geschenken.

Een fles drank, een kalender, een drinkfles, een memorystick,…. Die hou ik trouwens niet voor mezelf maar alles wordt aan het bedrijf geschonken en dan geven we dat weg opdat elk personeelslid iets heeft.

Wat ook zéér populair is zijn een doos pralines, koekje, neuzekes, …alles wat snoep is en die plaats ik aan de koffiezet opdat elke collega ervan zou kunnen meegenieten.

Maar vandaag kreeg ik van AGO interim 5 complimenten post-IT bundels om complimenten uit te delen.

Mega origineel en iets wat alleen maar positieve vibes met zich meebrengt!

Misschien denken we wel dat we veel complimenten uitdelen, maar ik vind dat we dat te weinig doen.Als ik zou vragen of jij per week 1 compliment geeft aan iemand, dan knip of denk je zeker van ja.Maar als ik vraag of je er deze week al één kreeg zullen sommigen wat langer moeten nadenken hierover.

Ofwel wordt een compliment niet altijd herkend, OF we moeten beter ons best doen, OF we willen goed overkomen maar doen het eigenlijk te weinig.

En geef toe, je kan werkelijk iedereen een compliment geven je collega’s, werknemers, leveranciers, je baas, je partner, je kinderen, je ouders , maar ook een compleet vreemde zal stralen als je zegt dat ze een mooi bloesje aanheeft, of dat je iemand attent vindt, …

Eigenlijk zou ik mee willen geven dat overdrijven mag. Tegen het slijmen aan. Veel complimenten worden niet als zodanig herkend omdat ze te voorzichtig worden gegeven. Doe er dus gerust een schepje bovenop. Slijmen wordt namelijk door iedereen herkend, behalve door… de ontvanger van het compliment. Leef je dus gerust uit. Zolang je het compliment in de kern maar wel oprecht meent.

Enkele tips:

Geef het compliment in de ‘ik vorm’. Daarmee geef je aan dat het een persoonlijk compliment van jou aan de ander is. Voorbeeld: ‘Ik wil je graag even laten weten dat ik het heel goed vind hoe jij …

Complimenteer iemand persoonlijk. Een algemeen compliment aan een groep is goed bedoeld, maar komt bij niemand persoonlijk aan.

Maak datgene wat je zo bijzonder vindt concreet. Dus niet ‘omdat je zo’n goede echtgenoot bent’, maar leg uit wat het is dat deze persoon tot een goede echtgenoot maakt. Voorbeeld: ‘Ik vind het geweldig dat je me zo goed geholpen hebt met X, je maakt me gelukkig, ik vind het zalig als je X doet of Y,….. Dat heeft mij enorm geholpen.’

Doe het op een manier die bij jou past. De post-ITS die ik kreeg zijn hier dus ideaal voor J

Bepaalde gemeentes doen ook mee aan de complimentenmaand, maar ook een aantal bedrijven.

Hierbij enkele zéér leuke:

https://www.retie.be/complimentenmaand

http://www.madeinantwerpen.be/branded-content/content-dossiers/complimenten-creeren-positieve-dynamiek-binnen-bedrijven/  Je kan als bedrijf zelfs complimentenkaartjes bestellen https://www.antenno.com/complimentenactie/

https://elitel.nl/maart-voorwoord/

Maar laten we vooral proberen om het op regelmatige basis te doen, heel het jaar door!
Ik ga alvast aan de slag met mijn leuke gekregen Post-its.
En jij? Geef jij vaak complimentjes?

IMG_1883IMG_1884IMG_1885

 

Binnen gluren op mijn werk!

Ikzelf ben zo’n persoon die graag eens binnen gluurt in een ander huis. Hoe leven mensen? Hoe wonen ze? Hoe lopen ze thuis rond? Wat zit er in hun koelkast?

Maar eigenlijk heb ik hetzelfde met een job. Van mensen in mijn dichte omgeving zou ik hen wel eens willen volgen in hun job. Hen bezig zien, hun bureau of werkplaats en hun gewoontes.
Mijn broertje veranderde een tijd geleden van werk, hij werd nu assistent directeur in Delhaize. Toen ik op bezoek ging en hem zocht en ik zag hem zo lopen met zijn schrift en andere mensen dirigeren was ik ZO trots op hem. Hij legde zijn job wat uit en ik vond dat echt TOF om hem bezig te zien.
Als kind vond ik dat ook superfijn als ik eens bij mama op kantoor op bezoek mocht gaan en idem bij mijn papa die in een rusthuis werkte.

Ik hecht trouwens ook wel wat belang aan hoe mijn bureel eruit ziet, ik ben nogal een nette en heb elke avond clean desk. Dat is trouwens ook de policy van het bedrijf. (hiep hier hoera)
Op mijn vorige werk vond ik bepaalde bureaus een ramp! Ik vroeg me af hoe ze zo konden werken? Hele stapels papier en rommel.

Ik vrees trouwens dat mijn mama nu heel hard moet lachen, want als tiener zag mijn kamer er vaak uit als een zooitje. Vandaar dat ik denk dat het met dochter Beau haar kamer nog helemaal goed komt 😉

En oh ja, ik heb vaak een vaas bloemen staan of een plantje. Dat brengt wat sfeer. Tenslotte zitten we veel uren op ons werk, dus dat mag wel.

Marie Kondo is hier aanwezig hoor (net als bij ons thuis), geen rommel hier en ik gooi geregeld zaken in de papiercontainer. Voor elke verlof kuis ik mijn kasten volledig uit. Alles wat ik een half jaar niet nodig had vliegt de deur uit, tenzij echte archieven natuurlijk.

De meeste mensen lunchen thuis of in de refter, we mogen namelijk niet lunchen achter ons bureau. Maar als ik klaar ben met eten, dan heb ik zo mijn eigen plekjes die ik opzoek waar niemand anders komt. Rust ten top!

Et voila, gluur gerust mee 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Nieuw hoofdstuk

De meesten onder jullie hebben het al horen waaien of zijn op de hoogte. Sommigen weten nog niets en andere weten nog niet wat ik ga doen.

Om alle familieleden en vrienden gerust te stellen dus wat meer uitleg.

Nu maandag 14 mei start ik bij het bedrijf Six te Izegem. Goede balansen, gezond bedrijf, 145 medewerkers.

Hr Concept is een afgesloten hoofdstuk en alles werd reeds ondertekend. Het liep niet zoals gewenst met de zaakvoerdster, we zaten totaal niet op één lijn qua visie enz.

Mijn zelfstandig statuut werd omgezet naar bijberoep (gaat in volgend kwartaal), dus mijn eenmanszaak en BTW nummer blijven. (meer nieuws volgt daarover)

Velen vragen wat ik precies ga doen; zodus bij deze wat meer uitleg:

HR

– Rekrutering(advertenties, opzetten alternatieve campagnes, sollicitatie, jobbeurzen,interim-/selectiekantoren, jobbeurzen,…)

-Organisatieevaluatie-/functioneringsgesprekken

– Peoplemanagerin ware zin van woord: aanspreekpunt, mensen op gemak stellen,…

-vertrouwenspersoon

– Loonbeleid

-Organisatiepersoneelsevents (6 à 8-tal op jaar: inzet zomer- en winterverlof, voetbal,karting, shortski, deelname trio-triatlon,…)

– Proceduresuitschrijven / visie en missie van het bedrijf omvormen tot een meergestructureerd bedrijf (indien nodig)

– Onderhoudenexterne relaties, vakbonden,…

-Evolutiegesprekken organiseren, bijhouden,…

– Fleetbeheer(vr iedereen gelijk), zit mee in loonbeleid

– Strijd tegenziekte, AO

-Arbeidsreglement

– correctetoepassing van arbeidsvoorwaarden en loonadministratie

– opleidingen

PR

-Website

-Reclamecampagnesopzetten voor afdelingen op specifieke vraag

-Deelnameopenbedrijvendag /openwervendag/…?

-Organisatiebeursdeelnames

-Aanwezigheidvan logo op werven, contacten met besturen enz.

– Beeldvormingvan bedrijf: identiteit en imago (naambekendheid verwerven)

– Interne enexterne communicatie (ideeën e-letter, klantenmagazine, bijlage aanloonbrief,…)

-communicatieplan (aanwerving medewerker, stop, + varia)

– Huisstijlverder uitbreiden en bewaken: drukwerk, advertenties, reclame, …)

– Perscontactenen media

– networking(profiel LinkedIn, twitter, facebook,…) dubbele functie (PR en HR)

– Events alleaard + analyses resultaten

– ontwikkelingenwebsites

Als er nog vragen zijn, shoot!

greets

Alice

De speech :-)

Kleermakerszit in de zetel.

Links van me de pop van de dochters. Rechts van me een glaasje spuitwater met 2 sneedjes limoen. In mij een wirwar van gedachten en een hoofd die ik niet stil krijg.

Deze week neem ik namelijk afscheid van de werkgever waar ik 10 jaar voor werkte. Zelfs al koos ik er zelf voor het bedrijf te verlaten, het doet toch pijn. Er zitten een paar verdomd fijne collega’s tussen die ik echt waar zal missen. Tuurlijk zijn er ook die ik kan missen als kiespijn 😉

Zoveel jaar terug begon er een jonge meid van 24, kort rood haar, jong en onervaren, bang voor wat kwam maar ook dolgelukkig met de job. Gevochten heb ik, elke dag opnieuw om me te bewijzen. Ook het laatste jaar. Het is nooit anders geweest. Ik ben een streber op werkvlak.

Nu is er die jonge vrouw van bijna 34. Twee kinderen rijker, lang blond haar, meer ervaring maar vooral met een rugzak vol bagage. Prachtige herinneringen, veel kennis op gedaan, harde leerscholen, theorie, veel Frans, sport, challengen, programma’s aanleren, leverancierscontacten, dossiers, opleiding geven, rekruteren en selecteren, incasseren en ook geven, luisteren en voelen, harder worden, groeien, lachen en huilen, feestjes, fijne mensen, rotte mensen, lekker eten, verkleedfeestjes, collega verloren aan ziekte, gezinnen mee opvolgen, leuke anekdotes, kindjes zien geboren worden, hard werken, Luxemburg avonturen, een baas die een beetje gek is, …

Jawel het was de moeite. Graag bedank ik de fijne collega’s voor wat ze me geschonken hebben. Zaken van onschatbare waarde die niet materieel zijn. Het geluk zit hem in andere dingen. Straks rij ik door de poort, op naar een nieuwe zelf gekozen toekomst. Ik moet het nog waarmaken allemaal, dat weet ik. Maar ik zal net zoals 10 jaar geleden vechten en me elke dag opnieuw bewijzen. Maar mét de bagage en vele ervaringen rijker. Mijn ouders zeiden altijd “zolang je maar je best doet”. Iets wat ik als kind misschien niet altijd deed maar nu des te meer in alles wat ik doe.

Voor velen in het bedrijf is de toekomst nog onzeker gezien de overname. Maar geloof in jullie zelf. Ieder persoon hier is talentvol op zijn manier en geluk zit hem in dingen die je vaak zelf maakt of opzoekt of naar je toe komt. Als je het positief bekijkt zal het voor elk op zich iets positiefs of nieuws bieden. Oprecht veel succes aan allen !

*************************************************

Assis à la turque dans mon fauteuil….à gauche une poupée d’une de mes filles à droite un verre d’eaupétillante au citron vert. Dans ma tête tout un tourbillon de pensées…

Aujourd’hui je quitte mon employeur pour lequel j’ai travaillé dix ans. Même si j’ai pris cette décision moi-même…. Cela n’exclu pas la peine que je ressent. Quelques collègues vont vraiment me manquer, certains autres pas du tout J

Il ya 10 ans, j’étais une jeune fille de 24ans, cheveux roux à la garçonne, jeune et sans expérience, hésitant mais folle de joie avec ce job. J’ai lutté pour y arriver, chaque jour à nouveau afin de me prouver. Même la dernière année, j’ai donné le meilleur de moi-même. Je suis comme ça …toujours ambitieuse

Aujourd’hui je suis une jeune femme de presque 34ans. Les cheveux court et roux sont devenus longs et blondes, j’ai des filles jumelles en plus, et puis j’ai apris mon sac à dos plein d’expériences. En plus j’ai des souvenirs magnifiques, j’ai recueilli beaucoup de connaissance, j’ai eu une formation pas toujours évidente, j’ai eu la théorie, appris le Français, j’ai pu faire du sport, il y a eu des challenges, j’ai appris des applications informatiques, j’ai entretenu des contacts avec des fournisseurs, j’ai traité des dossiers, donné des formations, sélectionné et recruté, j’ai du encaisser mais j’ai donné également , de plus j’étais à l’écoute et j’ai eu des sentiments, j’ai durci, j’ai grandi, il y a eu des larmes et des sourires, des fêtes inoubliables, des collègues agréables et « moins » agréables, je me suis régalées aux délicieux repas, il y a également eu des fêtes déguisées, j’ai malheureusement perdu un collègue très cher par maladie, j’ai pu suivre des familles, des anecdotes ont fait partie de ce long chemin, j’ai partagé la joie de plusieurs naissances, j’ai travaillé dur, l’aventure Luxembourg est inoubliable et en plus j’ai eu un « patron » un peu dingue !

Ça valait la peine vraiment ! Je tiens à remercier tous mes collègues d’avoir parcouru ce chemin avec moi. Une valeur inestimable pas du tout matériel ! Le bonheur se trouve parfois dans des petites choses. Tout à l’heure je franchirai cette grille pour la dernière fois, et ce vers un avenir choisit par moi-même. Je dois encore le réaliser, je le sais. Mais je ferai la même chose comme il y  a 10 ans, je bosserai et j’ai l’intention de me prouver à nouveau. Mais cette fois avec un bagage plein d’expériences.  Mes parents m’ont toujours dit « il faut toujours donner le meilleur de soi-même » En étant un enfant je n’écoutait pas toujours mais aujourd’hui je prends ces paroles au sérieux.

Beaucoup d’entre vous se sentent incertain pour  leur futur dans la société vu les circonstances. Mais ayez confiance et vous y arriverez. Chacun d’entre vous est talentueux et le bonheur se trouve souvent dans des choses que l’en fait soi-même , qu’en recherche, voire qui tout simplement  qui croisent notre chemin.

Il faut regarder le futur de façon positive ! Prenez-le comme un nouveau défi ! De tout cœur je vous souhaite tous,  beaucoup de succès !

belangrijke dag

Ook al voelde ik het al een tijd aan mijn kleine teen en had ik hier en daar onraad geroken, toch sloeg het in als een bom dat het bedrijf waarbij ik in opzeg zit overgenomen wordt. Een echte pats in het gezicht, een duw, een kleine aardbeving…

Ik had een zeer drukke werkdag gepland (als zelfstandige dan) en mijn telefoon begon te rinkelen. Ik herkende het werknummer maar was nog snel een aantal zaken aan het doen voor vertrek naar kantoor. Het was nogal overdonderd wat ik hoorde. Vooral: ik kreeg vragen waar ik zelf niet eens kon op antwoorden. Hoe kon ik nu weten of ze hun job zouden behouden? Wie bleef en wie niet? Wat zou gaan gebeuren? Of ze zouden moeten verhuizen?

Maar het was zo overdonderend, ik weet het, dat is de 2de keer dat ik het schrijf. Op sommige vlakken ook pijnlijk.

Ik snap dat als je in opzeg zit je voor veel mensen al weg bent. Dat je niet meer van tel bent zoals voorheen. Dat de zaken anders zijn. Dat ze je niet kunnen verwittigen zoals je hoopt dat ze met andere collega’s doen. Maar dat het zooooo anders was dat wist ik dan weer niet.

Elke dag probeer ik tegen mezelf te zeggen dat ik moet loslaten, vooruit te kijken en het hoofdstuk afsluiten. Elke dag sta ik er een stapje dichter bij. Maar 10 jaar sluit ikzelf niet af in 1 2 3. Tja kijk, daar ben ik simpelweg het type niet voor.

Waarom? Omdat ik er verdomme zeer graag gewerkt heb, omdat het me ook veel mooie zaken in het leven bracht, omdat het me liet groeien, omdat ik er fijne mensen ontmoet heb, omdat ik om het bedrijf geef, omdat ik een gevoelig zieltje ben, omdat ik er nog steeds met hart en ziel op mijn stoel zit, omdat ik van de eerste dag tot op vandaag gedaan heb wat ik moest doen en gewerkt heb voor hen als ik voor mezelf zou werken, omdat ik wel 1000 redenen kan opschrijven waarom het bedrijf me nauw aan het hart ligt….Als ze me een functie hadden kunnen bieden die me als vogeltje uit de kooi kon laten vliegen had ik waarschijnlijk nooit de stap gezet die ik nu zette…Eens je zoveel jaren ergens werkt kan het er niet slecht zijn.

Maaaaaaaaaaar dat neemt niet weg dat ik 10000% achter de stap sta die ik gezet heb, dat ik er zin in heb, dat het goed is, dat ik er zeker van ben dat het een goed stap is ook als die verkeerd zou aflopen. Verandering is misschien eens goed, het zal me nog meer laten groeien.

Dus vandaag heb ik nog maar eens tegen mezelf gezegd dat ik me vooral moet focussen op het heden en de toekomst op professioneel vlak. Dat ik misschien iets egoïstischer moet worden in dat laatste stadium en eens wat meer aan mezelf moet gaan denken in plaats van aan mijn werkgever. Want die laatste doet dat ook als het nodig is.

Tijd tekort!

Valt het op dat ik weinig tijd heb de laatste tijd? Tijd, 2 keer hetzelfde woord in één zijn….

Overdag is er de job waarbij ik in opzeg zit. ’s Avonds zijn er vaak afspraken voor de nieuwe job. Zelfstandig zijn, je hebt het niet voor niets en niemand hoeft me te zeggen dat hij “rijk” werd door op zijn lege kont te zitten. Al wat ik nu al kan opbouwen is tijd gewonnen tegen de start in september.

Nu moet ik zeggen, ik blijf op mijn werk doen wat ik moet doen, voor de volle 100%. Ik werk nog steeds op mijn vrije dag, lees en beantwoord mails op vrije dagen en in het weekend én in de avond. Dat het bloggen erbij inschiet hoef ik niet te vertellen, dat merken jullie ook.

Daarom ook dat het pijn doet als mensen zeggen op het werk “het kan je toch niets meer schelen denk ik, je gaat weg”. Harde opmerkingen geven dat ik dom ben nog zoveel te doen enz…

Dan voel je je al even vergeten. Als ik het nuchter bekijk is het logisch, ik heb immers besloten het bedrijf te verlaten. Maar als ik zie hoe anderen met gemak sollicitatieverlof opnemen of zonder zorgen door het bedrijf lopen dan stel ik me vragen bij mezelf. Ben ik te geëngageerd? Ik zou ook een makkelijker leven hebben als ik werkte van 08u30 tot 17u, maar ik doe zoals het hoort, of althans hoe ik denk dat het hoort.

Uitbollen is er niet bij, want er komt nog werk bij en er gaat geen weg.

Dus ja bepaalde zaken prikken dan wel. Mensen die me voorheen als een bedreiging zagen kunnen nu plots lief doen, want haja, ik ga weg. Mensen die normaal doen en dan de mensen waarvan ik weet dat ze me echt waarderen. En eigenlijk tellen alleen die van het laatste soort. Mensen waarvan ik weet dat het oprecht is. Vandaag nog zo eentje aan de lijn gehad. Hij is weg sinds vorige donderdag en belde om een praatje te doen.

Maar weet je, ik doe het zelf eigenlijk ook. De “groeten” vallen weg bij mensen die niet oprecht zijn tegen me of al messen in mijn rug staken. Ik heb mezelf voorgenomen me wat lager te houden. Ik blijf alles doen maar zet me op de achtergrond. Voor velen sta ik al op die achtergrond, dat is zo van het ogenblik je zegt dat je weggaat. Ik moet me daarboven zetten al zijn sommige zaken wat moeilijk.

Ik doe mijn best mijn lezers niet te vergeten…en mezelf. Want schrijven is en blijft een uitlaatklep voor me. Zalig ontspannen en ik ben blij dat ik het nu even doe. Samen met TopGear op de achtergrond!

Geven om wat een ander van je denkt.

Ik wou dat ik een persoon was (soms) die niet begaan was met wat een ander van me denkt. Eerlijk? Ik geef wel om wat een ander van me denkt.  Ik probeer steeds te doen wat goed is en wat hoort.

In functie van het mama zijn kan het al wel eens dat ik zeer hard en streng moet optreden naar de kinderen. Dan zijn ze kwaad en nors naar me. Ik begrijp hen maar ik vind het niet fijn dat ze kwaad op me zijn. Dat knaagt. Toch doe ik het voor hun goed. Omdat ze zouden opgroeien tot flinke en fijne volwassenen. Met manieren en mét de juiste waarden. Ik ben niet altijd populair in mijn rol als moeder. Maar ik hoef niet altijd populair te zijn zolang het eindresultaat er maar is en ze weten dat hun mama er voor hen is en ze graag ziet. Op dit vlak is het streng zijn lang niet altijd slecht maar eerder goed.

In functie van mijn rol op het werk moet ik ook al eens hard zijn en de puntjes op de i te zetten. Ook hier wordt het door medewerkers niet altijd in dank afgenomen. Maar je doet het om hen te laten groeien, bij te sturen en opdat ze vooruitgang zouden boeken. Ik maak me er misschien niet altijd populair mee. Toch probeer ik een goede band met iedereen op te bouwen. De mensen die me echt kennen weten dat ik een goed en zeer groot hart heb. Maar mensen die me nog niet zolang kennen weten dat misschien niet altijd. Als ik dan hard moet zijn dan knaagt het aan me wat ze van me vinden. Dat hoop ik dat ze de goede bedoelingen van mijn daden inzien en nadien kunnen zeggen dat ze van me bijleerden. Maar als ik dan een gesprek zeer positief afrond en we weten wat we elkaar hebben en een ander gooit roet in het eten, dan kan ik wel van mijn melk zijn ja. Dan krijg ik een duw omdat iemand anders aan mijn positief resultaat knabbelt en een verkeerd idee schetst. Want oprechtheid gaat boven alles. Dat vind ik zeer belangrijk.